Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ – ΣΥΡΙΖΑ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΑΝ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΟ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟ ΚΑΙ ΕΔΩΣΑΝ ΣΤΟ ΨΕΥΤΟΚΚΕ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

Πάνω απ όλα προωθούν το φούντωμα της πανδημίας για να οδηγήσουν σε νέα βαθιά οικονομική και πολιτική κρίση τη χώρα

Όπως από την πρώτη στιγμή είχαμε εκτιμήσει ήρθαν χάρη στο Μεγάλο Εμπρησμό οι πρώτες εκκαθαρίσεις στο λεγόμενο «επιτελικό κράτος», οπότε και μια πρώτη ανταμοιβή για αυτούς που μέσα από τις φλόγες προώθησαν το πραξικοπηματικό σάλτο τους στην πολιτική εξουσία. Αποδείχτηκε ότι η «συγνώμη» του Μητσοτάκη ήταν μία κίνηση έμπρακτης μετάνοιας και υποταγής της ΝΔ στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ψευτοΚΚΕ.

Το βέτο Μητσοτάκη στο 21ο πακέτο κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενάντια στη Ρωσία* έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην Ευρώπη και στον ευρωπαϊκό τύπο.

Η σχετική σιωπή που επικρατεί στην Ελλάδα δείχνει τη συμφωνία όλων των κομμάτων σε αυτό το βέτο. Ο διπρόσωπος Μητσοτάκης μπλόκαρε τις ευρωπαϊκές κυρώσεις ζητώντας εξαίρεση για την ναυτιλιακή εταιρία Dynagas,** ιδιοκτησίας του ρωσόφιλου δισεκατομμυριούχου κρατικοολιγάρχη Γιώργου Προκοπίου. Ο Προκοπίου κατέχει τόσο την Dynagas όσο και την Dynacom, την επιχείρηση πετρελαιοφόρων που έχει κερδίσει τουλάχιστον 915 εκατομμύρια δολάρια από την εμπορία ρωσικού αργού πετρελαίου τα τελευταία τρία χρόνια — περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη ελληνική ναυτιλιακή εταιρεία.

Στις 7 του Ιούλη είχαμε δυο καλά νέα και ένα κακό. Από τακτική άποψη τα δυο καλά νέα είναι σημαντικότερα. Από στρατηγική τη μεγαλύτερη σημασία έχει το κακό. Τα δύο καλά νέα είναι η πτώση της σοσιαλφασιστικής συμμορίας Τσίπρα και το ξωπέταγμα των ναζικανιβάλων της «Χρ. Αυγής» από τη Βουλή. Το κακό νέο είναι η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ παρά το κάζο των ευρωεκλογών.

Η απρόκλητη και βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε τα πάνω κάτω στις διεθνείς σχέσεις και προκάλεσε παγκόσμιους τριγμούς και ανακατατάξεις. Μία από τις πιο σημαντικές συνέπειές της είναι και η στάση που επέλεξαν να κρατήσουν οι χώρες σʼ ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, αφού αυτό δεν αφορά μόνο στη σχέση Ρωσίας-Ουκρανίας, αλλά γενικότερα στη σχέση του ρωσοκινεζικού νεοναζιστικού Άξονα κυρίως με τη ΕΕ, που αυτός θέλει να καταπιεί, και δευτερευόντως τις ΗΠΑ του Δημοκρατικού κόμματος. Τώρα πια φαίνονται σχετικά καθαρά τα δύο μπλοκ, που ποτέ δεν είχαν πάψει να υπάρχουν, παρά την πολιτική της Ρωσίας να κάνει μετά τα 1990 τον ψόφιο κοριό και τον τάχα φιλοδυτικό «εταίρο». Βέβαια, αυτό το ξεκαθάρισμα δεν έχει γίνει ακόμη σε απόλυτο βαθμό, καθώς πολλοί ρωσόφιλοι κρύβονται ακόμη πίσω από παχιά λόγια περί σταματήματος του πολέμου. Όσο όμως η Ουκρανία αντιστέκεται, τόσο όλοι θα είναι αναγκασμένοι αργά ή γρήγορα να πάρουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου.

Η ηγεσία Μητσοτάκη προώθησε το νομοσχέδιο για το γάμο και βασικά την τεκνοθεσία των ομόφυλων χωρίς να προετοιμάσει το έδαφος, ούτε καν στο ίδιο του το κόμμα. Άφησε το ζήτημα να σέρνεται για μήνες με μία παγωμένη κυβερνητική εξαγγελία και ξαφνικά ανακοίνωσε λίγο πριν το τέλος του 2023 ότι θα το φέρει να ψηφιστεί μέσα στο Φλεβάρη. Από τότε έχει αφήσει έναν ταλαιπωρημένο και ζαλισμένο από την ακρίβεια και την αγωνία για το μέλλον λαό, να ακούει κυρίως τη φωνή του εκκλησιαστικού μεσαίωνα και κάθε αναθαρρυμένης συντήρησης οι οποίες νιώθουν να επαληθεύονται επειδή τους στηρίζει και η δήθεν “δογματική” ψευτοαριστερά.

Πέμπτη 15 Απριλίου 2021. Μια ημέρα που θα γραφτεί με χρυσά γράμματα στα κατάστιχα της Ελ­ληνικής Ιστορίας. Διακόσια χρόνια μετά το ξέσπασμα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, όταν οι γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων έδιω­ξαν από τα ιερά προγονικά εδάφη τους επαίσχυντους Οθωμα­νούς και δημιούργησαν εκείνο το φοβερό και τρομερό κράτος του μεγάλου τέκνου της Ελλάδος Καποδίστρια (του γνωστού υπουργού Εξωτερικών της τσαρικής Ρωσίας), βρέθηκε επιτέλους ο άξιος συνεχιστής των λαμπρών παραδόσεων του έθνους, που είχε τα κότσια να τα βάλει με τους παλιότουρκους μέσα στο ίδιο τους το σπίτι και να τους δείξει τι εστί βερίκοκο… Και το όνομα αυ­τού -για να μη μιλάμε γενικά κι αόριστα- Νίκος Δένδιας.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τίποτα δεν δείχνει πιο παραστατικά το πόσο εχθρική σήμερα απέναντι στην Ευρώπη είναι η πολιτική ηγεσία της χώρας μας από το ότι σύσσωμη υποδέχεται τον αρχηγό του γερμανικού κράτους με τη θυμωμένη κραυγή: «δώστε μας επιτέλους τα εκατοντάδες δις που μας χρωστάτε από το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο» 

Την ώρα δηλαδή που η ανθρωπότητα έχει μπει στον Τρίτο Παγκόσμιο πόλεμο επειδή νέοι Χίτλερ έχουν εισβάλει και έχουν προσαρτήσει ένα κομμάτι της ηρωικής Ουκρανίας, δηλαδή ένα κομμάτι της δημοκρατικής Ευρώπης και εκείνη της συμπαραστέκεται και πληρώνει γι αυτό με ένα πελώριο ενεργειακό κόστος, με μια υφέρπουσα βιομηχανική κρίση και κυρίως με μια εσωτερική διασπαστική για την ΕΕ εκστρατεία από τους φαιο-«κόκκινους» φασίστες, σύσσωμο το ελληνικό πολιτικό καθεστώς αντί να δει στον επισκέπτη τον εκπρόσωπο ενός από τα πιο βασικά πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά οχυρά της ευρωπαϊκής αντίστασης στους νέους Χίτλερ βλέπει σ αυτόν έναν απόγονο των παλιών Χίτλερ. Έτσι όχι μόνο δεν βάζει στην πρώτη γραμμή την ανάγκη για συμμαχική αλληλεγγύη των δύο χωρών και των δύο λαών και όχι μόνο δεν αρκείται στην πολλοστή ηθική και πολιτική συγγνώμη του σημερινού γερμανικού κράτους για τα εγκλήματα που διέπραξε το χιτλερικό καθεστώς, πράγμα που ελάχιστες χώρες έχουν κάνει για τους προηγούμενους άδικους πολέμους τους, αλλά βάζει σαν προϋπόθεση φιλικών σχέσεων το να της καταβάλει αυτός ο σύμμαχος τις τερατώδεις πολεμικές αποζημιώσεις των 287 δις (389 με τιμές 2022), που επίσημα πρώτη απαίτησε η κυβέρνηση Σύριζα το 2015. Τέτοιες αποζημιώσεις καμμιά χώρα ούτε κατά προσέγγιση δεν απαίτησε και δεν πήρε ποτέ από τη Γερμανία ή από την Ιαπωνία για τον προηγούμενο παγκόσμιο πόλεμο. Γιατί αν η Γερμανία εξαναγκαζόταν να πληρώσει τέτοια ποσά σε όλα τα θύματά της θα έπρεπε να δημιουργήσει χειρότερους Χίτλερ από αυτούς που δημιούργησε η συνθήκη των Βερσαλλιών με τις υπέρογκες αποζημιώσεις που ζήτησαν τότε οι ιμπεριαλιστές νικητές του πρώτου παγκόσμιου πόλεμου. Γι’ αυτό το λόγο καμία δημοκρατική νικήτρια χώρα του β παγκόσμιου δεν εξανάγκασε τις νικημένες χώρες σε τέτοιες αποζημιώσεις.