Επίσημη σελίδα ΟΑΚΚΕ

 Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

  Α­να­δη­μο­σιεύ­ου­με δύ­ο α­πο­σπά­σμα­τα α­πό έ­να ση­μα­ντι­κό άρ­θρο φά­σης που εί­χα­με γρά­ψει ό­ταν ο Σα­μα­ράς  έ­κα­νε την ε­πι­στρά­τευ­ση ε­νά­ντια στους ερ­γα­ζό­με­νους στο με­τρό. Αυ­τό το άρ­θρο ι­σχύ­ει α­τό­φιο αν ε­κεί που γί­νε­ται λό­γος για τις  α­περ­γί­ες των ΔΕ­ΚΟ α­να­φερ­θεί η α­περ­γί­α των κα­θη­γη­τών.  Ό­πως τα μι­σθο­λο­γι­κά μέ­τρα και η α­ντί­στοι­χη
ε­πι­στρά­τευ­ση των α­περ­γών του με­τρό, έ­τσι και τα μέ­τρα που εμ­φα­νί­ζο­νται τώ­ρα σαν μέ­τρα ε­ξορ­θο­λο­γι­σμού της κρατι­κής εκ­παί­δευ­σης κα­θώς και η α­ντί­στοι­χη ε­πι­στρά­τευ­ση των α­περ­γών κα­θηγη­τών, α­πο­τε­λούν μέ­ρος της στρα­τη­γι­κής της α­πό­λυ­της α­ποι­κιο­ποί­η­σης του κρά­τους, που ση­μαί­νει ό­τι αυ­τό θα γί­νει πιο υ­πο­τε­λές και πιο διε­φθαρ­μένο α­πό πο­τέ άλ­λο­τε, οι υ­πη­ρε­σί­ες του στους  πο­λί­τες πιο λί­γες και πιο κα­κές α­πό πο­τέ, και οι υ­πάλ­λη­λοι του δου­λο­πά­ροι­κοι των νέ­ων ανατο­λι­κών α­φεντά­δων και με αυ­τήν και μό­νο με αυ­τήν την έν­νοια πιο φτη­νό (http://www.oakke.gr/na484/kourema484.htm):
“Εί­χα­με πολ­λές φο­ρές προ­ει­δο­ποι­ή­σει τους ερ­γα­ζό­με­νους των ΔΕ­ΚΟ, όπως και τους α­ναρ­χι­κούς που πι­στεύ­α­νε αυ­τά που λέ­γα­νε, ό­τι η ό­ποια ε­ξου­σί­α τους ή η ό­ποια α­στυ­νο­μι­κή α­τι­μω­ρη­σί­α τους α­ντί­στοι­χα ή­ταν εκ­χω­ρη­μέ­νη από το κρά­τος και ό­τι, ό­πο­τε θε­λή­σει το κα­θε­στώς, θα τους συ­ντρί­ψει μο­νομιάς ε­πει­δή έ­χουν τό­σο πο­λύ α­πο­μο­νω­θεί α­πό το λα­ό. Σή­με­ρα οι α­περ­γί­ες των ΔΕ­ΚΟ αρ­χί­ζουν και συ­ντρί­βο­νται ό­χι μό­νο για την τα­κτι­κή α­νά­γκη των ρω­σό­δου­λων να κα­θη­συ­χά­σουν τους δα­νει­στές, αλ­λά για­τί α­πό τώ­ρα και πέ­ρα δε θα τους χρειά­ζονται ό­σο πα­λιά. Και να για­τί:
Ως πρό­σφα­τα ο κρα­τι­κός μη­χα­νι­σμός γε­νι­κά και οι ΔΕ­ΚΟ ει­δι­κό­τε­ρα ελέγ­χο­νταν κυ­ρί­ως α­πό τις δυ­τι­κές και ε­θνο­σο­βι­νι­στι­κές με­ρί­δες της α­στικής τά­ξης. Στην πε­ρί­ο­δο αυ­τή η κά­θε α­περ­γί­α των ΔΕ­ΚΟ στρε­φό­ταν ε­νά­ντια στο κρά­τος-ερ­γο­δό­τη και α­πο­σπού­σε α­πό αυ­τό -αλ­λά και μέ­σω αυ­τού α­πό ό­λο τον πλη­θυ­σμό- τα μέ­σα συ­ντή­ρη­σης της εύ­πο­ρης και, κα­τά έ­να μέ­ρος, κρα­τι­κο­δί­αι­της γρα­φειο­κρα­τί­ας που την κή­ρυσ­σε. Αυ­τή η γρα­φειο­κρα­τί­α συ­γκρο­τού­σε έναν πο­λι­τι­κό και συν­δι­κα­λι­στι­κό στρα­τό που χρη­σί­μευ­σε στους ρω­σό­δου­λους, για­τί μπο­ρού­σε α­κό­μα και να ρί­χνει ε­χθρι­κές τους κυ­βερ­νή­σεις, αλ­λά τους χρη­σί­μευε και στο πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ, για­τί σπα­τα­λού­σε για τις α­μοιβές ή για τη λού­φα του και έ­να ση­μα­ντι­κό μέ­ρος του πα­ρα­γω­γι­κού κε­φα­λαί­ου των ΔΕ­ΚΟ. Ό­μως τώ­ρα οι ρω­σόδου­λοι κυ­ριαρ­χούν πο­λι­τι­κά στην κο­ρυ­φή του κρά­τους, αν και ό­χι στη στε­λε­χι­κή του βά­ση, και θέ­λουν να πα­ρα­δώ­σουν τις ΔΕΚΟ στα νέ­α α­φε­ντι­κά, ε­νώ θέ­λουν να μειώ­σουν τα έ­ξο­δα λει­τουρ­γί­ας αυ­τού του ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο κρά­τους-α­ποι­κί­ας αυ­τών των α­φε­ντι­κών. Γι? αυ­τό τρελαί­νο­νται με τα μέ­τρα πεί­νας της τρό­ι­κας σε βά­ρος ό­λης, α­κό­μα και της α­νώ­τερης, κρα­τι­κής υ­παλ­λη­λί­ας. Βλέ­που­με χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά πως στην πε­ρί­πτω­ση της COSCO τα νέ­α α­φε­ντι­κά ε­ξα­φά­νι­σαν σε μια μέ­ρα κά­θε μι­σθο­λο­γι­κή “κα­τά­κτη­ση” των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΔΕ­ΚΟ που λέ­γε­ται ΟΛ­Π, α­πο­δει­κνύ­ο­ντας ό­τι οι “κα­τα­κτή­σεις” αυ­τού του εί­δους ή­ταν πα­ρα­χω­ρή­σεις του κα­θε­στώ­τος. Εί­ναι ε­ντε­λώς χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το πό­σο εύ­κο­λα οι δου­λο­κτή­τες της COSCO διώ­ξα­νε ό­λους τους συν­δι­κα­λι­σμέ­νους φορ­το­εκ­φορ­τω­τές, εί­τε αυ­τούς της ερ­γα­τι­κής α­ρι­στο­κρα­τί­ας εί­τε τους πιο χα­μη­λό­μι­σθους, α­πό τα πό­δια τους και τώ­ρα έ­χουν στη γαλέ­ρα τους ερ­γα­ζό­με­νους δί­χως δι­καιώ­μα­τα και δί­χως συν­δι­κά­τα, ού­τε “τα­ξικά” ού­τε “ρε­φορ­μι­στι­κά”. Να για­τί στον Ο­ΣΕ, που τα α­φε­ντι­κά απ? ό,τι διαρ­ρέ­ουν τον προ­ο­ρί­ζουν για προ­έ­κτα­ση του υ­περ­σι­βη­ρι­κού, οι συν­δι­κα­λι­στές του ί­σα που έ­βγα­λαν μια μι­κρή 24ω­ρη α­περ­για­κή φω­νού­λα μέ­σα σε ό­λες τις τε­λευταί­ες πο­λυ­ή­με­ρες και με­τά σιώ­πη­σαν χω­ρίς κα­νείς να μά­θει τι α­κρι­βώς έ­γι­νε με αυ­τήν την α­περ­γί­α τους.
 
…Ε­κεί­νο ό­μως το ποιο­τι­κό που συ­νέ­βη τώ­ρα εί­ναι ό­τι οι ψευ­το­α­ρι­στερές πο­λι­τι­κές και συν­δι­κα­λι­στι­κές η­γε­σί­ες α­πο­δεί­χτη­καν για πρώ­τη φο­ρά τό­σο ω­μά στη βά­ση τους, που πραγ­μα­τι­κά πει­νά­ει και για πρώ­τη φο­ρά χρειά­ζεται τό­σο πο­λύ μια πραγ­μα­τι­κή τα­ξι­κή κα­θο­δή­γη­ση, ότι εί­ναι σφη­κο­φω­λιές κομ­μα­τι­κών ε­γκα­θέ­των που λυ­μαί­νο­νται τα συν­δι­κά­τα προς ό­φε­λος των κομμά­των τους και του ε­αυ­τού τους. Αν οι α­περ­γί­ες στο Με­τρό και στο λι­μά­νι έ­σπα­σαν τό­σο εύ­κο­λα, ώ­στε οι ερ­γα­το­πα­τέ­ρες να μη χρεια­στούν να συ­γκρου­στούν με την α­στυ­νο­μί­α ού­τε καν για τα μά­τια της βά­σης τους, εί­ναι για­τί ε­δώ και πολ­λά χρό­νια αυ­τή η βά­ση δεν τους α­κο­λου­θεί με τη θέ­λη­σή της. Αυ­τό συμ­βαίνει ι­διαί­τε­ρα στο λι­μά­νι, ό­που το ως χθες α­φε­ντι­κό του, αυ­τό δη­λα­δή που α­ποφά­σι­ζε για τον α­πό­πλου των πλοί­ων και για την α­πο­βί­βα­ση των του­ρι­στών, το ψευ­τοΚ­ΚΕ, δεν είχε ε­δώ και πολ­λά χρό­νια αν­θρώ­πους α­νά­με­σα στα πλη­ρώ­ματα της α­κτο­πλο­ΐ­ας για να κά­τσουν στους κα­τα­πέλ­τες και έ­φερ­νε κνί­τες α­πό τη Ζώ­νη και απ? ό­λη την Ατ­τι­κή. Στην ου­σί­α θέ­λα­νε να ε­μπο­δί­σουν τους ναυ­τεργά­τες, που στη με­γά­λη τους πλειο­ψη­φί­α δε συμ­με­τεί­χαν στην “α­περ­γί­α”, να κι­νή­σουν τα πλοί­α....
 
...Η σω­στή θέ­ση εί­ναι η ε­ξής: πα­λεύ­ου­με ε­νά­ντια στα μέ­τρα πεί­νας πα­λεύο­ντας ταυ­τό­χρο­να ε­νά­ντια στο οι­κο­νο­μι­κό σα­μπο­τάζ και στους σα­μπο­τέρ. Χωρίς το έ­να, το άλ­λο μό­νο του εί­ναι εί­τε στεί­ρο ή και α­ντι­δρα­στι­κό. Αλ­λά έ­να είναι σί­γου­ρο: ό­τι και για τα δύ­ο αυ­τά συν­θή­μα­τα χρειά­ζε­ται έ­να νέ­ο εργα­τι­κό κί­νη­μα, κί­νη­μα των νέ­ων κα­τα­ρα­μέ­νων και α­νέρ­γων και στον κρα­τι­κό και στον ι­διω­τι­κό το­μέ­α ε­νά­ντια στην ερ­γα­σια­κή κό­λα­ση που ή­δη υ­πήρ­χε, αλλά ήρ­θε να ε­γκα­θι­δρυ­θεί ε­πί­ση­μα μα­ζί με τα νέ­α α­ποι­κια­κά α­φε­ντι­κά. Το νέ­ο αυ­τό εργα­τι­κό κί­νη­μα πρέ­πει να εί­ναι ό­χι μό­νο δη­μο­κρα­τι­κό, αλ­λά και ε­πανα­στα­τι­κό, ώ­στε να μπο­ρεί να τσα­κί­σει το σο­σιαλ­φα­σι­σμό και πά­νω απ? ό­λα τους να­ζή­δες.
Το τέ­λος των που­λη­μέ­νων συν­δι­κα­λι­στι­κών η­γε­σιών της ψευ­το­α­ρι­στεράς είναι η αρ­χή της σω­τη­ρί­ας της ελ­λη­νι­κής ερ­γα­τι­κής τά­ξης. Αυ­τό εί­ναι το κα­λό μέ­σα στο κα­κό που ζού­με. Και αυ­τή εί­ναι η κύ­ρια πλευ­ρά των ε­ξε­λί­ξε­ων”.
 
-Δημοσιεύτηκε στο φ. 487 της Νέας Ανατολής-