Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Και ξαφνικά, ο μέχρι τις αρχές του 2026 τάχα “απομονωτιστής και αντι-επεμβασίας” Τραμπ αποφάσισε να “λύσει” για τις ΗΠΑ, μετά από 6 και πλέον δεκαετίες, και το ζήτημα της αντίθεσης με την Κούβα. Της επέβαλε σκληρό ενεργειακό εμπάργκο, ουσιαστική δηλαδή απαγόρευση εισαγωγής πετρελαίου, οδηγώντας την σε μαζικά και συνεχή μπλακ άουτ στο δίκτυο ηλεκτρισμού και απαιτώντας με τον πιο ωμό και έξω από την κίνηση και τις διαθέσεις του ίδιου του κουβανικού λαού τρόπο οικονομικές, πολιτικές και καθεστωτικές αλλαγές, υπό το βάρος αυτού του πρωτόγνωρου εκβιασμού. Διεξάγει επίσης μυστικές ή λιγότερο μυστικές επαφές με ηγετικά στελέχη του καθεστώτος, ενώ έστειλε στην Αβάνα και το διευθυντή της CIA, Ράτκλιφ.

Πρόκειται για την τρίτη, ρώσικου τύπου εγχείρηση που ετοιμάζει ο απίθανος αυτός πουτινικός “χειρουργός”, μετά από εκείνες στη Βενεζουέλα το Γενάρη του 2026 και στο Ιράν από τα τέλη Φλεβάρη μέχρι σήμερα.

Η Πρωτομαγιά βρίσκει γι’ ακόμη μια χρονιά την παγκόσμια εργατική τάξη χωρίς μαζικά δικά της κόμματα, χωρίς μια κάποια κάπως ενιαία κατεύθυνση, κυρίως χωρίς μια ορατή ελπίδα, για τους περισσότερους εργαζόμενους του χεριού και του πνεύματος, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μες στα μυαλά και στις καρδιές των εργαζόμενων μαζών σε Ανατολή και Δύση επιβιώνουν και σιγοκαίνε σαν μια βαθιά και πανίσχυρη πολιτισμική παρακαταθήκη οι δημοκρατικές και επαναστατικές παραδόσεις των μεγάλων αντιφασιστικών και εργατικών επαναστατικών αγώνων του 20ού αιώνα.

Αυτή είναι μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη είναι για την παγκόσμια εργατιά, ειδικά από το 1980 και μετά, όταν μετά την ΕΣΣΔ έπεσε το τελευταίο κάστρο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ού αιώνα, η κόκκινη Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και του Χούα Κούο Φενγκ, αλωμένη από τους σοσιαλφασίστες του Τενγκ Σιάο Πινγκ. Η τραγωδία δεν ήταν τόσο η άλωση απ’ τα μέσα των πρώτων νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων στην ιστορία και η μετατροπή της Ρωσίας και της Κίνας από κέντρα της παγκόσμιας προόδου σε διεθνείς φάρους του φασισμού, της αντεπανάστασης και του πολέμου. Ήταν κυρίως η μετατροπή της συντριπτικής πλειονότητας των “κομμουνιστικών” (από τη δεκαετία του 60) κι έπειτα των “μ-λ κομμουνιστικών” (τη δεκαετία του 80) κομμάτων και οργανώσεων σε κάθε χώρα σε πρωτοπορίες του πραξικοπηματισμού, του σοσιαλφασισμού και της αντεργατικής αντίδρασης, σε ακροδεξιά εργαλεία των νέων αστικών τάξεων Μόσχας και Πεκίνου για τη χιτλερικού τύπου κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Από τις 7 του Ιούλη ένας νέος πόλεμος έχει ξεκινήσει στον Περσικό Κόλπο. Αυτός φαίνεται σαν να είναι μια απλή συνέχεια εκείνου που ξεκίνησε ο προβοκάτορας πρόεδρός των ΗΠΑ στις 28 του Φλεβάρη ενάντια στο Ιράν. Είναι μια απλή συνέχεια μόνο με μία έννοια, ότι δηλαδή συνεχίζουν να πολεμάνε μεταξύ τους οι ίδιες κύριες δυνάμεις, που αντιπαρατέθηκαν και στον προηγούμενο, το Ιράν και οι ΗΠΑ. Όμως αυτή τη φορά έχει αλλάξει το περιεχόμενο του πολέμου.

Την προηγούμενη φορά είχαμε έναν απρόκλητο, επιθετικό και μονομερή πόλεμο των ΗΠΑ ενάντια σε ένα στρατιωτικά και πολιτικά απομονωμένο Ιράν που είχε αποδεχθεί μια διαδικασία διαπραγμάτευσης, η οποία είχε τον διακηρυγμένο κύριο στόχο να μην κατασκευάσει το Ιράν πυρηνικά όπλα. Αυτός ο πόλεμος ήταν ταυτόχρονα προβοκατόρικος γιατί ο Τραμπ, που τον ξεκίνησε, δεν είχε σαν στόχο να συντρίψει το Ιράν των μουλάδων αλλά αντίθετα να το δυναμώσει. Πράγματι αντί να ρίξει το καθεστώς του, κατάφερε να «εγχειρίσει» την ηγεσία του και να το κάνει πιο φασιστικό, πιο υποτακτικό στους ρωσοκινέζους νεοχιτλερικούς και γι αυτό πιο εχθρικό προς τον αραβικό Τρίτο Κόσμο και τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες. Ταυτόχρονα η επίθεση του Τραμπ το εμφάνισε σαν πατριωτικό στον ιρανικό λαό και το βοήθησε να απομονώσει πολιτικά και να συντρίψει την πιο μεγάλη ως τώρα δημοκρατική εξέγερση του. Πέτυχε ακόμα ο Τραμπ αντί να καταστρέψει τα πυρηνικά και τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ιράν να φέρει τα πρώτα πιο μακριά από τη διεθνή επιτήρηση και να κάνει τους δεύτερους πιο αποτελεσματικούς στην τρομοκράτηση των φιλοδυτικών χωρών του Κόλπου. Επίσης αντί να εξαφανίσει τους πληρεξουσίους των μουλάδων στη Μέση Ανατολή, ιδιαίτερα τους πιο ισχυρούς, τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και τους Χούθι της Υεμένης, σταθεροποίησε την επιρροή και την εξουσία τους και στις δυο χώρες. Πάνω απ’ όλα όμως ο πρόεδρος των ΗΠΑ πέτυχε με αυτόν τον πόλεμο να ανοίξει την όρεξη αλλά και το δρόμο στο νέο πιο φασιστικό Ιράν για να ελέγξει τα Στενά του Ορμούζ.

Όλα δείχνουν ότι ο Τραμπ πραγματοποίησε τη δεύτερη εγχείρηση του στο εσωτερικό ενός φασιστικού καθεστώτος, μετά από εκείνη στη Βενεζουέλα για λογαριασμό του εντολέα του, της πουτινικής Ρωσίας. Όπως στην εγχείρηση της Βενεζουέλας ο κόσμος έμαθε από τη μια στιγμή στην άλλη το όνομα Ντέλσι Ροντρίγκεζ έτσι και στην περίπτωση του Ιράν έμαθε το όνομα Γκαλιμπάφ. Περισσότερο βέβαια από δύο πρόσωπα έχουμε εδώ να κάνουμε με εκπροσώπους πολιτικών φραξιών που πήραν την πολιτική εξουσία στηριγμένες στη σύγχυση και τις απώλειες που προκάλεσε η στρατιωτική επέμβαση του ακόμα πιο ισχυρού στον κόσμο ιμπεριαλισμού, του αμερικάνικου. Αυτός είναι μέσα στην κάθοδό του σε τόσο μεγάλη παρακμή ώστε να έχει διαβρωθεί στην ηγεσία του από τον ανερχόμενο ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό.

Ο αγωγός φυσικού αερίου Nord Stream 2 που θα συνδέει τη ρωσική χερσόνησο Γιαμάλ στην Αρκτική απευθείας με τις γερμανικές ακτές κοντεύει να ολοκληρωθεί ενισχύοντας την επιρροή των νέων χίτλερ του Κρεμλίνου πάνω στην Ευρώπη.

Ενώ είχε γραφτεί το παρακάτω κείμενο και λίγο πριν δημοσιευτεί έγινε η παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας διάλυση της τελευταίας συνόδου των G7 από τον αμερικανό πρόεδρο. Όχι τυχαία λίγο πριν οι υπόλοιποι έξι, που είναι οι αρχηγοί των μεγαλύτερων δεύτερης γραμμής ιμπεριαλιστικών χωρών του β κόσμου (Ευρώπη, Ιαπωνία, Καναδάς), είχαν καταψηφίσει την πρόταση του Τραμπ να συμμετάσχει ξανά στους G7 και η Ρωσία,