- Μαζί με αυτά τα πελώρια εξωτερικά χτυπήματα ο Άξονας προσπαθεί να διαλύσει την ευρωπαική ενότητα από τα μέσα. Γι’ αυτό επιστρατεύει τους φαιο-«κόκκινους», δηλαδή από τη μια τους κλασικούς φασίστες και από την άλλη τους ψευτοαριστερούς σοσιαλφασίστες κάτω από την πολιτικο-ιδεολογική ηγεσία των δεύτερων, οι οποίοι, όπως οι ίδιοι οι ρώσοι και οι κινέζοι ιμπεριαλιστές έχουν προκύψει μέσα από την εσωτερική υπονόμευση των προλεταριακών επαναστάσεων. Έτσι την ώρα που οι κλασικοί φασίστες χτυπάνε την ενοποίηση της Ευρώπης σαν εθνικιστές, οι σοσιαλφασίστες την χτυπάνε σαν δήθεν φίλοι των εργατών σε μετωπική σύγκρουση με τον μαρξισμό, που υπερασπίζει την εθελοντική ενοποίηση και των καπιταλιστικών χωρών. Εκεί ωστόσο που πιο πολύ ξεσκεπάζονται οι σοσιαλφασίστες είναι που συστηματικά ενώνονται με τους φαιούς φασίστες μέσω κοινών μαζικών κινημάτων κυρίως κατά των «διεφθαρμένων πολιτικών», αλλά ποτέ κατά της διεφθαρμένης κρατικής υπαλληλίας, ιδιαίτερα της αστυνομικής και στρατιωτικής, και ποτέ κατά των ληστρικών κρατικοολιγαρχών που είναι δεμένοι με τη Ρωσία και την Κίνα.
Με αυτά τα τρία ταυτόχρονα χτυπήματα, και με τη βοήθεια του προβοκάτορα Τραμπ που γίνεται επίτηδες αποκρουστικός για να σπρώχνει έντρομες τις ευρωπαϊκές χώρες να συνεργαστούν με την Κίνα οικονομικά, και με τη Ρωσία ενεργειακά, η Ευρώπη κινδυνεύει σήμερα με διάσπαση και διάλυση. Οι φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες μονοπωλιστές αστοί, που σήμερα ηγούνται της Ευρώπης όσο αντιστέκονται σε αυτή τη διάσπαση και διάλυση, αξίζουν κάθε υποστήριξης απέναντι στους φαιο-«κόκκινους» που θέλουν να τους αντικαταστήσουν στην ηγεσία της ΕΕ. Όμως αυτοί πολύ δύσκολα θα μπορέσουν να αναχαιτίσουν αυτή την επίθεση. Γιατί από την ταξική τους φύση δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν ουσιαστικές οικονομικές, συνδικαλιστικές και πολιτικές παραχωρήσεις στις εργατικές τάξεις των ευρωπαϊκών χωρών σε βάρος του μεγάλου, ιδιαίτερα του μονοπωλιακού, κεφάλαιου και έτσι να αντιτάξουν μια αποτελεσματική πατριωτική και παλλαϊκή άμυνα στους νεοχιτλερικούς στο εξωτερικό και στους φαιο-«κόκκινους» στο εσωτερικό.
Γι αυτό είναι επείγον οι εργαζόμενοι να συγκροτήσουν ένα λαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο με πυρήνα του το ενιαίο εργατικό μέτωπο σε κάθε ξεχωριστή χώρα της Ευρώπης και ταυτόχρονα σε πανευρωπαϊκή κλίμακα. Η ευρωπαϊκή ενότητα θα επιζήσει σήμερα μόνο αν προωθήσει μια κοινή πολιτική ελάφρυνσης των βαρών των εργαζόμενων μαζών και μια κοινή ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική, που θα αντιστέκεται στον εθνοσοβινισμό των επιμέρους κρατών καθώς και στις επιδιώξεις των μονοπωλίων τους για πανευρωπαϊκή πρωτοκαθεδρία. Ειδικά το πρώτο είναι το πιο κρίσιμο καθήκον των αντιφασιστικών κινημάτων. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις που η ρωσική διπλωματία θέλει να ανατινάξει και μαζί τους όλη την νότια Ευρώπη χρησιμοποιώντας τους ρωσόφιλους σοβινιστές στις δυο χώρες, ιδιαίτερα τους νοσταλγούς της τσαρικής ορθοδοξίας. Μόνο ένας εργατικός και διεθνιστικός πατριωτισμός μπορεί να φέρει μια ανθεκτική πανευρωπαϊκή ενότητα και ταυτόχρονα μια ενότητα της Ευρώπης με τον υπόλοιπο Δεύτερο καθώς και με τον Τρίτο κόσμο.
Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΧΙΤΛΕΡΙΚΟΥΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΗ ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΛΑΤΥ ΛΑΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΣΤΟΝ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥ
Ανοιχτή Συγκέντρωση-Συζήτηση
Κυριακή 26 Απρίλη 6μμ, Χαλκοκονδύλη 35, Αθήνα