Υπάρχει ένα κοινό κέντρο στα τρία χτυπήματα από την Ανατολή, τη Δύση καθώς και από τον Νότο το οποίο ακόμα δεν φαίνεται καθαρά.

Το άμεσο δίλημμα που έχουν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες, γιατί μόνο αυτό αισθάνονται καθαρά προς το παρόν, είναι αν πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στον ενεργεία πόλεμο προσάρτησης στο ανατολικό ουκρανικό τους σύνορο ή μια απειλή προσάρτησης και ταυτόχρονα απειλή οικονομικού πολέμου από τα δυτικά. Πίσω από αυτές τις δύο απειλές οι ευρωπαίοι πολιτικοί βλέπουν δύο κέντρα και δύο μεγάλους ιμπεριαλισμούς να τους απειλούν περίπου το ίδιο: τις ΗΠΑ από την Δύση και τη Ρωσία από την Ανατολή. Εμείς βλέπουμε ότι υπάρχει ουσιαστικά ένα κέντρο, ο ρωσικός ιμπεριαλισμός, τον οποίο ο Τραμπ υπηρετεί με το να αξιοποιεί μια πολύ επικίνδυνη και πολύ επιθετική πλευρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ή οποία όμως δεν είναι ακόμα πραγματικά κυρίαρχη στο εσωτερικό του.

Πιστεύουμε δηλαδή ότι στην κύρια πλευρά του ο επαπειλούμενος πόλεμος προσάρτησης της Γροιλανδίας καθώς και ο παράλληλος επαπειλούμενος οικονομικός πόλεμος των ΗΠΑ ενάντια στην Ευρώπη, αποτελούν αντιπερισπασμούς μιας αμερικάνικης προεδρίας που έχει σα στόχο να τρομοκρατήσει και να διασπάσει την Ευρώπη ώστε να τη στείλει αδύναμη στο στόμα του νεοχιτλερικού Άξονα Ρωσίας και της Κίνας. Αυτός ο Άξονας, που έχει πολιτικό ηγέτη τη Ρωσία, ελέγχει τον Τραμπ, αλλά αυτός δεν ελέγχει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό παρά τους κομπασμούς του. Δηλαδή ο Άξονας λειτουργεί σαν ένας κάβουρας με δυο δαγκάνες από τις οποίες η μία, η δυτική, η προεδρία Τραμπ, είναι εξαιρετικά πιο αδύναμη από τη ρώσικη ανατολική. Γιατί ναι μεν η αμερικάνικη υπερδύναμη είναι πολύ πιο ισχυρή από όσο είναι η Ρωσία και η Κίνα αλλά η προεδρία Τραμπ δεν είναι γιατί δεν ελέγχει το αμερικάνικο κράτος, ούτε στρατιωτικά, ούτε οικονομικά, ούτε πολιτικά. Γι’ αυτό το λόγο η Ευρώπη οφείλει να συνεχίσει να έχει την κύρια προσοχή, τους κύριους υλικούς πόρους και την προετοιμασία της για τις πιο μεγάλες θυσίες στο ανατολικό της σύνορο στο οποίο η Ρωσία έχει δίπλα της και την Κίνα. Αν ο ανατολικός εχθρός της Ευρώπης για κάποιο λόγο νικηθεί ο Τραμπ θα χάσει κάθε ικανότητα να κάνει ζημιά από τη Δύση. Αν όμως ο δυτικός νικηθεί ο ανατολικός θα συνεχίσει την επίθεση του γιατί υπήρχε πριν τον Τραμπ και θα συνεχίσει να υπάρχει μετά τον Τραμπ.

Προς το παρόν, και όπως θα αναλύσουμε παρακάτω η πιο μεγάλη επίθεση εναντίον της Ευρώπης δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί ανοιχτά. Πρόκειται για την επίθεση από το Νότο και συγκεκριμένα από το πελώριο πολιτικό σεισμικό ρήγμα της Μέσης Ανατολής του οποίου το επίκεντρο είναι η Γάζα. Αυτό το ρήγμα το πυροδότησε ο ρωσικός ιμπεριαλιστικός αντισημιτισμός εδώ και πολλές δεκαετίες μέσω του αραβικού εθνικιστικού αντισημιτισμού, το φουντώσανε στη συνέχεια με την υποκίνηση της μπρεζνιεφικής και μετά της γελτσινικής Ρωσίας οι αντιπαλαιστίνιοι επεκτατιστές μέσα στο Ισραήλ και τελευταία το οργανώνει πολιτικά ο Τραμπ, στήνοντας πάνω στα ερείπια της Γάζας, ένα «Συμβούλιο Ειρήνης». Πρόκειται για ένα διπλωματικό εργαλείο που έχει σαν στόχο να απομονώσει την Ευρώπη από τον αραβομουσουλμανικό και ευρύτερα τον Τρίτο Κόσμο και τελικά να προκαλέσει τη συγκρότηση ενός παγκόσμιου αντισημιτικού μετώπου που θα της επιτεθεί από τον Νότο ζητώντας εκδίκηση και επανορθώσεις για το αποικιοκρατικό της παρελθόν, θεωρώντας μάλιστα σαν το μέγιστο έγκλημα της την ολότελα δίκαιη υποστήριξη της στην ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ. Αλλά την απειλή από το Νότο που ετοιμάζει ο Τραμπ θα την δούμε πιο αναλυτικά παρακάτω. Προς το παρόν ο πιο άμεσος κίνδυνος που βλέπει η Ευρώπη από τον Τραμπ προέρχεται από το δυτικό, το, ας το ονομάσουμε περιγραφικά «γροιλανδικό» χτύπημα.

Με αυτό το Τραμπ και η Ρωσία σημαδεύουν στην καρδιά της τη συνοχή της ΕΕ, καθώς κάθε μια από τις χώρες που την αποτελούν έχει διαφορετικού είδους και διαφορετικού βαθμού εξάρτηση από την αμερικάνικη υπερδύναμη. Γιατί οι χώρες της ΕΕ εξαρτιούνται άλλες πολύ και άλλες λιγότερο από τις ΗΠΑ, είτε από οικονομική, είτε από εσωτερική πολιτική, είτε από στρατιωτική άποψη. Το διαφορετικό είδος και ο διαφορετικός βαθμός εξάρτησης κάθε ξεχωριστής χώρας της Ευρώπης στα τρία αυτά επίπεδα αυτόματα δημιουργεί ισχυρές φυγόκεντρες δυνάμεις που κινδυνεύουν να διασπάσουν την Ένωση την ίδια ώρα που ο ίδιος αυτός αντιπερισπασμός στοχεύει στο να τις στείλει στην αγκαλιά του ρωσοκινεζικού Άξονα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι την ώρα που η αμερικάνικη υπερδύναμη δίνει το αιφνιδιαστικό και πισώπλατο χτύπημα στη Γροιλανδία, η Γαλλία, η Αγγλία, η Γερμανία αλλά και ο επίσης απειλούμενος από τον Τραμπ Καναδάς υποχωρούν στον Άξονα. Έτσι ο μεν Μακρόν ξεκινάει συνομιλίες με τη Μόσχα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι κάνουν επειγόντως ταξίδια στην Κίνα για να την κατευνάσουν οικονομικά, μειώνοντας τους δασμούς που είναι απαραίτητοι για την άμυνα τους στον πολύπλευρο ⁽²⁾ εμπορικό πόλεμο που αυτή έχει εξαπολύσει, ιδιαίτερα τελευταία, εναντίον τους. Έτσι κανείς δεν πρόσεξε το πιο επικίνδυνο ρήγμα στην ενιαία απάντηση της Ευρώπης στον Τραμπ που ήταν αυτό από την ευέλικτη και γι’ αυτό πολύ επικίνδυνη φασίστρια Μελόνι που έκφρασε τη διαφωνία της για την εντελώς αναγκαία στρατιωτική αποστολή των 7 ευρωπαϊκών χωρών στην Γροιλανδία.

Ουσιαστικά μετά το σοκ της Γροιλανδίας μπαίνει για την Ευρώπη το δίλημμα σε ποια από τις δυο επιθέσεις, αυτήν από τις ΗΠΑ και εκείνη από τον Άξονα, θα δώσει την προτεραιότητα και το πως θα αντιμετωπίσει την καθεμιά.

Οι ιμπεριαλισμοί χιτλερικού τύπου και ο ιμπεριαλισμός του στάτους κβο δεν μπορούν να ενωθούν στρατηγικά. Ο πόλεμος όχι μόνο του Άξονα με την Ευρώπη αλλά και εκείνος μεταξύ Άξονα και ΗΠΑ είναι αναπόφευκτος

Επιμένουμε από τις πρώτες στιγμές της προεδρίας Τραμπ ότι τα κύρια στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτικά πυρά της Ευρώπης πρέπει να παραμείνουν στραμμένα ενάντια στον ανατολικό νεοχιτλερικό Άξονα και το κύριο καθήκον της πρέπει να παραμείνει η ολόπλευρη υποστήριξη της Ουκρανίας. Μάλιστα αν η Ευρώπη δεν ήταν κάτω από την πολιτική ηγεσία των κοντόφθαλμων μονοπωλιστών της, αλλά των λαών της, θα πολεμούσε εδώ και καιρό μαζικά και με εκατοντάδες χιλιάδες εθελοντές στο πλευρό των ηρωικών Ουκρανών πατριωτών και δεν θα τους άφηνε να σκοτώνονται μόνοι μαζί με τα γυναικόπαιδά τους εδώ και τέσσερα χρόνια για τη δικιά της ελευθερία. Τα μάτια της θα πρέπει η Ευρώπη να τα έχει στραμμένα στο ανατολικό μέτωπο ακόμα και αν η Ουκρανία υποχρεωθεί να υποχωρήσει στο Ντονμπάς, ή ακόμα και αν η Ρωσία σταματήσει προσωρινά την επίθεση της για να καθησυχάσει την Ευρώπη, να την κάνει να σταματήσει τις αμυντικές της ετοιμασίες και έτσι να βοηθήσει τον Τραμπ να συνεχίσει τη επιχείρηση διάσπασης της.

Στην ουσία η ανάγκη για την προσήλωση της Ευρώπης στην αντιμετώπιση κύρια του ρωσοκινέζικου παρά του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού προκύπτει από τη διαφορετική φύση αυτών των δυο ιμπεριαλισμών. Οι ΗΠΑ δεν είναι ένας ιμπεριαλισμός που έχει οικοδομήσει κατακτητικούς μηχανισμούς χιτλερικού τύπου. Αν και είναι σε πτώση εδώ και πολλά χρόνια και παρόλο το επικίνδυνα ψηλό και αυξανόμενο εξωτερικό χρέος του, καθώς και τα φαινόμενα σήψης του μονοπωλιακού καπιταλισμού της είναι ακόμα ο πιο ισχυρός ιμπεριαλισμός στον κόσμο, τόσο χρηματιστηριακά, όσο και στρατιωτικά. Σαν τέτοιον τον συμφέρει στην κύρια πλευρά η διατήρηση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού στάτους κβο. Γι’ αυτό το λόγο δεν μπορεί να αποτελεί τον κύριο εχθρό για την Ευρώπη, ό,τι και να κάνει ο Τραμπ. Οι θυμωμένες λευκές εργατικές μάζες των ΗΠΑ ψήφισαν έναν φασίστα πρόεδρο, που παρίστανε τον πατριώτη, για να τιμωρήσουν τη φιλελεύθερη αστική τάξη που τις εξαθλίωσε στέλνοντας για δεκαετίες τη βιομηχανία της στη Κίνα την ίδια ώρα που εισήγαγε διαρκώς μια φτηνή μεταναστευτική εργατική δύναμη για να κρατήσει ακόμα χαμηλότερα τους αμερικάνικους μισθούς. Όμως αυτές οι μάζες δεν ψήφισαν να μετατραπεί η χώρα τους σε φασιστική, δηλαδή σε μια χώρα με νεκρή Βουλή, νεκρά δικαστήρια και πάνω απ’ όλα με νεκρό αντιπολιτευτικό τύπο, πόσο μάλλον μια χώρα με μεθοδικά βασανιστήρια σαν την Κίνα και τη Ρωσία. Η προεδρία Τραμπ δοκιμάζει τα πάντα για να την κάνει φασιστική, αλλά δεν μπορεί. Προσπαθεί να πνίξει τις άλλες εξουσίες, δηλαδή το Κογκρέσο και τα Δικαστήρια, αλλά βρίσκει διαρκώς έντονες αντιστάσεις. Δίνει πλήγματα στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν μπορεί με τίποτα να υποτάξει τον Τύπο και τη δολοφονική σάτιρα του, και ούτε κατά διάνοια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κυρίως δεν μπορεί να πνίξει τις μαζικές διαδηλώσεις εναντίον της όταν επιτίθεται με τους κρατικούς τραμπούκους της στους μετανάστες.

Αντίθετα οι ιμπεριαλισμοί που αποτελούν τον νεοχιτλερικό πολεμικό Άξονα, δηλαδή η πολιτικοστρατιωτική ρωσική υπερδύναμη, που είναι ο ηγέτης του Άξονα, καθώς και η βιομηχανική κινέζικη υπερδύναμη, που θα δώσει στον Άξονα τα πιο πολλά κανόνια καθώς και το πιο πολύ κρέας γι’ αυτά, έχουν προ πολλού οικοδομήσει τους μηχανισμούς του παγκόσμιου κατακτητικού πολέμου που αντιστοιχεί στη φύση τους. Έτσι έχουν πετύχει την υπερσυγκέντρωση και κυρίως τη σύμφυση της οικονομικής, της στρατιωτικής και της πολιτικής εξουσίας και έχουν σε μεγάλο βαθμό προετοιμάσει ιδεολογικά τους λαούς τους γι’ αυτόν τον πόλεμο, ασκώντας παράλληλα την πιο σκληρή και ανεμπόδιστη τρομοκρατία στους δημοκράτες τους. Αυτοί οι ιμπεριαλισμοί, αν και είναι σε άνοδο, χρειάζονται οπωσδήποτε τον πόλεμο για να αποκτήσουν την παγκόσμια ηγεμονία, επειδή είναι χρηματιστηριακά αδύναμοι και ταυτόχρονα ήρθαν καθυστερημένοι στη μοιρασιά του κόσμου και στον έλεγχο των αγορών. Δηλαδή δεν μπορούν να πετύχουν το στόχο της παγκόσμιας ηγεμονίας κύρια με οικονομικές μεθόδους, αλλά μόνο με την βίαιη ανατροπή του ιμπεριαλιστικού στάτους κβο, μόνο δηλαδή εξαπολύοντας έναν παγκόσμιο πόλεμο..

Η ρωσική είναι μια κλασική πολεμική οικονομία κιόλας από την εποχή της μπρεζνιεφικής ΕΣΣΔ, όταν συνδύαζε την πολιτικοστρατιωτική με την οικονομική υπερσυγκέντρωση του κρατικομονοπωλιακού της κεφαλαίου. Σαν πολεμική οικονομία πάντα χαρακτηριζόταν από μια χαμηλής και κακής ποιότητας παραγωγή καταναλωτικών προϊόντων για τον πληθυσμό, ταυτόχρονα με μια πολύ ισχυρή τεχνολογία πολέμου και μια παραγωγή στρατηγικών πρώτων υλών για να εξαρτά άλλες χώρες. Η Κίνα φαίνεται διαφορετική, όμως κυρίως επί Ξι έχει γίνει κι αυτή μια οικονομία πολέμου, απλά άλλου τύπου. Δηλαδή όχι μόνο έχει κι αυτή υπερσυγκεντρώσει τον κρατικό της μονοπωλιακό καπιταλισμό, αλλά αναπτύσσει την οικονομία της κυρίως σε εκείνους τους τομείς που της είναι απαραίτητοι (σπάνιες γαίες, πληροφορική-ρομποτική, τεχνολογία ΑΠΕ) προκειμένου να εξαρτήσει πολιτικά με όπλο τον οικονομικό εκβιασμό τις πολύ ανεπτυγμένες βιομηχανικά χώρες όλης της Δύσης, ιδιαίτερα του Δεύτερου κόσμου που ο Άξονας θέλει να υποτάξει στρατιωτικά. Έτσι επιτείνει διαρκώς την θανάσιμη αντίφαση της να δυναμώνει τις εξαγωγές της και να πλημμυρίζει τον κόσμο με όλο και πιο τεχνολογικά εκλεπτυσμένα προϊόντα, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει να κρατάει πολύ αδύναμη την εσωτερική της αγορά, δηλαδή χαμηλή την κατανάλωση του πληθυσμού, καθώς και χαμηλή τη συνολική παραγωγικότητα της εργασίας, ιδίως στη γεωργία. Το αποτέλεσμα είναι το όλο και πιο ανυπόφορα χαμηλό σε σχέση με τον πλούτο της μεγαλοαστικής τάξης, επίπεδο ζωής του κινέζικου λαού καθώς και η αυξανόμενη ανεργία. Σε αυτόν τον λαό η κινέζικη ηγεσία δουλεύει τον πιο άγριο σοβινισμό των Χαν και τον προετοιμάζει να εκτονώσει σε άλλους λαούς την οργή του ενάντια στην άρχουσα τάξη του. Προς το παρόν ασκεί αποικιακή βία πάνω στις άλλες εθνότητες μέσα στην Κίνα με πιο κτηνώδη αυτή ενάντια στο έθνος των Ουιγούρων.

Σε όποια ξένη χώρα κυριαρχήσει η ρωσοκινεζική πολεμική βία, αυτή θα σημαίνει την απόλυτη σκλαβιά. Αυτή σκοπεύουν να την ασκήσουν οι ρωσοκινέζοι νεοχιτλερικοί σε μαζική κλίμακα πρώτα ενάντια στις δεύτερης γραμμής ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις, που είναι ταυτόχρονα βιομηχανικά πολύ προηγμένες και αστοδημοκρατικές, ενώ είναι πολιτικά και στρατιωτικά δυσανάλογα αδύναμες. Πρόκειται για τις χώρες του Δεύτερου Κόσμου, όπως τις ονόμαζε ο Μάο Τσετούνγκ, ο μεγαλύτερος μαρξιστής του μεταπολεμικού κόσμου. Τέτοιες είναι οι χώρες της Ευρώπης και ο Καναδάς στον Ατλαντικό και η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Ταιβάν και η Αυστραλία στον Ειρηνικό. Μόνο αν οι ρωσοκινέζοι κρατικομονοπωλιστές αποκτήσουν όλη τη βιομηχανική ισχύ και τον πλούτο του ψηλά ειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού του Δεύτερου κόσμου, θα μπορούν στη συνέχεια να επιτεθούν και από τους δύο Ωκεανούς στην πιο ισχυρή ιμπεριαλιστική υπερδύναμη του πλανήτη, που παρόλη την πτωτική πορεία τους συνεχίζουν να είναι οι ΗΠΑ. Δηλαδή ό,τι και να πετύχει μέσω του Τραμπ η Ρωσία, όση παραγωγική και πολιτική ζημιά αν αυτός προκαλέσει στις ΗΠΑ και κυρίως στην Ευρώπη, όσες ληστείες και αν κάνει σε βάρος άλλων χωρών (όπως της Βενεζουέλας) για να πλουτίσουν κάποια μονοπώλια των ΗΠΑ σαν αντίβαρό στις ζημιές που αυτός προκαλεί στις ΗΠΑ, η τελική επίθεση του ρωσοκινεζικού Άξονα στις ΗΠΑ είναι αναπόφευκτη. Μάλιστα ο Τραμπ, σαν γνήσιος προβοκάτορας, επιταχύνει αυτή την επίθεση στο βαθμό που προωθεί μια όσο μπορεί πιο γρήγορη ήττα της Ευρώπης και γενικά του Δεύτερου κόσμου από τον ρωσοκινεζικό Άξονα.

Ονομάζουμε τους ιμπεριαλισμούς της Κίνας και της Ρωσίας χιτλερικού τύπου από το δρόμο που ακολούθησε πρώτη η χιτλερική Γερμανία για να καταχτήσει την παγκόσμια κυριαρχία. Αυτή ήταν ένας ιμπεριαλισμός που ήρθε επίσης σχετικά καθυστερημένος σε έναν κόσμο που είχε ήδη μοιραστεί ανάμεσα σε άλλους οικονομικά ισχυρότερους ιμπεριαλισμούς όπως τον Εγγλέζικο, τον Γαλλικό και τον Αμερικανικό. Έτσι ξεκίνησε τον β παγκόσμιο πόλεμο, όχι για να κερδίσει πρώτα τις αποικίες και τις μισοαποικίες των τελευταίων όπως έκανε και η ίδια η Γερμανία στον α παγκόσμιο πόλεμο, αλλά για να καταλάβει τις ανταγωνίστριές της υπερώριμες ιμπεριαλιστικές και αποικιοκρατικές μητροπόλεις. Δηλαδή κατέλαβε αρχικά την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γαλλία ενώ προσπάθησε να καταλάβει την Αγγλία. Αυτόν τον πόλεμο τον συνέχισε για να συντρίψει και αποικιοποιήσει τον κύριο εχθρό του, την επαναστατική προλεταριακή ΕΣΣΔ, και τελικά τον ολοκλήρωσε σε συμμαχία με το γιαπωνέζικο ομόλογό του με μια επίθεση στην ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη, που ήταν οι ΗΠΑ. Η απάντηση ήταν το νικηφόρο σοβιετο-αγγλο-αμερικανικό αντιφασιστικό μέτωπο που συνέτριψε τον γερμανογιαπωνέζικο Άξονα.

Μετά την ήττα του ναζισμού και τους μεγάλους αντιαποικιακούς αγώνες που ακολούθησαν δεν υπάρχουν πια αποικιακές χώρες, αλλά χώρες πολιτικά ανεξάρτητες με διαφορετικό επίπεδο ανάπτυξης, και διαφορετικό βαθμό οικονομικής εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό που αποτελούν γενικά τον Τρίτο Κόσμο. Τρεις μάλιστα από αυτές, η Κίνα, η Ινδία και η Βραζιλία, αφού απέκτησαν την πολιτική τους ανεξαρτησία, (η Κίνα προχώρησε μάλιστα στη σοσιαλιστική επανάσταση) μετατράπηκαν οι ίδιες σε ιμπεριαλιστικές και δεν μπορούμε πια να τις θεωρούμε χώρες του Τρίτου κόσμου παρόλο που η πλειοψηφία των πληθυσμών τους ζούνε σε λίγο πολύ τριτοκοσμικές οικονομικές συνθήκες. Ειδικά η Κίνα, η πιο ανεπτυγμένη βιομηχανικά από όλες τις νέες ιμπεριαλιστικές χώρες έγινε ιμπεριαλιστική χιτλερικού τύπου, επειδή ανετράπη η προλεταριακή της εξουσία, όπως άλλωστε προηγούμενα έγινε και με τη Ρωσία. Γιατί όταν οι αστοί παίρνουν την εξουσία σε χώρες στις οποίες την είχαν κατακτήσει προηγούμενα οι λαοί, επιβάλλουν μια φασιστική, δηλαδή μια τρομοκρατική δικτατορία της αστικής τάξης, γιατί δεν μπορούν να κυβερνήσουν αλλιώς . Κυρίως δεν μπορούν να δικαιολογήσουν πως σφετερίστηκαν ατομικά τον κοινά και συνειδητά παραγμένο από την εργατική τάξη σοσιαλιστικό πλούτο.

Αν οι ωμοί ληστές των λαών τους που είναι οι νεοχιτλερικοί της Ρωσίας και της Κίνας καταφέρουν να καταλάβουν στρατιωτικά τον Δεύτερο κόσμο και τις ΗΠΑ, δηλαδή αν καταφέρουν να υποδουλώσουν τους λαούς των βιομηχανικών αστοδημοκρατιών, τους οποίους ήδη καταγγέλλουν ρατσιστικά σαν «το πλούσιο ένα δισεκατομμύριο», τότε θα επιτεθούν και στα εφτά δισεκατομμύρια των λαών του Τρίτου Κόσμου και θα επιχειρήσουν να τα υποδουλώσουν και αυτά. Ως τότε θα προσπαθούν να συμμαχήσουν με τον Τρίτο κόσμο, η όπως τον ονομάζουν, «τον Παγκόσμιο Νότο», για να περικυκλώσουν και να επιτεθούν στον Δεύτερο κόσμο και στις ΗΠΑ. Άλλωστε ήδη έχουν αποκτήσει βάσεις στον Γ Κόσμο, όπως τις φασιστικές δικτατορίες της Βόρειας Κορέας, του Ιράν, της Νικαράγουας, της Βενεζουέλας και των χωρών του Σαχέλ στην Αφρική Μάλιστα η Κίνα, επειδή σαν ιμπεριαλισμός αναδύθηκε μέσα από τον Τρίτο κόσμο, προσπαθεί να γίνει ο ηγέτης του, δημαγωγώντας πάνω στις δίκαιες αντιιμπεριαλιστικές διεκδικήσεις των λαών του την ώρα που η κινέζικη κρατικομονοπωλιακή αστική τάξη έχει γίνει ο πιο στυγνός τοκογλύφος δανειστής του.

Ο καίριος ρόλος του πολιτικού εισοδισμού και των φαιο-«κόκκινων» στις συνθήκες του υπερσυγκεντρωμένου ιμπεριαλισμού χιτλερικού τύπου

Κάτω από την παραπάνω γενική ανάλυση, που αποτελεί μια εφαρμογή της στρατηγικής θεωρίας των Τριών Κόσμων του Μάο Τσετούνγκ στις τωρινές παγκόσμιες συνθήκες, μπορούμε να κατανοήσουμε και τη σημερινή επίθεση του Ντόναλντ Τραμπ στην Ευρώπη με την απειλή κατάληψης της Γροιλανδίας. Η κατάληψη οποιουδήποτε εδάφους της Γροιλανδίας δεν έχει καμιά πρακτική αξία για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό σαν τέτοιο, αφού αυτός έχει κάθε δυνατότητα να αξιοποιήσει όσες στρατιωτικές βάσεις και όσο υπέδαφος θέλει από τις συμφωνίες του 1951 στο απέραντο αραιοκατοικημένο και παγωμένο νησί. Η απειλή της κατάληψης είναι μόνο ένα πρόσχημα για την πολιτική επίθεση της προεδρίας Τραμπ στην Ευρώπη ώστε να την διασπάσει και να την στείλει στην αγκαλιά του Άξονα. Στη Γροιλανδία φαίνεται πιο καθαρά από οποιαδήποτε άλλη πολιτική του πόσο ο Τραμπ λειτουργεί σαν ένας προβοκάτορας, εγκάθετος της ρωσικής υπερδύναμης. Δεν είναι ο πρώτος τέτοιος που έγινε πρόεδρος μιας δυτικής χώρας ⁽³⁾. Η σύγχρονη ρωσική διπλωματία χειρίζεται το εργαλείο του πολιτικού εισοδισμού με τον πιο επιστημονικό τρόπο σαν μια σύνθεση του τσαρικού εισοδισμού στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις τον 19^ο αιώνα με τον τροτσκιστικό εισοδισμό στα εργατικά κόμματα τον 20ο. Ωστόσο η σημερινή ρωσική εισοδιστική τακτική δεν είναι κυρίως το προϊόν μιας ιστορικής εξειδίκευσης. Είναι μια δυνατότητα που έχει σε τόσο ψηλό επίπεδο μόνο ένας πολεμικός ιμπεριαλισμός, δηλαδή ένας κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, στον οποίο η οικονομική, η πολιτική, και η στρατιωτική εξουσία είναι συγκεντρωμένη σε μια πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων που έχουν ισχυρά ενοποιηθεί πολιτικά και είναι αφοσιωμένοι στην επίτευξη ενός πολύ μακροπρόθεσμου στόχου. Μόνο μια στενή ηγετική ομάδα μιας πολύ μεγάλης δύναμης μπορεί να λειτουργεί συνωμοτικά για πολλά χρόνια και να καταλαμβάνει την ηγεσία πολιτικών ρευμάτων όχι μόνο μέσα στη χώρα της αλλά σε όλο τον κόσμο βάζοντας σε εφαρμογή ένα πολεμικό σχέδιο με παγκόσμιο στρατηγικό ορίζοντα. Οι φιλελεύθεροι, όχι μόνο θεωρούν αδύνατες τέτοιες συνομωσίες, αλλά θεωρούν αντιδραστικό ακόμα και τον ισχυρισμό ότι μπορούν να υπάρχουν τέτοιες. Αυτό γιατί πιστεύουν πως οι αυθόρμητες δυνάμεις του οικονομικού, όποτε και του πολιτικού ανταγωνισμού, δεν θα επέτρεπαν ποτέ να μείνει κρυφό για καιρό ένα μακρόχρονο σχέδιο κρυφής διάβρωσης οποιουδήποτε αστικού συστήματος εξουσίας. Ειδικά η οικονομίστικη λογική τους δεν τους επιτρέπει να συλλάβουν πως είναι δυνατό η πιο αδύναμη οικονομικά χώρα να καταλάβει κρίσιμους μοχλούς εξουσίας μιας πολύ ισχυρότερης. Γι’ αυτό άλλωστε απορρίπτουν τους ισχυρισμούς του Μαρξ ότι ένας καθυστερημένος κοινωνικός σχηματισμός, όπως η τσαρική Ρωσία, θα μπορούσε να έχει πράκτορα τον πρωθυπουργό του κύριου εχθρού της, της βιομηχανικά ανεπτυγμένης Βρετανίας στην περίπτωση του Πάλμερστον ή να έχει πράκτορα τον ηγέτη της πανίσχυρης αναρχικής πτέρυγας της Α Διεθνούς στην περίπτωση του Μπακούνιν. Είναι χαρακτηριστικό πως δεν παίρνουν στα σοβαρά ούτε την δική τους Χάνα Αρεντ που στον «Ολοκληρωτισμό» της αποκαλύπτει με εξαιρετική οξυδέρκεια πως οι ηγέτες του Γ Ράιχ πίσω από την αντισημιτική τους συνωμοσιολογία ενάντια τάχα στην παγκόσμια εβραίική κυριαρχία, κάλυπταν συνειδητά την δική τους πραγματική συνομωσία για την παγκόσμια κυριαρχία μέσα από τον αντίστοιχό πόλεμο που για χρόνια συνωμοτικά ετοίμαζαν.

Όταν μιλάμε για έναν εγκάθετο Τραμπ και γενικά για εγκαθέτους ή και πράκτορες εννοούμε ανθρώπους που ξέρουν την ισχύ μιας μεγάλης δύναμης και στηρίζονται σε αυτήν για να αντλούν την δικιά τους ατομική πολιτική, κοινωνική ή οικονομική ισχύ. Αυτή η τακτική έδωσε τις μεγαλύτερες νίκες της στη ρωσική διπλωματία όταν οι αστοί νέου τύπου παλινορθωτές του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ κατάφεραν μετά τα 1956 να συσπειρώσουν σε όλον τον υπόλοιπο πλανήτη, τα πιο φιλόδοξα και τα πιο αδίστακτα αστικά στοιχεία μέσα σε όλα τα κομμουνιστικά, τα εργατικά και τα αντιιμπεριαλιστικά κόμματα και να μετατρέψουν αυτά τα τελευταία στο αντίθετο τους, δηλαδή σε κόμματα όχι μόνο αστικά, αλλά σοσιαλφασιστικά δηλαδή σοσιαλιστικά στα λόγια και φασιστικά στην πράξη. Έτσι απέκτησαν μια πολυπληθή Πέμπτη φάλαγγα σε κάθε χώρα, όπως κανένας άλλος ιμπεριαλισμός δεν έχει πετύχει στην ιστορία. Στη συνέχεια, μετά την παλινόρθωση του καπιταλισμού στα 1980 και στην ως τότε επαναστατική προλεταριακή Κίνα - η οποία κατηγορούσε την ΕΣΣΔ για προδοσία του μαρξισμού- η Ρωσία δεν είχε κανένα σοβαρό εμπόδιο να διαλύσει επίσημα τον ψεύτικο σοσιαλισμό της μπρεζνιεφικής περιόδου και την ίδια την ΕΣΣΔ και να περάσει ξετσίπωτα στον καπιταλισμό με την Περεστρόικα και τη Μεταρρύθμιση. Έτσι ανεμπόδιστα μέσα από τα ερείπια της ΕΣΣΔ βγήκε κυρίαρχος, αλλά και τερατώδης ο ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός. Αυτός διατήρησε με το ΚΚ της Ρώσικης Ομοσπονδίας τα τσίγκινα σφυροδρέπανα, αλλά ανέβασε σαν επίσημα κρατικά του εμβλήματα τους τσαρικούς και ορθόδοξους θυρεούς. Με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να χάσει τους «κόκκινους» εγκαθέτους του σε όλο τον κόσμο, μπόρεσε εύκολα να κερδίσει πολιτικά και να στρατολογήσει τα αντίστοιχα χειρότερα και πιο δουλικά στοιχεία σε όλα τα εθνικιστικά και φασιστικά ρεύματα της Δύσης αλλά και να εισοδίσει, όπου μπορούσε, σε όλα τα ρεύματα της αστικής τάξης παντού στον κόσμο. Γι’ αυτό κυρίως το λόγο, λέμε ότι είναι η Ρωσία ο παγκόσμιος ηγέτης του ρωσοκινέζικου νεοχιτλερικού Άξονα και όχι η Κίνα. Γιατί η τελευταία ήρθε 30 χρόνια αργότερα στο στίβο της παγκόσμιας αντεπανάστασης και οι ηγετικές θέσεις για τους προδότες μέσα στο εργατικό, στο αντιφασιστικό και στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, και στη συνέχεια οι ηγετικές πρακτόρικες θέσεις γενικά μέσα στην φασιστική αστική τάξη, είχαν καταληφθεί ήδη από το ρωσικό σοσιαλιμπεριαλισμό. ⁽⁴⁾

Έτσι σχηματίστηκαν παντού οι ανομολόγητες συμμαχίες φασιστών και «αριστεράς», που τις ονομάζουμε φαιο-«κόκκινα» μέτωπα. Αυτά τα μέτωπα κερδίζουν τους όλο και πιο τσακισμένους μικροαστούς και μικρούς αστούς, αλλά κυρίως τα πιο εκμεταλλευόμενα, συχνά πιο άνεργα και γι’ αυτό πιο οργισμένα με την κλασική μεγαλοαστική τάξη τμήματα της εργατικής τάξης. Αυτό δεν είναι δύσκολο καθώς οι ρωσόφιλοι έχουν διαλύσει ή αλώσει προηγούμενα σχεδόν όλα τα πραγματικά επαναστατικά προλεταριακά κόμματα στα οποία αυτά τα ρεύματα θα βρίσκαν την έκφρασή και την πολιτική τους οργάνωση και από την άλλη η αστική τάξη έχει πλουτίσει όσο ποτέ στην ιστορία της ενώ οι πλατιές μάζες του προλεταριάτου ζούνε παντού χειρότερα από τους γονείς τους, ακριβώς επειδή το παγκόσμιο εργατικό κίνημα έχει παντού αδυνατίσει μετά τον α παγκόσμιο πόλεμο.

Η βασική μέθοδός των φαιο-«κόκκινων» για να κερδίζουν τις θυμωμένες μάζες είναι να τους προσφέρουν σαν λύση «την κάθαρση» δηλαδή ένα βίαιο χτύπημα που τάχα θα το δώσει ένα «έντιμο κόμμα» στον παλιό πολιτικό κόσμο, στην δικαιοσύνη, και στον τύπο, δηλαδή σε όλους τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας αξιοποιώντας την πραγματική διαφθορά τους ή πιο συχνά καταλογίζοντας την και εκεί που δεν υπάρχει αλλά υπάρχει αντίσταση στους ίδιους. Ταυτόχρονα προσφέρουν στις μάζες ένα υποκατάστατο λαϊκής συλλογικής συνείδησής. Οι φαιοί φασίστες τους προσφέρουν την πατρίδα, τη θρησκεία και τις πατριαρχικές παραδόσεις σαν στηρίγματα ενάντια στους μετανάστες, στους άθεους, στις ανεξάρτητες γυναίκες και στους ομοφυλόφιλους που υποτίθεται τους έφεραν οι φιλελεύθεροι αστοί στην εξουσία. Οι σοσιαλφασίστες τους προσφέρουν την εικονική συλλογικότητα μιας επαναστατικής εργατικής τάξης που όμως δεν κάνει η ίδια την επανάσταση οργανώνοντας με εσωτερική δημοκρατία τον δικό της αγώνα ενάντια στην εκμεταλλεύτρια τάξη, αλλά την κάνουν ειδικευμένα «αριστερά» και «κομμουνιστικά» κόμματα-σωτήρες. Τόσο οι φαιοί όσο και οι «κόκκινοι» σωτήρες γοητεύουν τις θυμωμένες λαϊκές μάζες ακριβώς επειδή καλούν σε βία ενάντια στο «σύστημα», και στις παλιές «ελίτ», οπότε φαίνονται σαν επαναστάτες. Όμως είναι και οι δυο τους πραξικοπηματίες, δηλαδή δεν θέλουν να καταστρέψουν το κράτος και να στήσουν ένα νέο του οργανωμένου λαό, όπως θέλουν οι πραγματικοί επαναστάτες, ούτε καν θέλουν να εκδημοκρατίσουν το παλιό, όπως θέλουν οι ρεφορμιστές δημοκράτες. Εκείνο που θέλουν είναι να αρπάξουν με εκλογική δημαγωγία την κυβερνητική εξουσία και μετά να κάνουν μια εγχείρηση μέσα στο αστικό κράτος, ώστε να το κάνουν απόλυτα σάπιο. Γιατί οι φαιο-«κόκκινοι» ασκούν επιλεκτικά τη βία της «κάθαρσης» τους σε εκείνα τα κομμάτια της αστικής τάξης, του ιμπεριαλισμού και του κράτους, που τους αντιστέκονται γιατί είναι συνήθως τα σχετικά πιο δημοκρατικά και λιγότερο διεφθαρμένα, ώστε να μπορούν να ασκήσουν οι ίδιοι ανεμπόδιστα την διεφθαρμένη δικτατορία τους πάνω στο λαό. Αυτόν μόνο έτσι, δηλαδή μόνο αλυσοδεμένο και πνιγμένο στην άγνοια μπορούν να τον οδηγήσουν στη φασιστική δικτατορία και στο σφαγείο του παγκόσμιου πολέμου που έχουν ήδη ξεκινήσει. Γι αυτό οι φαιοί και οι «κόκκινοι» φασίστες παρά τις φαινομενικές μεγάλες διαφορές τους έχουν σε όλες τις χώρες ένα μεγάλο κοινό γνώρισμα που προδίδει την ενότητα τους, πέρα από το ότι σε όλες τις Βουλές καταψηφίζουν από κοινού τις αστοδημοκρατικές κυβερνήσεις και είναι παντού ενωμένοι σε μαζικά αντιδραστικά κινήματα τιμωρίας των κοινοβουλευτικών κυβερνήσεων «ενάντια στη διαφθορά» ( στη χώρα μας Αγανακτισμένοι, Τέμπη): Δεν καταγγέλλουν ποτέ στα αλήθεια τη Ρωσία και την Κίνα. Έτσι ακόμα και όταν τις αποκαλούν ιμπεριαλιστικές είναι για ξεκάρφωμα, γιατί τις υποστηρίζουν πρακτικά λέγοντας ότι αμύνονται στην «περικύκλωση των δυτικών» . Ειδικά οι σοσιαλφασίστες χρησιμοποιούν το εξής τέχνασμα για να κρύβουν την αγάπη τους στη Ρωσία και την Κίνα: Λένε ότι είναι αντίθετοι εξ ίσου σε κάθε ιμπεριαλιστή. Αυτό ήταν το τέχνασμα των τροτσκιστών στον β παγκόσμιο πόλεμο, που εμφανίζονταν σαν ουδέτεροι μεταξύ του Χίτλερ και των χωρών, ιμπεριαλιστικών ή όχι, που κατακτούσε ο Χίτλερ, και με αυτόν τον τρόπο χτυπούσαν από τα μέσα τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που πολεμούσαν τη χιτλερική Γερμανία και την αυτοκρατορική Ιαπωνία. Αυτός ο φιλορωσισμός και φιλοκινεζισμός είναι το κοινό νήμα που ενώνει στην Ελλάδα την «αριστερά» των ψευτοΚΚΕ, Σύριζα, Ανταρσύα, με τους φασίστες Βελόπουλους, Νατσιούς και Κασιδιαρέους, στη Γαλλία ενώνει τον Εθνικό Συναγερμό με τον Μελανσόν, ή στη Γερμανία την AFD με την Linke, ή τέλος στις ΗΠΑ τους ηγέτες του ΜΑGAκινήματος με την τροτσκιστή ηγεσία της «Προοδευτικής Αριστεράς» των Σάντερς-Κορτέζ- Μαμντάνι.

Ωστόσο ο πιο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο παίρνουν την εξουσία οι φαιο-«κόκκινοι στις αστικές δημοκρατίες δεν είναι η ενότητά τους που σχολαστικά την κρύβουν αλλά η αμτίθεση τους που την διατυμπανίζουν: Συγκεκριμένα πολώνουν την κοινωνία συνθλίβοντας την ανάμεσα σε έναν τεχνητό πόλεμο μεταξύ τους. Δηλαδή ονομάζουν ο κάθε πόλος σαν κύριο εχθρό της κοινωνίας τον φαινομενικά αντίθετο του, οι φαιοί τους «κόκκινους» και οι «κόκκινοι» τους φαιούς, και έτσι υποχρεώνουν όλες τις αντιρώσικες- αντικινέζικες και γενικά τις δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις να ακολουθήσουν τον έναν από τους δύο πόλους ή να συνθλιβούν ανάμεσα σε αυτούς.

Οι δύο βασικές φράξιες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στις οποίες στηρίζεται ο αμερικανός κουίσλιγκ

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας φαιός φασίστας που τον αποκαλούμε συχνά αμερικανό κουίσλιγκ, επειδή σε όλες τις σημαντικές κινήσεις του δρα σαν ένας εγκάθετος της νεοχιτλερικής Ρωσίας. Εννοούμε ότι δεν λειτουργεί σαν ένας αμερικανός εθνικιστής ή γενικά σαν ένας οποιοσδήποτε φασίστας που θα συμμαχούσε με το ρωσικό ιμπεριαλισμό για λογαριασμό του αμερικάνικου, αλλά λειτουργεί σαν ένας άνθρωπος που υπερασπίζεται με τόσο μεγάλη συνέπεια τα ρωσικά συμφέροντα ώστε να υπονομεύει τα αμερικάνικα ακόμα και αυτά μιας φασιστικής Αμερικής. Σαν τέτοιος κυβερνάει στις ΗΠΑ επιδιαιτητεύοντας ανάμεσα στα πολλά ξεχωριστά ρεύματα και πολιτικές φράξιες του αμερικάνικου καπιταλισμού που τον έφεραν στην εξουσία, πράγμα που τον κάνει να φαίνεται σαν να ταλαντεύεται διαρκώς. Ωστόσο είναι πολύ ευσταθής επειδή στηρίζεται κυρίως σε δύο από αυτά τα ρεύματα που είναι πολύ ισχυρά πολιτικά: Το ρεύμα Ρούμπιο, που ελέγχει το υπουργείο Εξωτερικών και το ρεύμα Βανς που έχει αναλάβει την αντιπροεδρία των ΗΠΑ. Το ρεύμα Ρούμπιο εκπροσωπεί τον κλασικό αντικομουνιστικού τύπου επεμβατικό αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτό έχει σαν κύριο εχθρό του την Κίνα και αντιμετωπίζει την Ρωσία σαν μια δύναμη σύμμαχη προς την Κίνα, δηλαδή εχθρική προς τις ΗΠΑ. Όμως επειδή την θεωρεί οικονομικά εξαιρετικά αδύναμη υποτιμώντας τον τεράστιο φυσικό και τεχνολογικό της πλούτο και κυρίως την πολιτική της μοναδική ισχύ, πιστεύει ότι αυτή είναι και πολιτικά αδύναμη, οπότε μπορεί να εξουδετερωθεί αν της δοθεί ένα κομμάτι της Ουκρανίας. Αυτό το ρεύμα είναι λοιπόν κατευναστικό απέναντι στη Ρωσία, αλλά όχι φιλικό προς αυτήν. Στο ρεύμα Ρούμπιο στηρίζεται ως πρόσφατα η Ευρώπη για να εμποδίσει τον Τραμπ να εγκαταλείψει ολότελα την Ουκρανία, καθώς αυτό όντας ισχυρό στο Κογκρέσο μπορεί, σε συνεργασία με το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ, να ανατρέψει την αντιουκρανική και φιλορώσικη εξωτερική πολιτική Τραμπ αν αυτή υπερβεί κάποιο όριο. Αυτό το ρεύμα βρίσκεται επίσης σε συμμαχία με την επεκτατική δεξιά του Ισραήλ και υπερασπίζει σταθερα τον αδιέξοδο επεμβατικό της ρόλο στη Μέση Ανατολή. Όμως πάνω απ’ όλα αυτό το ρεύμα προωθεί τον αμερικάνικο επεμβατισμό στη λατινική Αμερική. Σε αυτό κυρίως το επίπεδο ο Τραμπ σε συνεργασία με τη Ρωσία του δίνει ανταλλάγματα ώστε να επιτρέπει στον ίδιο να κυβερνά υπέρ του Άξονα. Τελευταία ο Τραμπ έδωσε στον Ρούμπιο τη δυνατότητα να αρπάξει τον Μαδούρο και μαζί με αυτόν ένα μέρος των πετρελαίων της Βενεζουέλας συν την υπόσχεση ανατροπής της «αριστερής» ηγεσίας της Κούβας, πράγμα που είναι το όνειρο ζωής του ίδιου του εμιγκρέ Ρούμπιο. Στην πραγματικότητα όμως με την επέμβαση του στη Βενεζουέλα ο Τραμπ έδιωξε από την εξουσία την εθνοσοβινιστική ομάδα Μαδούρο μόνο για να παραδώσει την εξουσία στους γνήσιους εγκάθετους της Μόσχας που με επικεφαλής την Ροντρίγκες ξεπουλάνε σήμερα ευχαρίστως ένα μέρος από τον πετρελαϊκό πλούτο της χώρας τους στις ΗΠΑ προκειμένου να εξασφαλίσουν την πολιτική κυριαρχία για τους ίδιους και τη Ρωσία στο εσωτερικό της Βενεζουέλας. Φαίνεται επίσης ότι με τις παραχωρήσεις τους στη Βενεζουέλα και τις υποσχέσεις του για την Κούβα, ο Τραμπ κατάφερε σε αρκετό βαθμό να περιορίσει το ρόλο του Ρούμπιο στο διπλωματικό μέτωπο της Ουκρανίας.

Το ισχυρότερο όμως ρεύμα στο οποίο στηρίζεται ο Τραμπ είναι ο κορμός του ΜΑGA κινήματος, το οποίο εκπροσωπείται στον Λευκό Οίκο από τον Βανς. Ο ίδιος είναι προσωπικά ένας αδίστακτος και φιλόδοξος οπορτουνιστής, που πριν λίγα χρόνια κατήγγειλε τον Τραμπ σαν χιτλερικό. Όμως τα τελευταία χρόνια τον ακολουθεί πιστά, και μάλιστα έγινε ο ίδιος ο επί κεφαλής μιας χιτλερικού τύπου ιμπεριαλιστικής φράξιας που αναδύεται γοργά μέσα από την άκρα δεξιά του ρεπουμπλικανικού κόμματος. Αυτή θέλει μια λευκή, χριστιανική, ρατσιστική και πάνω απ’ όλα αντισημιτική νεοαποικιοκρατική Αμερική που θα τσακίζει κάθε δημοκρατισμό στις ΗΠΑ και στον πλανήτη. Γι’ αυτό το λόγο ο Βανς μέσα στο πολυτασικό MAGA κίνημα προστατεύει ανοιχτά τους πιο κανίβαλους αντισημίτες, όπως τον ναζιστή Νικ Φουέντες και τους σαδιστές οπαδούς του της νεολαίας των Groypers, ενώ ταυτόχρονα στέκεται όσο μπορεί απέναντι στο Ισραήλ. Από αυτή την αντισημιτική πλευρά ήταν αντίθετος το καλοκαίρι του 25 και στα χτυπήματα στο Ιράν. Στην ουσία η χριστιανική ρατσιστική Αμερική που ονειρεύεται ο Βανς δεν διαφέρει από τη μεγαλορώσικη ρατσιστική του Πούτιν, και τη ρατσιστική των Χαν που θέλει ο Σι. Ο κοινός στόχος που ενώνει σήμερα αυτούς τους τρεις είναι η καταβρόχθιση του κέντρου των αστοδημοκρατιών του β΄ κόσμου, την Ευρώπη. Ο Βανς βέβαια ισχυρίζεται ότι θεωρεί την Κίνα εχθρό. Όμως αυτό το εννοεί μόνο οικονομικά. Γι’ αυτό δεν υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Ταιβάν απέναντι στην Κίνα. Στην ουσία όπως και ο Τραμπ, ο Βανς επικαλείται τον κινέζικο κίνδυνο μόνο και μόνο για να μπορεί να καλεί τους Ρεπουμπλικάνους να προσεγγίζουν και να ικανοποιούν τη Ρωσία τάχα για να την αποσπάσουν από την επιρροή της Κίνας.

Η μόνη ουσιώδης διαφορά του φασισμού του Βανς από εκείνον τον Πούτιν και του Σι είναι ότι αυτός του Βανς είναι αδύνατον για τους λόγους που εξηγήσαμε προηγούμενα να γίνει κυρίαρχος σήμερα στις ΗΠΑ, όπως είναι κυρίαρχοι οι άλλοι δύο στις χώρες τους. Είμαστε της άποψης ότι το περισσότερο που μπορεί να πετύχει πρακτικά η φράξια Βανς είναι έναν πολιτικό και, αν είναι δυνατό, έναν θερμό εμφύλιο στις ΗΠΑ. Αυτό δηλαδή που βλέπουμε πως μπορεί να πετύχει το νεοναζιστικό του μπλοκ είναι το εξής: Σε ανοιχτή συμμαχία με τους εθνοφασίστες απομονωτιστές του Μπάνον και πιο κρυφά με το σοσιαλφασιστικό, επίσης αντισημιτικό ρεύμα των Σάντερς-Κορτέζ- Μαμντάνι μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα, να διχάσει εσωτερικά και να βυθίσει στον εαυτό τους τις ΗΠΑ όσο ο Πούτιν και ο Σι θα κατασπαράσσουν τις αστοδημοκρατίες του β΄ κόσμου. Η Ρωσία χρειάζεται επίσης τον Βανς, πέρα από το να βοηθάει τις επιθετικές βρομοδουλειές του Τραμπ στο εξωτερικό, να διευκολύνει τον Τραμπ να κυβερνάει σαν τάχα ενδιάμεσος, δηλαδή σαν τάχα ταλαντευόμενος στο πολιτικό κέντρο του ρεπουμπλικανικού κόμματος και επιδιαιτητής των δυο αυτών ιμπεριαλιστικών ρευμάτων, ενώ είναι στην πραγματικότητα αναφανδόν με το ρεύμα Βανς. Χάρη σε αυτή την τακτική ο Τραμπ μπορεί να είναι με τον Ρούμπιο ενάντια στην Βενεζουέλα, ενάντια στους μουλάδες του Ιράν, υπέρ του Ισραήλ και κατά της Ευρώπης και ταυτόχρονα να είναι με τον Βανς ενάντια στην Ευρώπη, στην Ουκρανία, στη Γροιλανδία και στο Ισραήλ και να παλεύει για ειρήνη με τους μουλάδες και της Χαμάς.

Τα φθοροποιά καθήκοντα του προβοκάτορα Τραμπ, ο περιορισμένος για τη Ρωσία χρόνος χρήσης του και η βοήθεια του στη σοσιαλφασιστική κλίκα Σάντερς

Κάνουμε την εκτίμηση από τα προηγούμενα που εκθέσαμε, καθώς και από τις πολιτικο-οικονομικές επιπτώσεις της προεδρίας Τραμπ μέσα στις ΗΠΑ ότι η Μόσχα ναι μεν θα επιδιώξει μια τρίτη προεδρία Τραμπ μέσω του Βανς, ωστόσο δεν φαίνεται να είναι αυτή η πιο βασική πολιτική της προτεραιότητα. Η πρακτική του Τραμπ δείχνει ότι αυτό που θέλει πιο πολύ ο ίδιος και τα ρωσικά αφεντικά του είναι να εκμεταλλευτούν με τον καλύτερο τρόπο τις τεράστιες διπλωματικές δυνατότητες που τους δίνει η σημερινή δεύτερη προεδρία Τραμπ στα τρία χρόνια που της μένουν. Δηλαδή προκειμένου να πετύχει τους άμεσους διπλωματικούς στόχους του Άξονα ο Τραμπ ακολουθεί μια πολιτική που αδυνατίζει μεσοπρόθεσμα όχι μόνο την ίδια την προεδρία του αλλά και τα πολιτικά ρεύματά που τη στηρίζουν, οπότε και τους διαδόχους του. Δηλαδή λειτουργεί σαν ένας προβοκάτορας που έχει αναλάβει να κάνει μια πολύ γρήγορη και πολύ μεγάλη ζημιά στον πλανήτη και στη χώρα του ώστε να δημιουργήσει εκείνες τις συνθήκες που θα επιτρέψουν στη Ρωσία και στην Κίνα τα επόμενα χρόνια να επιτεθούν μαζικά στην Ευρώπη και αντίστοιχα στο δυτικό Ειρηνικό (Ταιβάν, Ιαπωνία, Ν. Κορέα ) πριν αυτές προλάβουν να ετοιμαστούν καλά για άμυνα. Ταυτόχρονα ο Τραμπ φροντίζει ώστε οι ΗΠΑ να βρίσκονται στο εσωτερικό τους σε συνθήκες διχασμού και ακήρυκτου εμφύλιου πολέμου αλλά με έναν τρόπο που να κάνει τους ρωσόφιλους κυρίαρχους μέσα από αυτό το διχασμό. Γι αυτό δυναμώνει τις πιο φασιστικές δυνάμεις του MAGAκινήματος, ενώ ταυτόχρονα ηρωοποιεί τους progressives της τροτσκιστικής κλίκας Σάντερς-Κορτέζ- Μαμντάνι ορίζοντας αυτήν σαν κύριο του αντίπαλο στην πολιτική ζωή των ΗΠΑ ώστε να την κάνει κυρίαρχη μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα. Γι αυτό ήδη δίνει σε αυτή τη φράξια το φωτοστέφανο του κύριου πόλου της δημοκρατικής αντίστασης με το να κυνηγάει σαν θηράματα τους μετανάστες στην Μινεσότα, όπου είναι πολύ ισχυρή η φράξια Σάντερς, την ίδια ώρα που εκθειάζει τον αντισημίτη Μαμντάνι και χαριεντίζεται μαζί του στον Λευκό Οίκο. Γιατί αυτό που ενώνει στρατηγικά τους Βανς και Σάντερς είναι πολύ πιο σημαντικό από αυτό που τους χωρίζει τακτικά. Είναι το ίδιο μίσος στις παλιές ηγετικές ομάδες του Δημοκρατικού και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, η ίδια φιλεργατική δημαγωγία, ο ίδιος αντισημιτισμός με αντιισραηλινή μορφή και κυρίως η ίδια καλυμμένα φιλική τους στάση απέναντι στον Άξονα. Από αυτήν την άποψη η πιο κρίσιμη και πιο υπόκωφη πολιτική μάχη που διεξάγεται στις ΗΠΑ, πιο κρίσιμη από αυτή ανάμεσα στο δημοκρατικό και στο ρεπουμπλικανικό κόμμα, είναι η μάχη να γίνει η φράξια Σάντερς η κυρίαρχη μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα, όπως η MAGA έγινε κυρίαρχη στο Ρεπουμπλικανικό.

Οι στόχοι της πολιτικής του Τραμπ απογοητεύουν σε επίπεδο εσωτερικής πολιτικής ένα μεγάλο μέρος από τις μάζες της φτωχολογιάς στις οποίες στηρίχθηκε για να ανεβεί στην προεδρία. Ειδικά, όταν προκειμένου να δυναμώνει το πιο ρατσιστικό ρεύμα στη βάση του χτυπάει μαζικά και κτηνώδικα τους μετανάστες, όχι μόνο χάνει τους απαραίτητους πλατιούς ψηφοφόρους του, αλλά ταυτόχρονα αδυνατίζει την αμερικάνικη οικονομία καθώς κρίσιμοι τομείς της, ιδιαίτερα στη γεωργία στηρίζονται στην μεταναστευτική εργατική δύναμη. Το ίδιο συμβαίνει με τους συχνά πολύ ψηλούς, πολιτικά επιλεκτικούς, και ασταθείς δασμούς, που τους βάζει με ένα κυρίως διπλωματικό κριτήριο, δηλαδή να στέλνουν μεγάλες ενδιάμεσες και φιλικές χώρες στην αγκαλιά της Μόσχας και του Πεκίνου, κυρίως οι τεράστιοι ξαφνικοί δασμοί που έβαλε σε Ινδία, Βραζιλία, και Νότια Αφρική, αλλά όσο μπορούσε και στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο Δεύτερο Κόσμο. Με αυτόν τον τρόπο η πολιτική Τραμπ προκαλεί τεράστια προβλήματα στις αμερικάνικες εφοδιαστικές αλυσίδες και ανασφάλεια στις βιομηχανικές επενδύσεις των ίδιων των ΗΠΑ. Όλα αυτά τα χτυπήματα έχουν σαν αποτέλεσμα από τη μια να μένει ψηλός ο πληθωρισμός ο οποίος, σε συνδυασμό με τα όλο και πιο μειωμένα επιδόματα προς τη φτωχολογιά τραυματίζει την πλατιά βάση του MAGA κινήματος, και από την άλλη αδυνατίζει το δολάριο και αυξάνει το ήδη πελώριο κόστος του αμερικανικού δανεισμού. Ό,τι δηλαδή κερδίζει ο Τραμπ και ο Βανς για τη Μόσχα και το Πεκίνο στο εξωτερικό το χάνουν οι ίδιοι στο εσωτερικό των ΗΠΑ από το μέλλον της εξουσίας τους.

Το ότι ο Τραμπ λειτουργεί σαν ένας προβοκάτορας περιορισμένου χρόνου χρήσης μπορεί πιο καθαρά να το διαπιστώσει κανείς στο ζήτημα της Γροιλανδίας. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ ένας αυταρχικός νάρκισσος να φανεί σαν τέρας, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι αυτός εδώ έκανε τα πάντα για να μην το κρύψει και μάλιστα φρόντισε να γίνεται απόλυτα αποκρουστικός σε κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Έκανε δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που κάνει ο δόλιος Πούτιν ο οποίος κρύβει την κτηνωδία του μιλώντας πάντα με τη λογική μιας αμυνόμενης Ρωσίας, γι’ αυτό έχει διαλέξει για εκπρόσωπο του έναν ήρεμο και καθησυχαστικό τύπο σαν τον Πεσκόφ. Αλλά και ο Σι φροντίζει να φοράει ο ίδιος ένα μόνιμο χαμόγελο κατανόησης σαν αντίβαρο στο παγερό ύφος της κομματικής γραφειοκρατίας της οποίας ηγείται. Γενικά όλοι οι φασίστες της ιστορίας, όπως και ο ίδιος ο Χίτλερ φρόντιζαν να μην είναι ποτέ απόλυτα επιθετικοί και φανερά αλαζόνες για να μπορούν να κρύβουν από τους λαούς τις υποδουλωτικές τους προθέσεις. Ο Τραμπ κάνει το αντίθετο. Κάθεται στο κέντρο των διεθνών ειδήσεων και λέει για τη Γροιλανδία: «Μου αρέσει πολύ να βιάζω άοπλα μικρά έθνη γιατί αν δεν το κάνω εγώ θα το κάνουν άλλοι ισχυροί ηγέτες, τους οποίους παρεμπιπτόντως πολύ εκτιμώ». Ο προβοκάτορας δεν μιλάει δηλαδή σαν Χίτλερ, αλλά σαν Καλιγούλας ή σαν κόμης Δράκουλας ή σαν σαδιστής μιας ταινίας φρίκης. Κάνει δηλαδή τα πάντα για να στείλει την έκπληκτη Ευρώπη, και γενικά όποια χώρα απειλεί να βιάσει ή και τη βιάζει δημοσίως όπως τη Βενεζουέλα, έντρομη στα χέρια των πραγματικών χίτλερ, των Πούτιν και των Σι, καθώς τους κάνει να φαίνονται μπροστά του σαν ευαίσθητοι ποιητές. Αλλά έτσι χάνει σε βάθος χρόνου τους πάντες τόσο μέσα όσο και έξω από την Αμερική, τόσο στον υπόλοιπο ιμπεριαλιστικό Βορρά, όσο και στον τριτοκοσμικό Νότο.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες η απάντηση της Ευρώπης πρέπει να είναι γροθιές απώθησης στη μύτη του Καλιγούλα και ετοιμασία να απαντήσει αποφασιστικά σε οποιαδήποτε απόπειρα οικονομικού πολέμου με τις ΗΠΑ στον οποίο η Ευρώπη είναι ισχυρή. Μόνο απωθώντας χωρίς φόβο τον προβοκάτορα Τραμπ θα μπορεί η Ευρώπη να αντιμετωπίσει τους δυο πραγματικούς Χίτλερ. Στην ουσία ο Τραμπ είναι ένας εύθραυστος τραμπούκος, επειδή δεν μπορεί να δράσει στα αλήθεια σαν αρχηγός μιας υπερδύναμης, αλλά σαν αρχηγός μιας μειοψηφικής και στην αστική τάξη και στο λαό φράξιας του οπωσδήποτε σαπισμένου αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Η πιο μεγάλη αδυναμία αυτής της φράξιας είναι ότι δεν μπορεί να χρεωθεί έναν κάπως σημαντικό αριθμό από νεκρούς Αμερικανούς στρατιώτες για οποιαδήποτε επέμβαση της στο εξωτερικό. Αν για παράδειγμα ο Τραμπ επιτιθόταν στη Γροιλανδία και η Ευρώπη πολεμούσε κάπως αποφασιστικά, αυτός θα βρισκόταν απέναντι όχι μόνο στην απόλυτη απόρριψη του από το δημοκρατικό κόμμα και από την πλειοψηφία της φιλονατοϊκής πλευράς του κόμματός του, αλλά και απέναντι στη μεγάλη πλειοψηφία της βάσης MAGAπου είναι εθνικιστική και απομονωτιστική, δηλαδή απεχθάνεται κάθε πόλεμο στο εξωτερικό. Ήδη στις δημοσκοπήσεις μόνο ένα 10% των Αμερικάνων ήταν υπέρ μιας στρατιωτικής επέμβασης στη Γροιλανδία. Ο Τραμπ ξέρει επίσης ότι θα καταρρεύσει αν η Ευρώπη τολμήσει πραγματικά να απαντήσει επιβάλλοντας ψηλούς δασμούς στις ΗΠΑ, οπότε αυτός θα αναγκαστεί να πληρώσει στη MAGAβάση του το τίμημα για έναν ακόμα ψηλότερο πληθωρισμό, ενώ στους μονοπωλιστές που τον στηρίζουν θα πληρώσει άμεσα το πολιτικό τίμημα για την πτώση της Γουόλ Στριτ και την αύξηση των επιτοκίων των κρατικών ομολόγων δανεισμού.

Χώρια από όλα αυτά ήδη η σύγκρουση για τη Γροιλανδία έφερε τον Τραμπ απέναντι στις φιλικές του ψευτοπατριωτικές φαιές δυνάμεις μέσα στην Ευρώπη. Αυτές έχουν για δεκαετίες δουλέψει στις μάζες τον αντιαμερικανισμό και την εθνικιστικού τύπου αντι-παγκοσμιοποίηση. Έτσι, ειδικά στο στρατόπεδο της Λεπέν και της AFD, τους είναι πολύ δύσκολο να συνταχτούν με έναν αμερικανό εισβολέα και να βαδίσουν δίπλα του ενάντια στους πραγματικούς πατριώτες και δημοκράτες των χωρών τους. Δηλαδή από μια πολύ ουσιαστική άποψη τα δύο πλήγματα, το ρωσικό και το αμερικάνικο, τα οποία αδυνατίζουν την Ευρώπη εξωτερικά, τείνουν να την ενώνουν εσωτερικά. Γι’ αυτό ο Τραμπ προσπαθεί να διασπάσει πολιτικά την Ευρώπη πολύ περισσότερο από όσο θέλει να επιτεθεί στην οποιαδήποτε Γροιλανδία. Και το κάνει είτε απειλώντας με διάλυση του ΝΑΤΟ και στρατιωτική εγκατάλειψη της Ουκρανίας, είτε με πόλεμο δασμών.

Προς το παρόν πάντως η Ευρώπη, αλλά και ο Καναδάς έχουν υπερτιμήσει την ισχύ του Τραμπ και έχουν πέσει στην παγίδα της ρωσικής διπλωματίας να χτυπάει τον Β κόσμο μέσω Τραμπ από τη Δύση. Δηλαδή έχουν στραφεί αρκετά πανικόβλητα προς την Κίνα και με αλλεπάλληλες επισκέψεις των ηγετών τους υποχωρούν στον καταστροφικό της εμπορικό πόλεμο και στον πόλεμο με τις σπάνιες γαίες και συναγωνίζονται ποια θα ανοίξει πιο πολύ τις αγορές της. Θα δούμε αν φτάσουν στο σημείο να εγκαταλείψουν την Ταιβάν , το βασικό αντάλλαγμα που τους ζητάει η Κίνα για να τους ανοίξει την αγορά της.

Η στρατηγικά πιο επικίνδυνη επίθεση του προβοκάτορα Τραμπ στην Ευρώπη είναι αυτή από το Νότο

Αλλά όπως είπαμε στο πρώτο τμήμα αυτού του κειμένου πιο μεγάλο πλήγμα που ετοιμάζει αυτή τη στιγμή ο Τραμπ για την Ευρώπη δεν είναι αυτό από τα δυτικά, αλλά εκείνο που ύπουλα οργανώνει εναντίον της από το Νότο, κυρίως μέσα από το «Συμβούλιο Ειρήνης». Αυτό το έστησε επίτηδες στην κατεστραμμένη Γάζα με την έγκριση και τη βοήθεια μιας πλειοψηφίας φιλοπουτινικών ηγετών στους οποίους κόντρα στην Ευρώπη, αλλά χωρίς να τον πάρει αυτή στο κυνήγι, προσπαθεί να χωθεί και ο δικός μας διπρόσωπος Μητσοτάκης. Η πιο βασική δουλειά αυτού του Συμβουλίου είναι να κρατάει ανοιχτό αλλά και να διευρύνει το ισραηλο-παλαιστινιακό ρήγμα που ο βασικός του ρόλος είναι να οδηγήσει τον Τρίτο Κόσμο σε μια στρατηγική σύγκρουση με το Ισραήλ και με τη Δύση, ιδιαίτερα με την Ευρώπη, όσο ο Άξονας θα της επιτίθεται από την Ανατολή. Για να βαθύνει αυτό το ρήγμα ο Τραμπ από την πρώτη κιόλας προεδρία του ενθάρρυνε, όπως εδώ και πολλά χρόνια πιο καλυμμένα το κάνει η Ρωσία, τις πιο επεκτατικές αντιπαλαιστινιακές μερίδες της άρχουσας τάξης του Ισραήλ που έχουν αρχηγό τον Νετανιάχου. Αυτές δυναμώσανε μέσα στο παλαιστινιακό στρατόπεδο τους αντισημίτες γενοκτόνους της Χαμάς και έτσι κάναν πιο αποδεκτό ή και δημοφιλές στους Παλαιστίνιους το γενοκτονικό και κτηνώδες χτύπημα της 7 του Οκτώβρη πράγμα που εξόργισε όσο ποτέ τον ισραηλινό λαό και έδωσε την ευκαιρία στους ισραηλινούς φασίστες να γίνουν ακόμα πιο επιθετικοί στη Δυτική Όχθη. Ήταν επίσης ο Τραμπ, που σαν αντιπολίτευση πριν κιόλας ανεβεί στην β προεδρία του, ενθάρρυνε το Ισραήλ, κόντρα στη γραμμή Μπάιντεν, να εντείνει και να παρατείνει τον πόλεμο στη Γάζα και μάλιστα το προέτρεψε να κάνει και εθνοκάθαρση. Το Ισραήλ δεν έκανε ούτε εθνοκάθαρση, ούτε γενοκτονία όπως ισχυρίζονται οι εχθροί του, όμως διεξήγαγε με τέτοιο τρόπο τον πόλεμό στη Γάζα ώστε να οδηγηθεί τελικά σε μια πολιτική αυτοκτονία. Γιατί αυτός ο πόλεμος στηριζόταν στην αυταπάτη του Ισραήλ ότι μπορούσε να νικήσει τη Χαμάς βομβαρδίζοντας την την ώρα που αυτή επίτηδες κρυβόταν μέσα στις μάζες για να το εκθέσει πολιτικά. Έτσι οι δεκάδες χιλιάδες νεκροί άμαχοι ενός έθνους, που μάλιστα δεν του αναγνώριζε την αυτοδιάθεση η ηγεσία του Ισραήλ, μετέτρεψαν τον αρχικά δίκαιο αμυντικό πόλεμο του σε άδικο επιθετικό που προκάλεσε μεγάλη αντίθεση για το Ισραήλ στους λαούς που τον παρακολουθούσαν σε ζωντανή μετάδοση. Αλλά δεν θα μπορούσε ποτέ το Ισραήλ να νικήσει στρατιωτικά έναν τοπικό πόλεμο τον οποίο έχανε πολιτικά στο παγκόσμιο επίπεδο, επειδή ο πραγματικός εχθρός του στην ουσία δεν είναι η Χαμάς, αλλά οι δυο προστάτιδες της υπερδυνάμεις, οι πανίσχυρες προπαγανδιστικά Ρωσία και Κίνα που θέλουν να το εξαφανίσουν από το πρόσωπο της γης . Μόνο αφού αυτές εξασφάλισαν με τη βοήθεια του Τραμπ μια στρατηγική πολιτική νίκη για το αντισημιτικό στρατόπεδο, ο Τραμπ σταμάτησε τον πόλεμο και έδωσε τελικά και μια πολιτική νίκη στη Χαμάς και στους προστάτες της με το «Σχέδιο για τη Γάζα». Ήδη η Χαμάς έχει εκδηλώνει δυο φορές τις ευχαριστίες της στον Τραμπ για αυτό το σχέδιο που της αναγνωρίζει πρακτικά την πολιτική εξουσία όχι μόνο στον θύλακααλλά έμμεσα σε όλο το παλαιστινιακό κράτος μέσω των φιλικών της μερίδων της Παλαιστινιακής Αρχής, που έχουν αναλάβει την εφαρμογή αυτού του σχεδίου σαν «τεχνοκρατική επιτροπή» για τη διοίκηση της Γάζας. Ταυτόχρονα με την έμμεση, δι’ αντιπροσώπων υποστήριξη της Ρωσίας ο Τραμπ έστησε και το δικό του Βασίλειο της Γάζας, το περιβόητο «Συμβούλιο Ειρήνης», ένα ρωσοκίνητο φασιστικό υποκατάστατο του ΟΗΕ.

Από αυτή του την κυρίαρχη θέση στο παγκόσμιο σεισμικό «ρήγμα της Γάζας» κινεί τώρα ο Τραμπ από το Νότο την επίθεση στην Ευρώπη οδηγώντας το Ισραήλ σε όλο και πιο μεγάλη πολιτική απομόνωση και τους αραβομουσουλμανικούς λαούς σε έχθρα εναντίον του και μέσω αυτού εναντίον όλης της Ευρώπης και γενικά της Δύσης. Οι βασικοί του μοχλοί είναι δύο: Η Συρία του Αλ Σάαρα, και το Ιράν των μουλάδων.

Ο βασικός και κύριος μοχλός της Ρωσίας στη Μέση Ανατολή είναι η νέα Συρία του Αλ Σάαρα και της σουνιτικής Ταχρίρ Αλ Σαμ. Αυτή είναι μια από τις μεταμορφώσεις της συριακής Αλ Κάιντα η οποία χώθηκε μέσα στην μεγάλη αντί- Ασαντ εξέγερση του συριακού για να την υπονομεύσει και τελικά να πάρει την ηγεσία της . Ο σουνίτης Αλ Σάαρα υπηρετεί, ήδη από την εποχή του συριακού εμφυλίου, τα σχέδια της Ρωσίας με πολύ μεγαλύτερη αφοσίωση από όσο ο αλαουίτης και ταυτόχρονα Σύρος εθνοφασίστας Άσαντ. Ο Αλ Σάαρα, που η Δύση προς το παρόν εμφανίζεται σαν άνθρωπος της νατοϊκής Τουρκίας, προσπαθεί να μετατρέψει τη Συρία στο παγκόσμιο κέντρο ενός σουνιτικού ισλαμοφασισμού, όπως το Ιράν είναι ήδη το κέντρο του αντίστοιχου σιιτικού. Η διαφορά είναι ότι ο σιιτισμός είναι πολύ μειοψηφικός πληθυσμιακά στον μουσουλμανικό κόσμο, ενώ ο σουνιτισμός κυριαρχεί στη συντριπτική πλειοψηφία του. Η βασική δουλειά του Τραμπ στη Συρία είναι να κάνει τους τζιχαντιστές και τον Αλ Σάαρα κυρίαρχους στην εθνοτικά και θρησκευτικά διασπασμένη Συρία για να μπορέσει στη συνέχεια η Ρωσία να τους κάνει το παγκόσμιο πολιτικό κέντρο ενός φασιστικού σουνιτικού Ισλάμ. Προς το παρόν ο Τραμπ έχει αναλάβει να βοηθήσει τον Αλ Σάαρα να υποτάξει τους Αλαουίτες, οι οποίοι έχουν θρησκευτική συγγένεια με τους σιίτες, να υποτάξει τους Δρούζους, οι οποίοι αναζητούν προστασία από το Ισραήλ, ενώ πιο εύκολα μπορεί να υποτάξει τους Κούρδους που παίζουν εδώ και χρόνια το ρώσικο παιχνίδι, τα τελευταία χρόνια σε συμμαχία και με τις ΗΠΑ.

Όμως η πιο μεγάλη δυσκολία για τη Ρωσία δεν είναι να ελέγξει τη Συρία, αλλά το πολύ πιο ισχυρό Ιράν. Έτσι το πιο σημαντικό καθήκον που έχει αναλάβει ο Τραμπ είναι να πιέσει τόσο πολύ στρατιωτικά και οικονομικά τους μουλάδες ώστε να αναγκαστούν να ζητήσουν πολιτική και στρατιωτική προστασία από τη Μόσχα. Γι’ αυτό βομβάρδισε το καλοκαίρι τις πυρηνικές εγκαταστάσεις των μουλάδων και γι’ αυτό τώρα ξαναέστειλε τον αμερικάνικο στόλο να τους απειλήσει. Τώρα αυτοί είναι ακόμα πιο αδυνατισμένοι πολιτικά, καθώς είναι βουτηγμένοι στο αίμα των χιλιάδων ιρανών δημοκρατών. Όμως το μόνο που δεν θέλει ο Τραμπ είναι ένα δημοκρατικό Ιράν. Θέλει μόνο να βοηθήσει τη Ρωσία να τους «εγχειρήσει», όπως εγχείρησε τους τσαβιστές στη Βενεζουέλα μέσω της απαγωγής του Μαδούρο. Για να αδυνατίσει πολιτικά τους μουλάδες σαν γνήσιος προβοκάτορας που είναι δεν δίστασε να υποσχεθεί στους ηρωικούς δημοκράτες του Ιράν αλλά και στον δυτικόφιλο Παχλεβί αμερικάνικη στρατιωτική επέμβαση στέλνοντας τους πρώτους στο μεγαλύτερο σφαγείο στην ιστορία της δημοκρατικής ιρανικής Αντίστασης, ενώ εξέθεσε σαν τυχοδιώκτη τον δεύτερο. Τώρα ζητάει από τους μουλάδες να παραιτηθούν από το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουράνιου και να παραδώσουν στην πολύ πρόθυμη να τα παραλάβει Ρωσία τα 400 κιλά ήδη υψηλά εμπλουτισμένου ουράνιου που αυτοί φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού. Γιατί η πυρηνική βόμβα είναι για τους μουλάδες η μόνη εγγύηση που έχουν για να ζήσουν σαν ανεξάρτητοι τοπικοί μαφιόζοι, ενώ ο Τραμπ τους θέλει να μπουν στην υπηρεσία του μεγαλύτερου μαφιόζου στον κόσμο.

Αν η Ρωσία καταφέρει με τη βοήθεια του Τραμπ να ενώσει μια υποτακτική της σουνιτική φασιστική Συρία με ένα υποτακτικό της σιτικό φασιστικό Ιράν με κουμπάρο τη δικιά της σουνιτική Χαμάς, θα προκύψει για πρώτη φορά μια ενοποίηση του ισλαμοφασισμού απέναντι στην οποία θα είναι πολύ δύσκολο να κρατήσουν μια ανεξάρτητη πορεία οι υπόλοιπες αραβικές σουνιτικές χώρες, κυρίως αυτές του Κόλπου που, προμηθεύουν τον Β κόσμο με υδρογονάνθρακες. Κυρίως όμως θα επηρεαζόταν πολύ αρνητικά από μια τέτοια εξέλιξη η σουνιτική Τουρκία που κρατάει με τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης τα Στενά από τα οποία περνάει ο ρωσικός στόλος στη Μεσόγειο. Αυτή ταλαντεύεται σήμερα ανάμεσα στην στρατηγική ενότητα της με την Ευρώπη στην οποία την τραβάει η βιομηχανικά ανεπτυγμένη οικονομία της και οι κεμαλικές δημοκρατικές παραδόσεις της και στην έλξη που της ασκεί η ρώσικη υπερδύναμη με το δέλεαρ μιας αυξημένης διείσδυσής της στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Από αυτή την άποψη ο πιο επικίνδυνος μοχλός επιρροής της Ρωσίας στην Τουρκία είναι η υποδαύλιση του εθνικιστικού αντισημιτισμού που το κόμμα του Ερντογάν έχει κληρονομήσει από την κάποτε ηγετική κλίκα του Ερμπακάν. Αυτή η κλίκα αποχώρησε πρόσφατα από το ΑΚΠ και απειλεί σοβαρά την δυνατότητα του να κυβερνά κατηγορώντας τον Ερντογάν ότι δεν είναι αρκετά εχθρικός στο Ισραήλ πράγμα που τον υποχρέωσε να δυναμώσει την αντισημιτική ρητορική του.

Για να βοηθήσει τη Ρωσία να απομακρύνει την Τουρκία από την Ευρώπη ο Τραμπ ενισχύει το όνειρο της να γίνει μεγάλη δύναμη, την ανακηρύσσει εγγυητή της ειρήνευσης του στη Γάζα και επίσημο προστάτη της Χαμάς με την προοπτική να γίνει ο προστάτης της Παλαιστίνης, του σύγχρονου συμβολικού κέντρου του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Ταυτόχρονα ο Τραμπ βοηθάει την Ελλάδα του δήθεν ευρωπαίου Μητσοτάκη να δυναμώσει σε συμμαχία με το Ισραήλ ⁽⁵⁾, τη μόνιμη σφήνα που αυτή βάζει ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ευρώπη. Γι αυτό την ενισχύει σαν βάση για την τροφοδοσία της ΕΕ με αμερικάνικο φυσικό αέριο οπότε ταυτόχρονα και σαν βάση ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ. Όμως τίποτα δεν υπονομεύει περισσότερο την ευρωπαϊκή ενότητα στο μαλακό βαλκανικό της υπογάστριο από την προσπάθεια της Ελλάδας να αναζωπυρώσει εδώ και ένα χρόνο τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολή Μεσόγειο μόλις η Ευρώπη τόλμησε να εντάξει την Τουρκία στη «Συμμαχία των Εθελοντών» (των προθύμων όπως την μεταφράζουν εδώ). Ήδη η ελληνική διπλωματία έδωσε ένα μεγάλο χτύπημα στην ενότητα ΕΕ-Τουρκίας με το βέτο της για το SAFE. Όσο για την πρόσφατη προσέγγιση του Μητσοτάκη με την Τουρκία αυτή αποτελεί μόνο έναν ελιγμό της ελληνικής διπλωματίας, για να καθησυχαστεί τακτικά η Ευρώπη που ανησυχεί με την κλιμακούμενη ένταση που αυτή δημιουργεί με την Τουρκία. Πιθανά ακόμα να θέλει να εξασφαλίσει κάποια πολιτικά ανταλλάγματα γι’ αυτήν την προσέγγιση ⁽⁶⁾. Όμως το ότι η προσέγγιση αποτελεί τακτικό ελιγμό αποδεικνύεται από το ότι ο Μητσοτάκης επέμενε στη συνάντηση σε όλες εκείνες τις θέσεις που εμποδίζουν κάθε πραγματική εξομάλυνση, ειδικά στην άδικη, στραγγαλιστική για την Τουρκία ελληνική θέση για τα 12 μίλια. Αυτήν από δυνητικό δικαίωμα την έχουν μετατρέψει οι σοβινιστές και οι ρωσόδουλοι σε απόλυτη και για όλα τα νησιά εθνική κυριαρχική υποχρέωση προκειμένου να στερηθεί η Τουρκία το ουσιαστικό δικαίωμα να έχει σαν παράκτια χώρα διαδρόμους ελεύθερης ναυσιπλοΐας στο Αιγαίο.

Σαν κατακλείδα λέμε το εξής: Ενώ είναι εξαιρετικά δύσκολο στον Τραμπ να στρέψει τις ΗΠΑ ενάντια στην Ευρώπη είναι αρκετά εύκολο να στρέψει τον Τρίτο Κόσμο, ειδικά να στρέψει μια αραβομουσουλμανική Μέση Ανατολή που βλέπει ακόμα την Ευρώπη σαν ένα πρόσφατο αποικιοκράτη και σήμερα σαν ένα αναποφάσιστο παρατηρητή που μένει μακριά από τα βαθιά τραύματά που τις προκαλούν οι επεμβάσεις των ΗΠΑ και πιο πολύ οι ρωσικές μηχανορραφίες. Ο κίνδυνος για την Ευρώπη από έναν τραμπικό χτύπημα από το Νότο είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο από ένα τραμπικό χτύπημα από τις ίδιες τις ΗΠΑ

Το κλειδί για να αντέξει η Ευρώπη τον πολυμέτωπη επίθεση του ρωσοκινεζικού Άξονα και των φαιο-«κόκκινων» υποτακτικών του είναι η συγκρότηση ενός πανευρωπαϊκού Λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου

Είμαστε κοντά στη στιγμή που η ΕΕ θα δοκιμάσει σοβαρά την ενότητα και την αντοχή της στην ρωσοκινεζική επίθεση από Ανατολή, Δύση και Νότο. Η δύναμη της Ευρώπης είναι ότι είναι μια χρηματιστική υπερδύναμη. Η αδυναμία της είναι ότι όλη αυτή η οικονομική δύναμη δεν αντιπροσωπεύεται από μια αντίστοιχη πολιτική. Αυτή η αδυναμία δεν οφείλεται κυρίως στις αντιθέσεις ανάμεσα στα καπιταλιστικά μονοπώλια που ανταγωνίζονται σκληρά ανάμεσά τους χρησιμοποιώντας το καθένα την αντίστοιχη κρατική ισχύ ⁽⁷⁾. Οφείλεται κυρίως στο φαιο-«κόκκινο» μέτωπο, στην πολιτική βόμβα που βρίσκεται μέσα σε κάθε ευρωπαϊκό κράτος. Είναι το φαιο-«κόκκινο» μέτωπο που έχει ματαιώσει ως τωρα την πιο στενή ευρωπαϊκή ενοποίηση και αυτό που δηλητηριάζει διαρκώς τις μάζες σε κάθε ξεχωριστή χώρα προβάλλοντας ανύπαρκτες εθνικές και ταξικές απειλές από την ενοποίηση.

Αλλά το πρόβλημα των φαιο-«κόκκινων» μετώπων σε κάθε χώρα δεν μπορούν να το λύσουν οι ευρωπαϊκές αστικές τάξεις ακριβώς επειδή στο βάθος του είναι εσωτερικό ταξικό εργατικό ζήτημα, παρόλο που έχει την πηγή του σε μια εξωτερική δύναμη. Οι συμμαχίες του ρωσικού κράτους με τις καταπιεσμένες τάξεις στις χώρες που θέλει να υποτάξει είναι πολύ παλιές. Η πρώτη που έχουμε υπ’ όψη μας, από ένα πολύ σημαντικό κείμενο του Μαρξ ⁽⁸⁾ είναι η συμμαχία τον 15^ο αιώνα του Ιβάν του Γ της Μοσχοβίας με τους πληβείους της Δημοκρατίας του Νόβγκοροντ. Έτσι αρχικά με τη βοήθεια των πληβείων υπέταξε τους πατρίκιους της εμπορικής άρχουσας τάξης του και στη συνέχεια έσφαξε και υποδούλωσε τους πληβείους και το ίδιο το Νόβγκοροντ καταργώντας τη δημοκρατία και την ανεξαρτησία του. Αν σήμερα οι ευρωπαίοι μεγαλοαστοί δείξουν οξυδέρκεια κάνοντας σοβαρές οικονομικές παραχωρήσεις στις εργαζόμενες μάζες, αντί να τις καλούν όπως τώρα να δουλέψουν περισσότερο γιατί αλλιώς δεν βγαίνουν τα έξοδα της άμυνας, θα μπορέσουν να κερδίσουν πολύτιμο χρόνο για την ευρωπαϊκή άμυνα, αλλά δεν θα σώσουν για καιρό την ανεξαρτησία της. Μόνο ένα λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο σε πανευρωπαϊκή κλίμακα που θα έχει στον πυρήνα του το ενιαίο ταξικό μέτωπο της εργατικής τάξης θα μπορεί να υποχρεώσει το μεγάλο κεφάλαιο στις ευρωπαϊκές χώρες να κάνει τις σοβαρές παραχωρήσεις στο προλεταριάτο που χρειάζονται για να μην πάθει όλη η Ευρώπη ότι έπαθε το Νόβγκοροντ. Γιατί μόνο αυτό θα μπορεί να αντιπαρατεθεί αποφασιστικά σαν πειστική πατριωτική δύναμη εξωτερικά στα τρία μέτωπα του νεοχιτλερικού Άξονα, και ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει ταξικά τη φαιο-«κόκκινη» πέμπτη του φάλαγγα για να ενώσει τις ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί μόνο η εργατική τάξη μπορεί να ξεσκεπάσει τους ψευτομαρξιστές που δεν κάνουν διάκριση ανάμεσα στην εθελοντική ένωση των καπιταλιστικών κρατών και εκείνη που επιβάλλεται με τη βία, και να δείξει πόσο έρχονται σε μετωπική σύγκρουση με το λενινισμό όταν θεωρούν την ΕΕ πιο αντιδραστική από τα κράτη που την αποτελούν. Ο Λένιν υπερασπίζει με σαφήνεια κάθε εθελοντική ενοποίηση των αστικών κρατών, δηλαδή και των αστικών τάξεων στον καπιταλισμό, όχι μόνο γιατί αυτή σπάει τα σύνορα που σημαίνει εύκολη επικοινωνία και φτήναιμα της παραγωγής και του εμπορίου, αλλά κυρίως γιατί αυτή η ένωση τσακίζει τους εθνικιστικούς ανταγωνισμούς που εμποδίζουν την διεθνή ταξική ενότητα του προλεταριάτου ⁽⁹⁾. Η σημερινή ΕΕ είναι ό,τι πιο προωθημένο και πιο πολύτιμο μπόρεσε ποτέ να δώσει μια δημοκρατική ένωση αστικών κρατών σε συνθήκες μονοπωλιακού καπιταλισμού. Όχι τυχαία η ΕΕ ξεκίνησε από τους αντιφασίστες δημοκράτες του Β παγκόσμιου πόλεμου. Τα νέα αντιφασιστικά μέτωπα πρέπει να παλέψουν για σπάσουν τα όρια της μονοπωλιακής αστικής τάξης και να οδηγήσουν την Ενωμένη Ευρώπη στην δημοκρατική ομοσπονδοποίηση τσακίζοντας τους κάθε λογής εθνοσοβινιστές και τροτσκιστές φαιο-«κόκκινους». Ιδιαίτερα πέφτει αυτό το καθήκον στους ώμους του διεθνιστικού προλεταριάτου των Βαλκανίων που βρίσκεται απέναντι στις σοβινιστικές αλλά και πιο διαβρωμένες από τους νέους τσάρους αστικές τάξεις της Ευρώπης.

Μόνο ένα λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο θα μπορεί να κερδίσει και να ενώσει πανευρωπαϊκά την εργατική τάξη γιατί μόνο αυτό μπορεί να αποκαλύψει τους «κόκκινους», που αποτελούν παντού τον ηγετικό, τον καθοδηγητικό πόλο κάθε φαιο-«κόκκινου» μετώπου. Αυτό δεν οφείλεται τόσο σε ιστορικούς λόγους επειδή, όπως είπαμε, ο ρωσικός σοσιαλιμπεριαλισμός ξεκίνησε από τα κομμουνιστικά κόμματα, και μόνο μετά από τρεις δεκαετίες άρχισε να κυριαρχεί στα κλασσικά ακροδεξιά και φασιστικά. Οφείλεται στο ότι οι φαιοί φασίστες εκφράζουν την εργατική τάξη μόνο έμμεσα, δηλαδή μόνο μέσω του δήθεν «πατριωτικού» φασιστικού κομματιού της άρχουσας τάξης που «σώνει» και αυτό, όπως και οι «κόκκινοι» την εργατική τάξη, αλλά δεν την ξεχωρίζει από όλο το έθνος. Οι φαιοί φασίστες ισχυρίζονται δηλαδή ότι οδηγούν ολόκληρο το έθνος ενάντια στο παγκοσμιοποιητικό κεφάλαιο το οποίο τάχα για να καταργήσει την πατρίδα αντικαθιστά τους ντόπιους εργάτες με μετανάστες. Αντίθετα οι «κόκκινοι», μιλάνε σαν εργατική τάξη και μάλιστα σαν συνολική εργατική τάξη, ντόπια και μεταναστευτική. Γι αυτό, αντίθετα με τους φασίστες εμφανίζονται σαν συνεπείς αντικαπιταλιστές, δηλαδή τα βάζουν στα λόγια με το σύνολο της μεγαλοαστικής τάξης, αν και στην πράξη ποτέ δεν εναντιώνονται στο πιο αντιδραστικό, πιο κρατικοδίαιτο, πιο αρπακτικό και γι’ αυτό πιο ρωσόφιλο και φασιστικό κομμάτι της. Περισσότερο όμως οι «κόκκινοι» μιλάνε σαν διεθνιστές. Με αυτήν την κάλυψη προωθούν τα εντελώς ανοιχτά σύνορα ώστε να γεμίζουν την αγορά εργασίας με άφθονη φτηνή εργατική δύναμη και έτσι να οξύνουν τη σχέση ανάμεσα στο ντόπιο και το μεταναστευτικό προλεταριάτο, με αποτέλεσμα να γίνονται προβοκάτορες υπέρ των φαιών φασιστών. Κυρίως όμως σαν διεθνιστές κατηγορούν κάθε εθνική, πραγματικά πατριωτική αντίσταση στον Άξονα ότι βρίσκεται στην υπηρεσία των δυτικών ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτό το λόγο οι σοσιαλφασίστες σαν δήθεν «διεθνιστές» είναι πολύ πιο ξεδιάντροποι υπηρέτες του Άξονα από όσο είναι οι φαιοί φασίστες, που τουλάχιστον αναγκάζονται να πουλάνε κάποιο πατριωτισμό στην λαϊκή τους βάση.

Το ότι οι «κόκκινοι» δήθεν διεθνιστές είναι σήμερα και οι πιο ξεδιάντροποι φασίστες φανερώνεται στο ότι αυτοί σηκώνουν παντού και με το μεγαλύτερο πάθος την δήθεν «αντικαπιταλιστική» και «αντιιμπεριαλιστική» διεθνή ενοποιητική σημαία του Άξονα , την αντισημιτική «αντισιωνιστική». Αυτή είναι η σημαία ενός ανεστραμμένου αποκτηνωτικού δήθεν διεθνισμού, ο οποίος ενώνει όλους τους νεοχιτλερικούς, παρά τις εθνικές και ταξικές τους αντιθέσεις και τους καλεί στην εξόντωση του μόνου «κράτους δολοφόνου» στον κόσμο, αυτού των Εβραίων, και όλων όσων αναγνωρίζουν το δικαίωμα του να υπάρχει.

Αντίθετα οι φαιοί έχουν σήμερα δύο γραμμές σε σχέση με τον αντισημιτισμό. Ενώ ο πιο σκληρός πυρήνας τους, οι νεοναζιστές συνεχίζουν να είναι ολοκαυτωματίες αντισημίτες, η πλειοψηφία της ακροδεξιάς παίρνει σήμερα φαινομενικά το μέρος του Ισραήλ. Φαίνεται έτσι σαν αντι-αντισημιτική. Στην ουσία παίρνει θέση υπέρ της χειρότερης πλευράς του Ισραήλ, της επεκτατικής και φασιστικής η οποία είναι πολιτικά αυτοκτονική για το ίδιο αφού αυτή αρνείται από θέση αρχής την ύπαρξη του διαλεκτικού αντίθετου του, του Παλαιστινιακού κράτους. Αυτού του είδους ο φασισμός λειτουργεί σαν αντικειμενικός προβοκάτορας υπέρ του αντισημιτισμού. Με αυτόν τον τρόπο δηλαδή η δυτική ακροδεξιά από τη μια ενθαρρύνει το Ισραήλ, αλλά και την Ευρώπη, να εκτίθεται σε ένα αυξανόμενο παγκόσμιο αντισημιτικό μίσος και από την άλλη ξεπλένει τον δικό της ιστορικό αντισημιτισμό για να μπορεί να καταλάβει την κρατική εξουσία σε κάθε δημοκρατική χώρα προωθώντας παράλληλα νόμιμα τον ρατσιστικό αντιμεταναστευτικό αντι-ισλαμισμό της.

Αυτό λοιπόν το φαιο-«κόκκινο» μπλοκ πρέπει να αντιμετωπίσουν οι ευρωπαϊκές ταξικές και πραγματικά πατριωτικές δυνάμεις για να αντισταθούν στον αμερικανό κουίσλιγκ και πιο πολύ στα ρωσοκινέζικα αφεντικά του. Αλλά για να νικήσουν αυτό το μπλοκ πρέπει να παλέψουν για τη βελτίωση της κατάστασης της εργατικής τάξης, που έχει χειροτερέψει σε όλη τη Δύση τις τελευταίες δεκαετίες. Δηλαδή έχει δυναμώσει η σχετική φτώχια των εργαζόμενων μαζών καθώς η μεγαλοαστική τάξη έχει πλουτίσει όσο ποτέ, ενώ σε μερικές χώρες σαν την Ελλάδα, που υποφέρουν από το παραγωγικό σαμποτάζ των ρωσόδουλων, έχει δυναμώσει και η απόλυτη φτώχια και η εξουθενωτική δουλειά των προλετάριων. Αν η εργατική τάξη δεν ξεφύγει από την επιρροή των φαιο-«κόκκινων», αυτοί αργά ή γρήγορα θα πάρουν την εξουσία τουλάχιστον σε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες και από αυτή τη θέση θα μπορούν να διαλύσουν την Ένωση. Όσο η μεγαλοαστική τάξη, που μοιραία ηγείται αυτή τη στιγμή της ευρωπαϊκής αντίστασης στον Άξονα, καλεί τους όλο και πιο φτωχούς εργαζόμενους σε πιο μεγάλες οικονομικές θυσίες για τον κοινό αγώνα και αυτοί βλέπουν τις πελώριες εισοδηματικές και περιουσιακές ανισότητες τους με αυτήν την τάξη να διευρύνονται, δεν είναι πρόθυμοι να πληρώνουν με μεγαλύτερες δικές τους στερήσεις έναν τέτοιο μονόπλευρο πατριωτισμό.

Στην ουσία τα πράγματα θα κριθούν από το τι θα κάνουν τα ταξικά πιο συνειδητά και πολιτικά πιο ανεπτυγμένα τμήματα της εργατικής τάξης, ιδιαίτερα της βιομηχανικής. Αυτά υπάρχουν παντού και έχουν ζήσει τη πολύχρονη βαρβαρότητα του σοσιαλφασισμού καθώς και τη διαβρωτική επίδραση του συνδικαλισμού της συνδιοίκησης με το κράτος και την εργοδοσία. Υπάρχουν δηλαδή πολλοί πρωτοπόροι εργαζόμενοι καθώς και προοδευτικοί διανοούμενοι που καταλαβαίνουν ότι πρέπει και να αντισταθούν στον κανιβαλικό φασισμό που περικυκλώνει τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες και να μην πληρώσει μονόπλευρα ο εργαζόμενος λαός τα βάρη της άμυνας σε αυτούς. Τέτοιοι άνθρωποι μπορούν να οργανωθούν μέσα από μια επίμονη, δημοκρατική από τα κάτω συνδικαλιστική και πολιτική δουλειά σε κάθε χώρα, και να προωθήσουν σε αυτές λαϊκά αντιφασιστικά μέτωπα που θα επιδιώξουν μια πανευρωπαϊκή αντιφασιστική συγκρότηση, ένας πολιτικό σώμα που θα προωθήσει δραστήρια την ευρωπαϊκή ενοποίηση σε αντιφασιστική βάση. Αυτά τα μέτωπα θα υπερασπίζουν και θα διευρύνουν τις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, θα εμποδίζουν τους φασίστες και τους σοσιαλφασίστες να τραμπουκίζουν στις μάζες και δημοκρατικά κόμματα και συνδικάτα. Κυρίως όσο θα υπάρχει ακόμα σχετική ειρήνη στην Ευρώπη, θα εξασφαλίζουν από τους εργοδότες και τις κυβερνήσεις καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ζωής για τους εργαζομένους, δηλαδή θα επιβάλλουν μέσα από τους δημοκρατικούς αγώνες, διαφώτιση του λαού και ουσιαστικές απεργίες καλύτερους μισθούς, περίθαλψη, εκπαίδευση και οπωσδήποτε στέγαση. Γιατί η τελευταία έχει γίνει ανυπόφορα ακριβή και μόνο η μαζική βιομηχανική παραγωγή φτηνών κατοικιών σε απαλλοτριωμένη από το κράτος γη μπορεί να αντιμετωπίσει την εκτίναξη της γαιοπροσόδου και τον υπερπλουτισμό των μεγάλων και μικρών γαιοκτημόνων.

Μόνο αν δουν μια πραγματική φροντίδα για τη ζωή τους οι ευρωπαϊκοί λαοί θα πιστέψουν ότι η αντίσταση στη Ρωσία, στην Κίνα και στον προβοκάτορα Τραμπ δεν είναι ένα πρόσχημα για να ξεζουμίσουν οι φιλελεύθεροι μεγαλοαστοί τους εργάτες όπως δημαγωγούν ασύστολα οι σοσιαλφασίστες. Μόνο τότε οι δημοκράτες θα τους απομονώσουν και θα αποσπάσουν τις πλατιές μάζες που βρίσκονται κάτω από την επιρροή τους. Τέτοια μέτρα θα μπορούν να εφαρμοστούν με ακόμα μεγαλύτερη συνέπεια αν μια κυβέρνηση αντιφασιστικής δημοκρατίας έρθει στην εξουσία. Αυτό φαίνεται πολύ μακρινό, σχεδόν αδύνατο. Όμως οι ανατροπές που ζει ο κόσμος θα σκάψουν τόσο γρήγορα και τόσο βαθιά τις συνειδήσεις των ανθρώπων που νέα λουλούδια σύντομα θα ανθίσουν από τους παλιούς θαμμένους σπόρους των επαναστάσεων που φαίνεται σαν για πάντα να χάθηκαν, αλλά είναι εδώ ζωντανές στην καθημερινή δημοκρατική και ταξική κουλτούρα των λαών.

 1-Το επιχείρημα που χρησιμοποίησαν κάποιοι διεθνολόγοι για να ελαφρώσουν τον Τραμπ, ότι η Κύπρος έκανε στα 1960 μια τέτοια παραχώρηση στην Αγγλία δίνοντας της το έδαφος των βάσεων του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας, δεν έχει καμμιά σχέση με το τι θα σήμαινε μια τέτοια παραχώρηση σήμερα. Γιατί εκείνη η παραχώρηση, παρόλες τις ευθύνες της κυπριακής και της ελληνικής αστικής τάξης που την έκαναν, ήταν το υπόλειμμα μιας ήττας της αποικιοκρατίας. Τώρα αντίθετα, το να μετατρέψει η ιμπεριαλιστική αλλά ακόμα αστοδημοκρατικη Αμερική, σε αποικία ένα μέρος τους εδάφους μιας ανεξάρτητης και κυρίαρχής χώρας θα σήμαινε ότι η ίδια θα οπισθοδρομούσε ιστορικά, και θα μετατρεπόταν σε αποικιακή φασιστική.

2-Σε αυτή τη φάση του γ παγκόσμιου πολέμου που ήδη έχει ξεκινήσει η ρωσική διπλωματική και πυρηνική υπερδύναμη διεξάγει το θερμό πόλεμο ενάντια στην Ευρώπη, ενώ η κινέζικη βιομηχανική υπερδύναμη κάνει οικονομικό πόλεμο εναντίον της κατακλύζοντάς την με φθηνά λόγω κρατικού ντόπινγκ καταναλωτικά αγαθά ψηλής τεχνολογίας. Ταυτόχρονα την απειλεί με αποκλεισμό από τις σπάνιες γαίες, τις στρατηγικές πρώτες ύλες, στις οποίες αυτή έχει φροντίσει να έχει το παγκόσμιο μονοπώλιο της επεξεργασίας.

3-Πρώτος ήταν ο τροτσκιστής γόνος της μεγαλοαστικής τάξης Α. Παπανδρέου, που έγινε ο ηγέτης μιας μικρής αλλά κρίσιμης για την ενότητα του ΝΑΤΟ χώρας για να ακολουθήσουν μεγαλύτερα κατορθώματα της πιο οργανωμένης στην ιστορία του ιμπεριαλισμού ρωσικής εισοδιστικής τακτικής, με πιο σημαντικές ανάμεσα τους τις προεδρίες Σρέντερ και Μέρκελ στη Γερμανία και κυρίως την προεδρία Κλίντον στις ΗΠΑ. Παρακολουθώντας και κριτικάροντας για χρόνια την διακυβέρνηση ειδικά του Α. Παπανδρέου διαπιστώσαμε πως ο καθένας από αυτούς τους εγκάθετους κυβερνούσε πάντα μέσα από πολύ πλατιά μέτωπα στα οποία ενέτασσε πολύ διαφορετικά, ακόμα και πατριωτικά πολιτικά ρεύματα, πάνω στις αντιθέσεις των οποίων απλά επιδιαιτήτευε διευθετώντας τες πάντα προς το συμφέρον της ρωσικής διπλωματίας.

4-Αυτή η υπεροχή της Ρωσίας σε σχέση με την Κίνα είναι πολύ φανερή στην Ελλάδα με την τόσο φαντασμένη όσο και εξαρτημένη αστική τάξη. Εδώ μόνο αφού η Ρωσία είχε καταφάει από τα μέσα όλες σχεδόν τις κομματικές ηγεσίες της χώρας, παρέδωσε με τον τελευταίο εγκάθετό της στην μεγαλοαστική τάξη, τον Καραμανλή τον Β, το μεγαλύτερο λιμάνι της στην Κίνα. Όχι τυχαία το σημερινό κατεξοχήν ρώσικο κόμμα, το ψευτοΚΚΕ διαθέτει μακράν το μαζικότερο πολιτικό στρατό όχι μόνο από όλα τα φαιο-«κόκκινα», αλλά από όλα μαζί τα αστικά κόμματα επειδή αυτά διαλύσανε τους δικούς τους. Είναι το κόμμα που ετοιμάζεται να αρπάξει το κράτος, που ποτέ ως τώρα δεν μπόρεσε να έχει δικό της η Ρωσία από τα 1830 που το ίδρυσε. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ όλα τα άλλα αστικά κόμματα έχουν τα κεντρικά τους γραφεία στο νοίκι, το κόμμα της Ρωσίας, έχει καθεστωτικού όγκου και ανάλογης οχύρωσης ιδιόκτητα γραφεία. Γι αυτό είναι και το παγκόσμιο καμάρι του σοσιαλφασισμού.

5-και με τη στήριξη της ισραηλινής κοινής γνώμης, η οποία δεν ξέρει ότι η Ελλάδα είναι άντρο του αντισημιτισμού. Γιατίποτέ δεν έμαθε ο ισραηλινός λαός πως οι δύο ρωσόφιλες κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Νετανιάχου κάλυψαν ολότελα στα 2011 το αίσχος της ελληνικής δικαιοσύνης που με τον Άρειο Πάγο και την σιωπή της ψευτοαριστεράς αθώωσε τον αντισημιτικό γενοκτονικό λίβελο του αρχιναζί Πλεύρη.

6-Σαν τάχα φίλος της ειρήνης με την Τουρκία η ελληνική διπλωματία μπορεί πολύ πιο εύκολα να πείσει την ΕΕ να ενισχύσει πολιτικά και οικονομικά, και όχι να εναντιώνεται στην παγίδα εξάρτησης της ΕΕ από τις ΗΠΑ που αποτελεί ο Κάθετος Διάδρομος. Επίσης είναι σαν φίλος της Τουρκίας και όχι σαν εμπρηστής της Ανατολικής Μεσογείου που μπορεί πιο εύκολα να αποσπάσει από την ΕΕ την έγκριση να συμμετέχει στο «Συμβούλιο Ειρήνης» χωρίς να κατηγορηθεί ότι διασπάει μαζί με τον Ορμπαν και τη Βουλγαρία το κοινό ευρωπαϊκό μέτωπο της άρνησης συμμετοχής σε αυτό. Ήδη χώθηκε σε αυτό μαζί με την Κύπρο προς το παρόν με το στάτους του παρατηρητή.

7-Πιο καθαρά είδαμε αυτή την αντίθεση να εκδηλώνεται τελευταία ανάμεσα στη Γαλλία και την Γερμανία εξ αιτίας της ανοιχτής σύγκρουσης ανάμεσα στα μονοπώλια της αεροναυπηγικής βιομηχανίας των δυο χωρών Airbusκαι Dassaultσχετικά με το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στο πολεμικό αεροσκάφος της Ευρώπης, το FCAS.

8-Σε αυτό το συγκλονιστικά διαφωτιστικό για την κατανόηση της σημερινής ρωσικής πολιτικής κείμενο του ο Μαρξ αναλύει το νόμο της επέκτασης του ρώσικου κράτους. Τον αποκαλύπτει σαν μια σύνθεση του μογγολικού οράματος της παγκόσμιας κυριαρχίας με τη δουλική υπουλία των τσάρων της Μοσχοβίας: Κεφάλαιο 4 από τnν μπροσούρα «Αποκαλύψεις της Διπλωματικής Ιστορίας του 18ου Αιώνα» -Η μετάφραση από τα Αγγλικά και οι σημειώσεις είναι της ΟΑΚΚΕ (https://oakke.gr/ideology/item/849-). Δες επίσης και το πολύ σημαντικό άρθρο της ΟΑΚΚΕ που σχολιάζει το παραπάνω κείμενο του Μάρξ και δείχνει πως αυτή η σύνθεση εξηγεί την διεθνή πολιτική της σύγχρονης σοσιαλιμπεριαλιστικής Ρωσίας, ιδίως την στρατηγική προσποίηση της του «ψόφιου κοριού» επί Περεστρόικας και Μεταρρύθμισης.https://www.oakke.gr/ideology/item/848-

9-« ..Ο μαρξισμός προβάλλει στη θέση κάθε εθνικισμού το διεθνισμό, τη συγχώνευση όλων των εθνών σε μια ανώτατη ενότητα που αναπτύσσεται μπρος στα μάτια μας σε κάθε βέρστι σιδηροδρομικής γραμμής, με κάθε διεθνές τράστ, με κάθε ένωση εργατών (διεθνή ως προς την οικονομική της δράση και κατόπιν ως προς τις ιδέες και τις επιδιώξεις της)…Το προλεταριάτο όχι μόνο δεν αναλαβαίνει την υποχρέωση να υπερασπίζει την εθνική ανάπτυξη κάθε έθνους μα αντίθετα προειδοποιεί τις μάζες για τον κίνδυνο που κελίνουν μέσα τους τέτοιες αυταπάτες, υποστηρίζει την πιο πλερια ελευθερία της καπιταλιστικής κυκλοφορίας και χαιρετίζει την αφομοίωση των εθνών εκτός από εκείνη που γίνεται με τη βία ή στηρίζεται σε προνόμια». Από τη μπροσούρα του Λένιν: Κριτικά σημειώματα πάνω στο εθνικό ζήτημα. 1913.