Είναι αυτή η παγκόσμια δημοκρατική, αντιφασιστική αντίσταση που θα ξαναγεννήσει σε πλατιά κλίμακα και τα νέα επαναστατικά κόμματα του προλεταριάτου, που θα ξανασυνδεθούν και θα ανεβάσουν σε νέα ύψη το συκοφαντημένο μαρξιστικό διαφωτισμό. Αυτό θα γίνει υποχρεωτικά γιατί οι πιο μεγάλοι δικτάτορες δεν είναι τίποτα άλλο από εκμεταλλευτές και καταπιεστές του προλεταριάτου που μπόρεσαν με τη βοήθεια της παγκόσμιας αστικής τάξης, ιδιαίτερα της φιλελεύθερης, να ανατρέψουν τις δύο μεγαλύτερες ως τώρα προλεταριακές επαναστατικές εξουσίες, τη ρωσική και την κινέζικη και στη συνέχεια να εμφανιστούν σαν συνεχιστές τους αλλά και σαν εκδικητές για λογαριασμό των ηττημένων προλετάριων. Και επειδή πραγματοποίησαν αυτό το πιο μεγάλο έγκλημα σε βάρος της προόδου στην ιστορία της ανθρωπότητας μετέτρεψαν τις δύο αυτές χώρες όχι απλά σε ιμπεριαλιστικές, αλλά σε ιμπεριαλιστικές χιτλερικού τύπου, δηλαδή σε κανιβαλικές και τρομοκρατικές. Γιατί αυτοί οι ιμπεριαλισμοί προκειμένου να κατακτήσουν την παγκόσμια κυριαρχία οφείλουν να σκοτώσουν όχι μόνο την επαναστατική προλεταριακή δημοκρατία αλλά και τον πρώτο της δάσκαλο, την αστική δημοκρατία και το διαφωτισμό, και όπως έκανε ο χιτλερισμός να πάνε την ανθρωπότητα πίσω στη φεουδαρχία, στη δουλοκτησία, ακόμα και στη αγριότητα. Κι όλα αυτά όχι μόνο γιατί με τη μεγαλύτερη ληστεία στην ιστορία σφετερίστηκαν τον πλούτο που παρήγαγαν τα δυο επαναστατικά προλεταριάτα, το ρώσικο και το κινέζικο, αλλά γιατί σαν ιμπεριαλιστές που ήρθαν τελευταίοι στη μοιρασιά του κόσμου χρειάζονται τώρα να συντρίψουν με έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο τους παλιούς δυτικούς ιμπεριαλιστές που είχαν υποχρεωθεί σε δημοκρατικές παραχωρήσεις στα προλεταριάτα τους, και αφού καταλάβουν τις χώρες τους να ασκήσουν σε αυτά τα προλεταριάτα την πιο αποτρόπαια δικτατορία. Επειδή αυτά τα προλεταριάτα είναι σήμερα μορφωμένα και πολιτιστικά καλλιεργημένα όσο ποτέ προηγούμενα και μάλιστα είναι από αντικειμενική άποψη εντελώς ώριμα για την κομμουνιστική επανάσταση, οι ρωσοκινέζοι νεοχιτλερικοί είναι υποχρεωμένοι να τα υποδουλώσουν με τη βία, δηλαδή να συντρίψουν όλες τις αστοδημοκρατικές ελευθερίες και τις υλικές απολαβές που είχαν κατακτήσει με τους παρατεταμένους ταξικούς τους αγώνες. Μια τέτοια συθέμελη ανατροπή είναι δυνατή μόνο αν ο πόλεμος των ρωσοκινέζων φασιστών γίνει ρατσιστικός, δηλαδή εξοντωτικός σε βάρος των πιο συνεπών μαχητών της αντιφασιστικής Δημοκρατίας, όπως ήταν ρατσιστικός εξοντωτικός και αυτός του Χίτλερ ενάντια στο σοβιετικό κομμουνιστικό προλεταριάτο. Η κατ’ εξοχήν σημαία αυτής της εξόντωσης είναι ο γενοκτονικός αντισημιτισμός, που σήμερα ονομάζεται αντισιωνισμός. Η κατηγορία του σιωνιστή δεν απευθύνεται μόνο στο Ισραήλ, αλλά και στις αστοδημοκρατικές χώρες και σε όλους τους δημοκράτες που υπερασπίζουν το δικαίωμα ύπαρξης και αυτού του κράτους κόντρα στους νεοχιτλερικούς για τους οποίους αυτό είναι το μόνο κράτος που είναι από τη φύση του «δολοφονικό» και σαν τέτοιο πρέπει να εξαφανιστεί. Οι νεοχιτλερικοί για να αποσπάσουν από τις παγκόσμιες μάζες την ανοχή της εξόντωσης του «σιωνιστικού κράτους δολοφόνου» και των υποστηρικτών του, οργάνωσαν την προβοκατόρικη πρόβα ολοκαυτώματος της 7 του Οκτώβρη μέσα από την οποία ενεργοποίησαν τον ισραηλινό επεκτατισμό. Αυτός ο τελευταίος αν και τοπικός και όχι παγκόσμιος και όχι γενοκτονικός όπως ο αντισημιτικός, ενθαρρύνθηκε προβοκατόρικα από τους ρώσους νεοναζί και ειδικά από το υποχείριο τους τον πρόεδρο των ΗΠΑ Τραμπ, πράγμα που εξέθεσε το Ισραήλ όσο ποτέ στην ιστορία του και έδωσε μια πελώρια ώθηση όχι μόνο στον παγκόσμιο αντισημιτικό στρατό, αλλά και στην εχθρότητα του Τρίτου κόσμου στις δυτικές αστοδημοκρατίες.
Έτσι σήμερα ειδικά η Ευρώπη δέχεται ένα διπλό πόλεμο από το νεοχιτλερικό άξονα. Έναν κύριο και ανοιχτό, τον κατακτητικό πόλεμο στα ανατολικά ουκρανικά της σύνορα, ο οποίος έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και 4 χρόνια, και έναν αντισημιτικό γενοκτονικό τάχα αντιιμπεριαλιστικό-αντικαπιταλιστικό πόλεμο από το Νότο ο οποίος προετοιμάζεται.
Παράλληλα με την πολεμική κατάκτηση από τα έξω οι ρωσοκινέζοι νεοχιτλερικοί οργανώνουν ενάντια στις δυτικές αστοδημοκρατίες και έναν εμφύλιο πόλεμο για να μπορέσουν να τσακίσουν τις δημοκρατικές και πατριωτικές αντιστάσεις τους και να τις διασπάσουν μεταξύ τους σαν Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήδη έχουν κατασκευάσει σε αυτές τις χώρες μια εσωτερική Πέμπτη φάλαγγα, ένα φαιο-«κόκκινο» μέτωπο από δύο λογιών εγκάθετους της Ρωσίας: από τη μια τους κλασικούς ναζιφασίστες που στρατολογούν με εθνικιστική δημαγωγία τους λευκούς εργαζόμενους και τα ντόπια μικροαστικά στρώματα και από την άλλη τους «αριστερούς» σοσιαλφασίστες που με αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική δημαγωγία παίρνουν κομμάτια από το μεταναστευτικό και το πιο ριζοσπαστικό ντόπιο προλεταριάτο και το οδηγούν στον Άξονα. Αυτά τα δυο ρεύματα προσποιούνται ότι είναι εχθρικά ανάμεσα τους μόνο και μόνο για να συνθλίψουν όσες δυνάμεις δεν είναι μαζί τους υποχρεώνοντας τες να πάνε με τον ένα ή τον άλλο πόλο. Οι σοσιαλφασίστες είναι πιο ύπουλοι και γι αυτό πιο επικίνδυνοι από τους κλασικούς φασίστες επειδή ο ρόλος τους είναι να στρέφουν το βαθύτερο εχθρό του φασισμού, το προλεταριάτο ενάντια στα αντιφασιστικά δημοκρατικά και πατριωτικά μέτωπα και υπέρ της πιο μαύρης μορφής του αντιδραστικού μικροαστικού αντικαπιταλισμού και αντιιμπεριαλισμού που είναι ο αντισημιτισμός.
Όταν λοιπόν καλούμε σε αντίσταση τους ευρωπαίους δημοκράτες στους κατακτητές και στους δικτάτορες εννοούμε το να σταθούν απέναντι τους και στα τρία μέτωπα της επίθεσης τους: πρώτα απέναντι στο ανατολικό ουκρανικό πολεμικό μέτωπο, δεύτερον απέναντι στο νότιο γενοκτονικό «αντισιωνιστικό» και στους ρωσόφιλους προβοκάτορες δήθεν αντι-αντισημίτες που το φουντώνουν, και τρίτον απέναντι στους εσωτερικούς φαιο-«κόκκινους» πολιτικούς στρατούς.
Ο ρόλος των ελλήνων δημοκρατών μέσα στο ευρωπαϊκό αντιφασιστικό μέτωπο
Μια από τις πιο δύσκολες αλλά και σημαντικές μάχες για την άμυνα της Ευρώπης στους νεοχιτλερικούς πέφτει στις πλάτες των ελλήνων δημοκρατών. Γιατί στην Ελλάδα δεν είναι μόνο οι φαιο-«κόκκινοι» πολιτικοί στρατοί που είναι στην υπηρεσία του νεοχιτλερικού άξονα, αλλά είναι όλες σχεδόν οι κομματικές ηγεσίες που είναι διαβρωμένες ή και εντελώς υποταγμένες σε αυτόν, οπότε οι αντιρωσικές δημοκρατικές δυνάμεις είναι στη χώρα μας μειοψηφικές. Το χειρότερο είναι ότι οι κυρίαρχες ρωσόφιλες δυνάμεις έχουν επιβάλλει μια εξωτερική πολιτική που ενώ βρίσκεται στην υπηρεσία της ρωσικής διπλωματίας, εμφανίζεται προς τα έξω σαν φιλοουκρανική και αντιρώσικη, οπότε διασπάει πιο εύκολα και πιο βαθιά την Ευρώπη από όσο το πετυχαίνουν αυτό πχ οι Ούγγροι, οι Σλοβάκοι και οι Τσέχοι ρωσόφιλοι. Γιατί στην Ελλάδα οι ρωσόφιλοι, ιδίως με τον ψευτοφιλελεύθερο Μητσοτάκη τον Β΄ελέγχουν και το φιλοευρωπαϊκό κομμάτι της αστικής τάξης αξιοποιώντας και το δικό του εθνοσοβινισμό. Έτσι, παριστάνοντας τη φιλοευρωπαϊκή η ελληνική άρχουσα τάξη έσπρωξε τη Δημοκρατία της Μακεδονίας στην αγκαλιά της Ρωσίας με την κτηνώδη όσο και ανόητη εκστρατεία αλλαγής του κρατικού της ονόματος, ενώ μόνιμα επιδιώκει να κάνει το ίδιο με την εντελώς κρίσιμη για την άμυνα της Ευρώπης Τουρκία. Ειδικά σήμερα από τη στιγμή που η Ευρώπη σωστά ενέταξε την Τουρκία στην αντιρώσικη «συμμαχία των εθελοντών» η κυβέρνηση Μητσοτάκη με διακομματική υποστήριξη προσπαθεί λυσσαλέα να στείλει στον Άξονα την ταλαντευόμενη προς αυτόν και επιρρεπή στον εθνικιστικό αντισημιτισμό, ηγεσία Ερντογάν, την ώρα που σύσσωμες οι δημοκρατικές δυνάμεις της τουρκικής αντιπολίτευσης θέλουν οπωσδήποτε τη συμμαχία με την Ευρώπη. Έτσι με την κάλυψη του Τραμπ η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανατίναξε τα «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο και ταχύτατα οξύνει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις για να υποχρεώσει την Ευρώπη να κάνει το ίδιο. Αυτό το επιχειρεί με το χωροταξικό για τις θαλάσσιες Ζώνες, με την επιμονή της να κατασκευαστούν οι οικονομικά ασύμφοροι αγωγοί που περνάνε και μέσα από την τουρκική υφαλοκρηπίδα, με την αναβίωση σε συνεργασία με τον Τραμπ των σαμποταρισμένων για πολλά χρόνια από το ελληνικό κράτος εξορύξεων στην Κρήτη καθώς και του κάθετου αγωγού LNGπρος την Ευρώπη ίσα για να παρακαμφθεί η Τουρκία, με το βέτο στην Τουρκία για το SAFE, και το χειρότερο με το μαζικό πυραυλικό εξοπλισμό όλων των νησιών κόντρα στις συμφωνίες Λωζάνης και Παρισιού και με την ανοιχτή αντιτουρκική πολεμική συμμαχία με το Ισραήλ. Αυτή η επιχείρηση ρήξης της ΕΕ με την Τουρκία για λογαριασμό της Ρωσίας, η οποία αποτελεί τη μεγαλύτερη μαχαιριά στο μαλακό υπογάστριο της Ευρώπης, γίνεται με το επιχείρημα ότι «όπως απειλεί η Ρωσία τη βόρεια Ευρώπη έτσι η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα και κατέχει την Κύπρο». Αυτό που κάνει ο ελληνικός σοβινισμός είναι ότι ταυτίζει τη ναζιστική πολιτική των προσαρτήσεων της Ρωσίας με τις κληρονομημένες από τη διένεξη στο κυπριακό συνοριακές ελληνοτουρκικές διαφορές στο Αιγαίο καθώς και με τη στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, η οποία όμως και δεν έφτασε ποτέ στην προσάρτηση, και έγινε μετά από μια εθνοτική σύγκρουση που ξεκίνησε στο νησί ο ελληνικός σοβινισμός το 1963 και την κλιμάκωσε με μια στρατιωτική πραξικόπηματική του επέμβαση το 1974. Χώρια από αυτό δυο φορές η Τουρκία προσπάθησε για να γίνει δεκτή στην ΕΕ να δώσει μια λύση ενιαίου κράτους για την Κύπρο (σχέδιο Ανάν και διαπραγματεύσεις στο Κραν Μοντανά) και τις δύο φορές ήταν οι Έλληνες και οι Κύπριοι ρωσόφιλοι, (Καραμανλής ο Β΄, Τσίπρας) που τις σαμπόταραν.
Για να ταλαντεύσουν την ΕΕ οι ρωσόφιλοι στη στρατηγική τους διασπαστική κίνηση κρατάνε ακόμα στη διακυβέρνηση της χώρας το δικό τους ψευτοευρωπαϊστή και ψεύτικο φίλο της Ουκρανίας Μητσοτάκη ενώ ταυτόχρονα προσπαθούν να συντρίψουν τη φιλοευρωπαϊκή μερίδα της ΝΔ που τον ακολουθεί, να απορροφήσουν τους καιροσκόπους του ΠΑΣΟΚ που τρέχουν πίσω από το ψευτοΚΚΕ, και τελικά να φέρουν στην εξουσία μια πιο φιλορώσικη και φιλοτραμπική κυβέρνηση με αρχηγό τον προβοκάτορα «τουρκοφάγο» Δένδια.
Τα φαιο-«κόκκινα» κινήματα όπως αυτό των Τεμπών και όπως σε τέτοιο εξελίσσεται σήμερα και αυτό των αγροτικών Μπλόκων, έχουν σαν αναμφισβήτητο ηγέτη το κατ εξοχήν ρωσόδουλο κόμμα, το ψευτοΚΚΕ. Η σημαντική μαζικότητα αυτών των κινημάτων οφείλεται στην πλατιά λαϊκή δυσαρέσκεια και οργή ενάντια σε μια άρχουσα τάξη που φτωχαίνει ασταμάτητα τον εργαζόμενο λαό και τα μεσοστρώματα και η οποία ενώ πλέον είναι ανατολικού, κρατικοολιγαρχικού χαρακτήρα κυβερνάει βάζοντας μπροστά το φιλελεύθερο φιλοευρωπαϊκό κομμάτι της αστικής τάξης για τους λόγους που εξηγήσαμε. Το αποτέλεσμα είναι το εξής: Ενώ όλο το ρωσόφιλο μπλοκ με επικεφαλής την ψευτοαριστερά καταστρέφει παραγωγικά τη χώρα και τη φτωχαίνει επειδή σαμποτάρει τη σύγχρονη τεχνολογικά ανεπτυγμένη βιομηχανία και γεωργία, καθώς και τη θετική εκπαίδευση και την τεχνολογική έρευνα, χρεώνεται πολιτικά την αυξανόμενη εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού μια υποτίθεται φιλελεύθερη φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση. Μάλιστα αυτή η κυβέρνηση και οι φιλελεύθεροί της δεν διστάζουν να αντιμετωπίζουν την πτώση της παραγωγικότητας της εργασίας που φέρνει το αντιβιομηχανικό σαμποτάζ ενισχύοντας νομοθετικά και πρακτικά κάθε μέτρο της εργοδοσίας μεγάλης και μικρής που δυναμώνει την εντατικοποίηση και την παράταση του χρόνου εργασίας. Έτσι δυναμώνει πολιτικά ο φαιο-«κόκκινος» φασισμός και δυναμώνει η προπαγάνδα του που φέρνει με τη σειρά της την αυξανόμενη υποστήριξη στους νεοχιτλερικούς του Κρεμλίνου και τη διαρκή μείωση της συμπάθειας των μαζών στο συγκλονιστικό εθνικοαπελευθερωτικό και δημοκρατικό αγώνα του ουκρανικού λαού. Έτσι γίνεται και τελικά το 70% της κοινής γνώμης που αντιτίθεται στην κυβέρνηση Μητσοτάκη υποστηρίζει κάθε κίνημα που στέκεται απέναντι της και ισχυρίζεται ότι θέλει καλύτερες απολαβές για το λαό όσο λαθεμένα, αδιέξοδα ή καθαρά αντιδραστικά και να είναι τα υπόλοιπα συνθήματα του και όσο εκβιαστικές και αντιπαθητικές στο λαό οι μορφές πάλης του.
Αυτή η θανάσιμη παγίδα για τις λαϊκές μάζες της χώρας μας, τις σπρώχνει όχι μόνο σε μια πολιτική και κοινωνική αυτοχειρία, αλλά θέλει να τις αποκόψει από τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, και, το χειρότερο, να τις κάνει να πολεμήσουν εναντίον τους στο πλευρό του νεοχιτλερικού Άξονα! Αυτή η παγίδα μπορεί σήμερα να εξουδετερωθεί κυρίως από εκείνους τους δημοκράτες αντιφασίστες που στέκονται αποφασιστικά και αταλάντευτα στο πλευρό του εργαζόμενου λαού. Αυτοί είναι ακόμα μια μικρή μειοψηφία, που έχει στον πυρήνα της μέλη μιας επαναστατικής και προλεταριακής αριστεράς που δεν υποτάχθηκαν στους φαιο“κόκκινους” και που το πιο οργανωμένο και προωθημένο τους πολιτικό απόσπασμα είναι η ΟΑΚΚΕ. Αυτό το προλεταριακό, συνεπές ταξικό και γι αυτό συνειδητά αντιφασιστικό πολιτικό ρεύμα μπορεί να ηγηθεί της πάλης για το σχηματισμό ενός ενιαίου ταξικού μετώπου της εργατικής τάξης που θα σχηματίζει σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε σωματείο και σε κάθε κλάδο, εργατικούς πυρήνες που θα λειτουργούν δημοκρατικά σε μια λογική ενότητας της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, και θα παλεύουν ενάντια στο ξεθέωμα των εργαζομένων και στα εργασιακά κάτεργα που στήνονται παντού, ενάντια στους άθλιους μισθούς και τις απλήρωτες υπερωρίες, και ενάντια στην απουσία στοιχειώδους πραγματικά ταξικής συνδικαλιστικής δημοκρατικής οργάνωσης. Γιατί σήμερα σχεδόν παντού η εργοδοσία κάνει ότι θέλει προωθώντας τον ατομικό ανταγωνισμό των εργαζομένων έχοντας δίπλα της από τη μια το σαμποταριστή, και υποκριτή ταξικό δημαγωγό κνίτη και από την άλλη μια επίσης υποτακτική στην εργοδοσία πασοκο-νεοδημοκρατική ΓΣΕΕ. Δίπλα σε αυτά τα αιτήματα οι συνεπείς αντιφασίστες πρέπει να προωθούν και να ζυμώνουν το βασικό για την οικονομική και πολιτική επιβίωση της εργατικής τάξης στην παραγωγικά βομβαρδισμένη χώρα μας ταξικό, αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό πατριωτικό σύνθημα: «όχι στο σαμποτάζ των παραγωγικών μέσων και της επιστημονικοτεχνικής έρευνας». Ουσιαστικά πάντως κανένα από αυτά τα αιτήματα επιβίωσης της εργατικής τάξης δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί ούτε να μετατραπεί σε κίνημα μαζών αν το ενιαίο ταξικό μέτωπο της εργατικής τάξης δεν ανυψωθεί πολιτικά για να ηγηθεί του ευρύτερου λαϊκού αντιφασιστικού μετώπου ρίχνοντας το διεθνιστικό και ταυτόχρονα πατριωτικό σύνθημα της καταγγελίας του ρωσοκινέζικου νεοχιτλερικού Άξονα και των πολέμων του από Βορρά και Νότο.
Αγαπητοί σύντροφοι, εργαζόμενοι, δημοκράτες. Σας καλούμε με την ευκαιρία αυτής εδώ της Πρωτοχρονιάς να σταθείτε στο πλευρό της ΟΑΚΚΕ, και να την ενισχύσετε πολιτικά, οργανωτικά και οικονομικά. Πολλοί καλοπροαίρετοι δημοκράτες μπορούν να σκεφτούν ως εξής: Αφού δυο φασιστικές υπερδυνάμεις, η Κίνα και η Ρωσία σε γενικές γραμμές επελαύνουν και έχουν εδώ και έναν χρόνο έναν φίλο τους τον πρόεδρο της πιο ισχυρής υπερδύναμης, και οι πολιτικές ηγεσίες στην Ελλάδα είναι γεμάτες από τους ανθρώπους τους, τι μπορεί να κάνει ένα μικρό κόμμα σαν την ΟΑΚΚΕ;
Γιατί είναι σημαντικό να στηριχθεί αποφασιστικά η ΟΑΚΚΕ
Ασφαλώς κανένα κόμμα δεν μπορεί να σώσει έναν λαό αν αυτός δεν θελήσει να σώσει τον εαυτό του. Αλλά και το πιο μικρό κόμμα και η πιο μικρή φωνή μπορεί να ανατρέψει τα πάντα όταν αλλάξουν οι συνθήκες. Όταν τα σπαρτά αρχίσουν να ξεραίνονται μια σπίθα μπορεί να κάψει όλο τον κάμπο. Γι’ αυτό οι σοσιαλφασίστες έχουν δώσει μια μακρόχρονη και μεθοδική πάλη για το ξερίζωμα της ΟΑΚΚΕ από το εργατικό κίνημα, από την αυθόρμητη αριστερά και τη χώρα γενικά, και γι αυτό πάντα φροντίζουμε να μην το καταφέρνουν. Το βασικό είναι ότι ο ελληνικός λαός και γενικά οι ευρωπαϊκοί και όσοι λαοί του κόσμου ζουν ακόμα σε συνθήκες σχετικού δημοκρατισμού δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα γιατί απλά δεν έχουν ζήσει τους φασισμούς προς τη δημαγωγία των οποίων πολλοί κλίνουν. Προς το παρόν τη γνώση του φασισμού την έχουν λαοί που βρίσκονται στο όριο της πολεμικής εθνικής σύγκρουσης των δύο στρατοπέδων όπως τώρα ο λαός της Ουκρανίας. Και είδαμε πως οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί, που κάποτε ψήφιζαν τα ρωσόφιλα ουκρανικά κόμματα, συντάχθηκαν συντριπτικά με τη χώρα τους μετά την εισβολή ενάντια στους εισβολείς. Αυτή ήταν μια δυσάρεστη έκπληξη για τους τελευταίους. Αλλά και στο ρωσικό και στο κινέζικο λαό που ζουν ήδη τους δυο φασισμούς θα ξυπνήσει τις νικημένες τους επαναστάσεις ο μεγάλος επιθετικός πόλεμος που ετοιμάζουν οι φασίστες ηγέτες τους καθώς αυτός θα διεξαχθεί σε ξένο έδαφος. Γι αυτό άλλωστε το λόγο όχι τυχαία η πουτινική Ρωσία αντίθετα με την Ουκρανία χρησιμοποιεί για την επίθεση της έναν αποκλειστικά μισθοφορικό στρατό.
Είναι λοιπόν τεράστιας και στρατηγικής σημασίας η διατήρηση και η ενδυνάμωση και της πιο μικρής αντιφασιστικής δύναμης πόσο μάλλον μιας επαναστατικής προλεταριακής σαν την ΟΑΚΚΕ, που έχει συνείδηση ότι ο φασισμός είναι απλά ο καπιταλισμός που πάει στο μονοπώλιο και στον ιμπεριαλισμό, και ότι αυτός όταν φτάσει στην άκρη του οδηγεί υποχρεωτικά στη χιτλερική βαρβαρότητα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επειδή ο ρωσοκινέζικος νεοχιτλερισμός είναι ένας μονοπωλιακός καπιταλισμός που απλά πήγε στην άκρη του, οι φιλελεύθεροι αστοί αρχικά και για μια μεγάλη περίοδο τον υποστήριξαν με πάθος. Ιδιαίτερα τους γοήτευσε το ότι αυτός ξεκίνησε ανατρέποντας πρώτα τις προλεταριακές εξουσίες. Έτσι μόνο πολύ πρόσφατα, δηλαδή την τελευταία στιγμή και άοπλοι ξύπνησαν μια νύχτα στις 22 του Φλεβάρη του 2022 μπροστά στην τερατώδη ουκρανική προσάρτηση επειδή ο ρωσικός ιμπεριαλισμός απείλησε τις μητροπόλεις τους, με κατοχή, ληστεία, και υποδούλωση. Και πάλι δεν καταλαβαίνουν ότι δεν θα μπορέσουν να αντισταθούν σ αυτόν τον ιμπεριαλισμό αν δεν δεθούν με το προλεταριάτο, το οποίο έχει μάθει να εξαπατά και μάλιστα να χρησιμοποιεί αυτός ο ιμπεριαλισμός. Ετσι ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν από την ταξική τους φύση ότι ο Πούτιν και ο Σι που τόσο όψιμα μίσησαν είναι απλά πολιτικά εγγόνια των παλινορθωτών του καπιταλισμού Χρουστσόφ και Τεγκ Σιάο Πιγκ που τόσο αγάπησαν και συνεχίζουν να αγαπάνε. Γι αυτό είναι χτυπητή η διαφορά τους με τους τόσο μειοψηφικούς σήμερα συνεπείς υπερασπιστές του επαναστατικού μαρξισμού και γι αυτό υπερασπιστές των τριών* Διεθνών και της κινέζικης προλεταριακής πολιτιστικής επανάστασης, οι οποίοι με όπλο τους τη δημιουργική εφαρμογή της στρατηγικής θεωρίας των Τριών Κόσμων του Μάο Τσετουγκ, είδαν τη νεοχιτλερική λαίλαπα και προειδοποιούν γι’ αυτή σε όλη τη διάρκεια των 40 χρόνων που έκλεισαν φέτος από την ίδρυση της ΟΑΚΚΕ. Είναι γι’ αυτούς τους λόγους ένα ζήτημα το να αξιοποιεί κανείς κάθε αντίσταση του παλιού αστικού κόσμου στο φασισμό οσοδήποτε καθυστερημένη, οσοδήποτε περιστασιακή και οσοδήποτε ασταθής και αν είναι, και είναι ένα άλλο ζήτημα να προσπαθεί να δώσει στην αντιφασιστική δημοκρατική αντίσταση την πιο μεγάλη ένταση, και το πιο μεγάλο κοινωνικό εύρος και βάθος. Το τελευταίο πέρα από το ότι επιταχύνει την ήττα των νεοχιτλερικών δικτατόρων και κατακτητών ανοίγει το δρόμο για την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας, εκείνη που θα στερέψει την πιο βαθιά και αστείρευτη πηγή του φασισμού που είναι η μισθωτή υποταγή της ζωντανής εργασίας στο κεφάλαιο.
Γι αυτούς τους λόγους έχει κάθε λόγο κάθε δημοκρατικός άνθρωπος να υποστηρίξει και να ενισχύσει πολιτικά, οργανωτικά και οικονομικά την ΟΑΚΚΕ μπροστά στη νέα χρονιά των πιο μεγάλων συγκρούσεων και ανατροπών που μόλις ξεκίνησε.
Σημείωση
*Σε ότι αφορά τη δεύτερη διεθνή ήταν επαναστατική μέχρι το 1914 που πέρασε στον οπορτουνισμό.