Κύριος υπεύθυνος του αίσχους το ψευτοΚΚΕ, ο αρχηγός των φετινών μπλόκων αλλά και κήρυκας του παραγωγικού σαμποτάζ στην ύπαιθρο

     Στις 30/12 ο ναζί-Κασιδιάρης που πήρε άλλη μία άδεια από τις φυλακές, επισκέφθηκε θριαμβευτικά το μπλόκο της Θήβας, το οποίο με μεγάλη ένταση έχει υποστηρίξει ο Ριζοσπάστης και το ψευτοΚΚΕ. Η αποδοχή της επίσκεψης του ναζιστή από την Πανελλαδική Επιτροπή και το ψευτοΚΚΕ εκθέτει σαν αντιδραστικό όλο το κίνημα των μπλόκων. Δεν ήταν τυχαία η στιγμή που διάλεξε ο αρχιναζί να κάνει την επίσκεψή του. Ήταν λίγες μέρες πριν την πανελλαδική σύσκεψη της 4/1/2026 στα Μάλγαρα η οποία κατοχύρωσε την ολοκληρωτική κυριαρχία του ψευτοΚΚΕ στα φετινά μπλόκα. Αυτή η σύσκεψη είχε σαν κύριο στόχο να εξοστρακίσει εκείνα τα μπλόκα που τόλμησαν να βάλουν έστω και ελάχιστα αιτήματα αγροτικής αναδιάρθρωσης ώστε να μείνουν μόνο εκείνα τα αιτήματα που έβαζαν ένα προσωρινό καταπραϋντικό στον αγροτικό πόνο από το καταστροφικό παραγωγικό σαμποτάρισμα της σύγχρονης ελληνικής γεωργίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια αυτή σύσκεψη ανέδειξε σαν πρώτο το κεντρικό πουτινικό αίτημα της εποχής: να πεθάνει η Mercosur, ενώ θα μπορούσε από πολύ καιρό και το ελληνικό αγροτικό κίνημα να διεκδικεί καλύτερους μεταβατικούς όρους για τους ευρωπαίους αγρότες στα πλαίσια αυτής της συμφωνίας.

Ο ιρανικός λαός προσπαθεί εδώ και μισό αιώνα με αλλεπάλληλες εξεγέρσεις να απαλλαχτεί από το φασιστικό και διεφθαρμένο ισλαμικό καθεστώς. Έχει πληρώσει κάθε φορά σκληρά με το αίμα και τα βασανιστήρια των καλύτερων παιδιών του χωρίς να έχει ως τώρα καταφέρει αυτή την απαλλαγή. Όμως έχει καταφέρει με κάθε τέτοια απόπειρα του να το κλονίσει όλο και περισσότερο και να το οδηγήσει σε μια ανεπίστρεπτη εσωτερική παρακμή και σε μια παγκόσμια ανυποληψία. Το τελευταίο τέτοιο μεγάλο κίνημα, το πιο δημοκρατικό και το πιο εχθρικό συνολικά στους μουλάδες ήταν αυτό του 2022 με το συγκλονιστικό σύνθημα «γυναίκες, ζωή, ελευθερία». Εκείνο ωστόσο που δεν κατάφερε ως τώρα κανένα από αυτά τα κινήματα ήταν να αναδείξει μια ηγεσία που θα μπορούσε να ενώσει το λαό σε ένα πλατύ αντιφασιστικό κίνημα και να τον οδηγήσει στη νίκη με το μόνο δυνατό τρόπο, τον ένοπλο και παρατεταμένο λαϊκό αγώνα. Λέμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος γιατί το καθεστώς των μουλάδων του Ιράν παρόλη την παρακμή και τη διεθνή του απομόνωση έχει ένα πελώριο στρατηγικό στήριγμα: το νεοχιτλερικό Άξονα Ρωσίας-Κίνας που δεν θα το αφήσει να πέσει στα χέρια του δημοκρατικού λαού του χωρίς να χρησιμοποιήσει τουλάχιστον την ίδια βία που χρησιμοποίησε κατά της ένοπλης δημοκρατικής εξέγερσης της Συρίας. Αν βέβαια ο Άξονας νίκησε αυτή την αντίσταση και τελικά έφερε στην εξουσία της Συρίας σαν απελευθερωτές τους ισλαμοναζί της Αλ Κάιντα αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην πολιτική τυφλότητα και τη γουρουνοπετσιά των δυτικών, κυρίως των αμερικάνων ιμπεριαλιστών που με πρόεδρο τότε τον μοιραίο Ομπάμα υπονόμευσαν πολλαπλά τη μεγαλειώδη ένοπλη εξέγερση.

Η μαζική σφαγή Εβραίων της 14/12 στο Μπόντι, στο Σίδνεϋ της Αυστραλίας με δράστες δύο ένοπλους, πατέρα και γιο, αποτελεί μία φρικιαστική προειδοποίηση για την εξάπλωση του νέου παγκόσμιου γενοκτονικού αντισημιτισμού μετά την 7/10.

Η γενοκτονικής λογικής επίθεση έγινε στο φως της μέρας σε μία παραλία γεμάτη κόσμο με στόχο Εβραίους, άνδρες, γυναίκες, παιδιά που συμμετείχαν σε μία θρησκευτική εκδήλωση, το γιορτασμό του Χάνουκα, αντίστοιχη εβραϊκή γιορτή με τα Χριστούγεννα. Ήταν σαν δυο κυνηγοί να είχαν βγει για να σκοτώσουν όσους πιο πολλούς ανθρώπους θα μπορούσαν. Πριν τους σταματήσουν σκότωσαν 15 ανθρώπους, ανάμεσά τους έναν 87χρονος επιζήσαντα του Ολοκαυτώματος, και ένα δεκάχρονο κορίτσι. Δεκάδες άλλοι τραυματίστηκαν.

Το χαρακτηριστικό αυτής της προσχεδιασμένης μαζικής σφαγής είναι ότι ήταν σφαγή “βάσης”, δηλαδή μια πρωτοβουλία απλών αντισημιτών και όχι μιας οργάνωσης ή ενός κράτους, ή έστω ενός αντισημιτικού κόμματος.

Οι δράστες ήταν μέλη μιας οικογένειας μεταναστών στην Αυστραλία από την Ινδία, οι οποίοι σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα έρευνες, δεν συνδέονται με κάποιο οργανωμένο δίκτυο.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΛΟΚΑ *

ΜΠΛΟΚΑ: ΠΩΣ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΣΠΡΩΞΕΙ ΤΗ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΑ ΑΓΡΟΤΙΑ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ

-            Με πραξικοπηματικές μεθόδους και με διακομματική στήριξη το ψευτοΚΚΕ οργανώνει την αντιαγροτική αντιευρωπαϊκή εκστρατεία του στα μπλόκα

-            Η μικρομεσαία αγροτιά πρέπει να υπερασπίσει μέσα στα μπλόκα όχι μόνο τα επιδοματικά της αιτήματα για τα οποία βέβαια πρέπει να υπάρχει έλεγχος, αλλά και τα   πιο στρατηγικά αναπτυξιακά της αιτήματα που τα πνίγει το ψευτοΚΚΕ

Αυτό που λέει με πιο λίγα λόγια αυτό το άρθρο είναι το εξής:

Το φετινό κίνημα των αγροτικών μπλόκων έχει μέσα του μια ισχυρή αυθόρμητη και δίκαιη πλευρά. Πρόκειται κυρίως για την απαίτηση της μικρομεσαίας αγροτιάς να εισπράξει εκείνες τις ενισχύσεις, ευρωπαϊκές και κρατικές που της είναι αναγκαίες για να επιβιώσει μέσα σε συνθήκες πτώσης της αγροτικής παραγωγικότητας και εκτεταμένης διαφθοράς. Από την άλλη το αυθόρμητο αυτό κίνημα είναι πολιτικά και συνδικαλιστικά ισχυρά χειραγωγημένο από ένα πολιτικό κόμμα, το ψευτοΚΚΕ. Πρόκειται για ένα κόμμα στρατηγικά εχθρικό στην αγροτιά και γενικότερα στο λαό και στη χώρα επειδή εκπροσωπεί τα συμφέροντα του νεοχιτλερικού ρωσικού σοσιαλιμπεριαλισμού. Σαν τέτοιο χτυπάει και πρακτικά και πολιτικά τον αγώνα των αγροτών σε τρία επίπεδα:

Στην ανακοίνωσή της 16/6/2025 για τον πόλεμο Ισραήλ–Ιράν,* η ΟΑΚΚΕ προειδοποιούσε ότι οι βομβαρδισμοί του Ισραήλ, «κάτω από την πολιτική επίβλεψη του πουτινικού προβοκάτορα προέδρου των ΗΠΑ», όχι μόνο δεν θα αποδυναμώνανε το αντιδραστικό καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά θα το σπρώχνανε βαθύτερα στην αγκαλιά της Ρωσίας και της Κίνας, ενισχύοντας τις πιο φιλοπουτινικές και εθνοφασιστικές πτέρυγές του. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση τόνιζε πως:

«η επίθεση αυτή δεν θα κινητοποιήσει το δημοκρατικό κίνημα του Ιράν εναντίον του καθεστώτος των μουλάδων. Αντίθετα θα το προβοκάρει και θα ανοίξει το δρόμο στον απόλυτο έλεγχο του εθνοφασιστικού αντισημιτικού και επεκτατικού καθεστώτος του από τους πολύ ισχυρούς, αλλά όχι ακόμα κυρίαρχους μέσα σε αυτό, υποτακτικούς της νεοχιτλερικής Ρωσίας».

Πρόσφατα σε ένα γεωπολιτικό κείμενο που δημοσιεύτηκε στο Capital.gr** επιβεβαιώνεται πλήρως αυτή η εκτίμηση.

Το άρθρο σημειώνει ευθύς εξαρχής ότι, παρά τις προσδοκίες για ρήξη Ιράν–Ρωσίας:

«Στην πραγματικότητα, συνέβη το αντίθετο: ο δωδεκάημερος πόλεμος έσπρωξε την Τεχεράνη ακόμη πιο κοντά στη Μόσχα και οδήγησε σε νέες συμφωνίες συνεργασίας, συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού τομέα». Δηλαδή το προβοκατόρικο χτύπημα ενίσχυσε τη ρωσική επιρροή, αντί να την περιορίσει.

Όσο ζωντανή παραμένει η δημοκρατική αντιφασιστική εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73 σαν συλλογική μνήμη μέσα στην κουλτούρα και τη ζωή του λαού σε ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης, άλλο τόσο μία έμπρακτη άρνηση και συκοφάντησή της αποτελεί εδώ και πολλά πια χρόνια ο επίσημος, κρατικός “γιορτασμός” της το τριήμερο 15-17 του Νοέμβρη.

Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 η πορεία στην αμερικανική πρεσβεία έχει γίνει όχημα του νέου, μονόπλευρου, δεξιού και φιλορώσικου αντιαμερικανισμού για το ρούφηγμα στις τάξεις του ψευτοΚΚΕ (καθώς και του “εξωκοινοβουλευτικού” στολίσκου που ακολουθεί πολιτικά τον Περισσό) νεολαίων με αριστερές, συχνά και επαναστατικές διαθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το κόμμα που υπονόμευσε και συκοφάντησε ως “δουλειά προβοκατόρων της ΚΥΠ” τη μεγαλειώδη αντιφασιστική εξέγερση νεολαίας και λαού το 73, έχει κάνει τη συγκεκριμένη πορεία τη μεγαλύτερη κομματική του επίδειξη δύναμης κάθε χρόνο, εκείνη στην οποία κατεβαίνει όσο πιο μαζικά μπορεί με τα κομματικά του λάβαρα - κι όχι με τα μετωπικά του “σχήματα” τύπου ΠΑΜΕ, ΜΑΣ κλπ.

Ο τριήμερος γιορτασμός που προηγείται της πορείας, πάλι, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 έχει περάσει κι αυτός οριστικά στη σφαίρα της σοσιαλφασιστικής αντίδρασης, ειδικά μετά τη “σύλληψη” - απόσυρση της ΔΕΚΟ “17Νοέμβρη” το 2002. Από τότε - με την έκθεση “έργων τέχνης” των ρωσόδουλων δολοφόνων κουφοντιναίων μέσα στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου - μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει μαγάρισμα της μνήμης της εξέγερσης που να μην έχει γίνει από το ψευτοΚΚΕ και τη μικροαστική αντιδραστική ουρά του: οι σημαίες των ναζιστικών, ρώσικων κατοχικών “λαϊκών δημοκρατιών” του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ με δικέφαλους αετούς, που φιγούραραν στην πρόσοψη του Πολυτεχνείου, πίσω από την ιστορική πύλη ήδη από το 2014 (πρωτοβουλία του ΝΑΡ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και η αντισημιτική αποχαλίνωση με τους ύμνους στους ισλαμοναζί δολοφόνους της Χαμάς και τα καλέσματα για “διάλυση της σιωνιστικής οντότητας” (του Ισραήλ) μετά την 7η Οκτωβρίου του 2023 είναι τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Γενικά πάντως το ψευτοΚΚΕ για χρόνια, όσο βόλευε τις εκκαθαρίσεις που πραγματοποιούσε στο κράτος από κοινού με τους ρωσόδουλους φίλους του πρωθυπουργούς των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έδινε κάποιο χώρο στον σπασοτζαμάκικο αναρχισμό να ασκεί τη βία του στο πλαίσιο της “τελετουργίας” του σφετερισμένου Πολυτεχνείου, αν και σταθερά τον ράβδιζε για να τον κρατάει υπό έλεγχο (1996 επίθεση με οικοδόμους, 1998 παράδοση των αναρχικών στην αστυνομία κλπ).

Ανήκει μια μεγάλη και ξεχωριστή τιμή στον Διονύση Σαββόπουλο: Από όλους τους μεγάλους μουσικούς δημιουργούς αυτού του τόπου είναι ο μόνος που πάνω απ’ τη σορό του ήδη μαίνεται μια πολιτική μάχη ανάμεσα στους φίλους και στους εχθρούς του. Προς το παρόν αυτή εκδηλώθηκε με τις άδειες καρέκλες στην κηδεία του αλλά διεξάγεται κυρίως υπόκωφα, αν και με ένταση στα σπίτια, στις παρέες και σε σχετικά περιορισμένους κύκλους μέσα στα ηλεκτρονικά μέσα, γιατί ακόμα δεν έχει κηρυχτεί ο αληθινός εμφύλιος σ’ αυτή τη χώρα οπότε δύσκολα μπορεί κάποιος, αν δεν είναι Πολάκης, να τα βάλει ανοιχτά με ένα νεκρό πάνω στο φρεσκοσκαμμένο τάφο του. Πόσο μάλλον που τα μεγάλα τραγούδια είναι σκέψεις που κολυμπάνε μέσα στα πιο βαθιά αισθήματα κάθε ανθρώπου και γι αυτό κανένα κόμμα δεν μπορεί να σηκώσει ανοιχτά το χέρι του ενάντια στο δημιουργό τους δίχως ταυτόχρονα να πονέσει το ίδιο. Γιατί ξέρει ότι αν το κάνει πρέπει να χτυπήσει ένα κομμάτι από την ψυχή και των δικών του οπαδών και να ακρωτηριάσει τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις τους, εκείνες που τους οικοδόμησαν σαν ανθρώπους.  

Σε αυτή την πολιτική μάχη εμείς παίρνουμε το μέρος του Σαββόπουλου χωρίς, όπως το κάνουν πολλοί υποστηρικτές του, να κρυβόμαστε πίσω από μια συζήτηση για την αισθητική της ποίησης και της μουσικής του, που το μέγεθος της πραγματικά ελάχιστοι ειδικοί στα ζητήματα αυτά μπορούν στα σοβαρά να αμφισβητήσουν. Δεν στεκόμαστε δηλαδή στο ότι τον θεωρούμε έναν από τους τέσσερις πιο μεγάλους μουσικούς δημιουργούς αυτής της χώρας, δηλαδή δίπλα στον Τσιτσάνη, στο Θεοδωράκη και στον Χατζηδάκη, που εκπροσωπούν διακριτά μουσικά ρεύματα ο καθένας τους αλλά οι συνθέσεις τους είναι σπουδαίες ακριβώς επειδή αντλούν από όλα αυτά και τα ενώνουν μέσα στις αντιθέσεις τους, πράγμα στο οποίο ο Σαββόπουλος υπήρξε μοναδικά καινοτόμος.