Ωστόσο φέτος το βασικό πολιτικό χαρακτηριστικό της εκδήλωσης ήταν η παντελής απουσία επίσημων εκπροσώπων του ελληνικού κράτους με πιο αξιοσημείωτες τις απουσίες του εκπροσώπου της Βουλής και του εκπροσώπου του Δήμου της Αθήνας.
Στην ουσία σε αυτή την επέτειο ήρθε στην επιφάνεια μια μεγάλη κρυμμένη αλήθεια. Ότι η στήριξη του ελληνικού κράτους στην Ουκρανία ήταν όλα τα χρόνια του πολέμου μόνο στα λόγια. Η υπεράσπιση στα λόγια προορίζεται αποκλειστικά για τα αυτιά της Ευρώπης ενώ στο εσωτερικό της χώρας ο ελληνικός λαός ακούει τη διαρκή και δραστήρια προπαγάνδα των πουτινικών, τόσο των φασιστών του Βελόπουλου και των ναζί της ΧΑ και του Κασιδιάρη, όσο, κυρίως, την ακόμα πιο δραστήρια φιλορώσικη προπαγάνδα σύσσωμης της ψευτοαριστεράς. Όμως στην πράξη η κυβέρνηση δίνει δυο λογιών χτυπήματα στην Ουκρανία. Το ένα είναι τακτικού είδους και αρχίζει να γίνεται φανερό. Έτσι αρνείται επίμονα να ανταποκριθεί στις αγωνιώδεις εκκλήσεις της Ουκρανίας και όλης της ΕΕ να δώσει στην πρώτη έστω λίγους από τους 350 αντιβαλλιστικούς Πάτριοτ που διαθέτει την ώρα που η Ρωσία βομβαρδίζει με πρωτοφανή λύσσα τους ουκρανούς αμάχους επειδή χάνει στο κεντρικό στρατιωτικό μέτωπο των χαρακωμάτων και επειδή η Ουκρανία απαντάει πια στα ρωσικά χτυπήματα στις ουκρανικές υποδομές δίνοντας αντίστοιχα χτυπήματα βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος. Το άλλο χτύπημα που δίνει το επίσημο ελληνικό κράτος στην Ουκρανία, είναι πολύ βαθύτερο γιατί είναι στρατηγικής φύσης, αλλά και πολύ πιο ύπουλο. Πρόκειται για το ότι η εξωτερική πολιτική όλων των κοινοβουλευτικών κομματικών ηγεσιών, αν και όχι όλων των κομματικών στελεχών, συμπυκνώνεται σήμερα σε έναν ιερό στόχο: να φέρει σε μετωπική διπλωματική σύγκρουση την Ευρώπη με την Τουρκία, πράγμα που αν συμβεί αντικειμενικά και αναπόφευκτα θα στείλει την τελευταία στο πλευρό του ρωσοκινεζικού Άξονα και το ρωσικό στόλο στη Μεσόγειο. Είναι χαρακτηριστικό ότι ποτέ τα ελληνικά κόμματα που καταγγέλλουν με πάθος την τούρκικη προπαγάνδα για τη “Γαλάζια Πατρίδα” δεν αποκαλύπτουν ότι οι εμπνευστές και βασικοί υποστηριχτές της είναι και οι πιο μαχητικοί φίλοι της πουτινικής Ρωσίας. Αυτό δείχνει ότι δεν δίνουν δεκάρα για την ουσία των ελληνοτουρκικών διαφορών αλλά για το πως θα φέρουν την ευρωτουρκική ρήξη. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική έφτασε στη μεγαλύτερη οξύτητα της απέναντι στην Τουρκία από την ώρα που αυτή μπήκε στη συμμαχία των προθύμων υπέρ της Ουκρανίας. Είναι από τότε που η Ελλάδα ξεκίνησε το διπλωματικό πόλεμο με τους χάρτες, κυρίως με το χάρτη για το θαλάσσιο χωροταξικό σχεδιασμό για να χαλάσει τα ήρεμα νερά, πράγμα που σε μεγάλο βαθμό πέτυχε σέρνοντας τελικά τον τουρκικό σοβινισμό σε μια δικιά του ανάλογη απάντηση με τα θαλάσσια πάρκα. Πρόσφατα μπήκαμε στην κορύφωση της σύγκρουσης με την Τουρκία όταν αυτή έδωσε μια πελώρια ποσότητα όπλων στην Ουκρανία, οπότε η Ρωσία απείλησε την Τουρκία με ρήγμα στις σχέσεις τους ( https://nordicmonitor.com/2026/08/turkeys-western-backed-ukraine-arms-deal-tests-ties-with-russia/ ). Λίγο πριν η Ουκρανία είχε πάρει για πρώτη φορά σαφή θέση υπέρ του να συμμετάσχει η Τουρκία σαν ένας βασικός παράγοντας στη φιλο-ουκρανική συμμαχία. Με δήλωση του δηλαδή τον Απρίλη ο Ζελένσκι έπαψε να κρατάει ίσες αποστάσεις από Ελλάδα και Τουρκία όπως έκανε πριν λίγους μήνες πριν, στη διάσκεψη του Μονάχου, όπου σωστά διαπίστωνε ότι η ελληνοτουρκική διένεξη ήταν το μεγαλύτερο δείγμα ευρωπαϊκής πολιτικής αδυναμίας και αρνιόταν να πάρει θέση ως προς το ποια πλευρά είχε την κύρια ευθύνη γι αυτήν. Τελικά όμως, έμμεσα πλην σαφώς, ο Ζελένσκυ πήρε θέση στις 10 του Απρίλη βάζοντας την Τουρκία δίπλα στην ίδια την Ουκρανία και στην Αγγλία, σαν τις τρεις χώρες που είναι εκτός ΕΕ αλλά ταυτόχρονα είναι βασικές για την άμυνα τις Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία. Είπε λοιπόν:
«Νομίζω ότι η ΕΕ βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου χρειάζεται περισσότερες χώρες. Το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ουκρανία, την Τουρκία και τη Νορβηγία. Αυτές είναι τέσσερις ισχυρές χώρες, οι οποίες αποτελούν μέρος της Ευρώπης. Μαζί, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ουκρανία και η Τουρκία έχουν στρατούς που είναι ισχυρότεροι από τον στρατό της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία και την Τουρκία, η Ευρώπη δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη Ρωσία. Με τις τέσσερις χώρες μαζί μπορείτε να αποκτήσετε τον έλεγχο των θαλασσών, να έχετε ασφαλείς ουρανούς και τις μεγαλύτερες χερσαίες δυνάμεις.»
Κατά τη γνώμη μας ένα πρώτο, προειδοποιητικό, τίμημα γι αυτή τη σωστή πατριωτική, φιλοευρωπαϊκή και αντιφασιστική στάση της ουκρανικής πολιτικής ηγεσίας ήταν η απόφαση και της επίσημης “φιλοευρωπαϊκής” Ελλάδας, δηλαδή της Ελλάδας της ΝΔ δίπλα στην Ελλάδα των φασιστών και της ψευτοαριστεράς, να λείπει και εκείνη επιδεικτικά από το γιορτασμό της φετινής επετείου της ουκρανικής Ανεξαρτησίας. Έτσι για πρώτη φορά δηλαδή δεν χαιρέτησαν τη συγκέντρωση οι άνθρωποι που το πολιτικό καθεστώς τους είχε αναθέσει να σώνουν ως πέρυσι την ευρωπαϊκή του εμφάνιση, δηλαδή ο επίσημος εκπρόσωπος της Βουλής για την ελληνοουκρανική φίλια και ο εκπρόσωπος του Δήμου της Αθήνας. Έλειπε δηλαδή και ο «πλατύς» εκπρόσωπος της κυβέρνησης και ο «πλατύς» εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που δεν εμφανίστηκε κανείς ομιλητής για να πει ότι «είμαι με την Ουκρανία γιατί αντιμετωπίζει τη Ρωσία όπως εμείς αντιμετωπίζουμε την Τουρκία». Όμως το πιο χαρακτηριστικό σημάδι της επίσημης δυσφορίας σύσσωμου του ελληνικού αστικού κόσμου για τους Ουκρανούς πατριώτες, ήταν ότι η συγκέντρωση αυτή θάφτηκε επικοινωνιακά όσο καμμιά προηγούμενη. Υπήρξε δηλαδή για πρώτη φορά ρεπορτάζ μόνο μιας εφημερίδας για τη συγκέντρωση της επετείου , αυτό της εφημερίδας “Πρώτο Θέμα” που μετά κυκλοφόρησε σε άλλες ηλεκτρονικές πύλες επειδή δεν υπήρξε κανένα άλλο. Έλειψαν δηλαδή αυτή τη φορά (τουλάχιστον ως τώρα δα που γράφουμε), ρεπορτάζ και σε άλλες μεγάλες εφημερίδες (όπως η Καθημερινή και τα Νέα).
Έτσι η μόνη πολιτική παρουσία από την ελληνική πλευρά που έσπαγε το μποϋκοτάζ, ήταν αυτή των συντρόφων της ΟΑΚΚΕ που ήταν εκεί μαζί με δημοκράτες φίλους της. Αυτή η παρουσία μας ήταν η πολιτικά πιο κρίσιμη από όλες τις προηγούμενες, ακριβώς επειδή ήταν για πρώτη φορά που σύσσωμο το ελληνικό πολιτικό καθεστώς δεν τήρησε καν τα προσχήματα και έδειξε την απέχθεια του στον πιο μεγάλο ένοπλο εθνικο-απελευθερωτικό αγώνα ενός ευρωπαϊκού λαού μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Οι σύντροφοι μας ήταν η ζωντανή αντίστιξη στην προδοσία των ελληνικής άρχουσας τάξης. Αυτό, είναι αλήθεια, το καταλάβαμε μόνο μετά το τέλος της συγκέντρωσης. Δεν το ξέραμε από τα πριν ότι το επίσημο κράτος θα είχε εξαφανιστεί αυτή τη φορά σαν τον ποντικό. Ούτε το ξέραμε όσο κρατούσαμε σταθερά τα πλακάτ με τα γνωστά συνθήματα στήριξης στον ουκρανικό αγώνα, και ανάμεσά τους τα δυο νέα, ένα στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά, με το πανευρωπαϊκό αίτημα αιχμής που απευθυνόταν ουσιαστικά στην ελληνική κυβέρνηση: «Μην αφήνετε τον Χίτλερ-Πούτιν να σφάζει τον ουκρανικό λαό- Δώστε Patriot στην Ουκρανία”. Ούτε το ξέραμε όταν φωνάξαμε δυνατά αρκετές φορές ανάμεσα στις ομιλίες τα συνθήματα: «Έξω η Ρωσία από την Ουκρανία» και «Η Ουκρανία θα νικήσει, τον Χίτλερ-Πούτιν θα τσακίσει». Ούτε όταν τις προηγούμενες μέρες η ΟΑΚΚΕ είχε ανοιχτά καλέσει σε συμμετοχή στην κινητοποίηση με κείμενο που διακίνησε στην ιστοσελίδα της και στις σελίδες της στο διαδίκτυο. Το μόνο σημάδι που είχαμε ότι κάτι ξεχωριστό συνέβαινε ήταν ότι για πρώτη φορά το κάλεσμα της ΟΑΚΚΕ που δημοσιεύτηκε στη σελίδα της στο fb για τη συγκέντρωση της επετείου της ουκρανικής ανεξαρτησίας συνάντησε εκτός από μια μεγάλη αποδοχή από τους δημοκράτες, τόσες πολλές άναρθρες βρισιές από τους σοσιαλφασιστές, στους οποίους δώσαμε μια πρώτη καλή απάντηση. Αυτό έδειξε πόσο θύμωσαν που υπήρξε ένα ελληνικό κόμμα, και μάλιστα το μικρό κομμουνιστικό που τόσο πολύ μισούν, που έσπασε τον πολιτικό αποκλεισμό των Ουκρανών.
Βέβαια οι φίλοι μας Ουκρανοί μας έδειξαν για άλλη μια φορά τη μεγάλη τους εκτίμηση και έκφρασαν τις πιο θερμές ευχαριστίες τους για τη συνεπή και συνεχή στήριξη μας ειδικά σε αυτή τη νέα ελληνική πολιτική ατμόσφαιρα που υποθέτουμε την ένιωσαν πολύ βαθύτερα και πολύ πιο άμεσα από εμάς. Το μόνο που ίσως μπορούμε να κάνουμε κάπως καλύτερα από εκείνους είναι να εξηγήσουμε τις πολιτικές συμπεριφορές σε αυτή τη χώρα. Εχουμε δηλαδή τη γνώση από άμεση πείρα και από μελέτη πόσο ανοχύρωτο έχει αφήσει τον ελληνικό λαό απέναντι στη νεοχιτλερική απειλή η ελληνική άρχουσα τάξη την ώρα που αυτή η απειλή γίνεται ολοένα και πιο κατανοητή από τους λαούς της Ευρώπης. Όσο όμως συνεχίζεται η συγκλονιστική ουκρανική αντίσταση και η Ευρώπη αντιστέκεται δίπλα της στους νέους Χίτλερ, τόσο οι ίδιοι, όσο και τα φαιο-”κόκκινα” τσιράκια τους θα αποκαλύπτονται και στον ελληνικό λαό. Θα φαίνεται δηλαδή ότι κάτι δεν πάει καλά με την ελληνική εξωτερική πολιτική όσο και αν ο λαός έχει δουλευτεί στην «προαιώνια τουρκική απειλή». Γιατί ο ελληνικός λαός μπορεί να θέλει να παίξει με τη Ρωσία για να κάνει κόντρα με τη Δύση που τάχα καλοπιάνει την Τουρκία, αλλά όταν θα βρεθεί στην πρακτική ανάγκη να διαλέξει να ζήσει στην ευρωπαϊκή αστοδημοκρατία ή κάτω από το ρωσικό φασισμό δεν θα έχει πολύ να σκεφτεί. Ποτέ δεν έχει πάει αυτός ο λαός με το φασισμό μαζικά ή για χρόνια. Αρκετά γρήγορα τελειώνει με τους δικτάτορές από τον Καποδίστρια και τον Μεταξά, ως τη Χούντα. Κανείς τους δεν είχε μια μαζική και δραστήρια λαϊκή στήριξη.