Αφού η καθηγήτρια δεν συμμορφώθηκε την πρώτη φορά όταν τα ΕΑΑΚ ζητούσαν την παραίτησή της με «επισκέψεις» στο γραφείο της και την ανάρτηση ενός τεράστιου πανό για την κριτική της στο κίνημα των Τεμπών, και αφού επίσης δεν συμμορφώθηκε τη δεύτερη φορά που κάποια αντισημιτική ομάδα βανδάλισε το γραφείο της γιατί τα «σιωνιστικά σκουπίδια» δεν έχουν θέση στο πανεπιστήμιο, τώρα ο Ρουβίκωνας πήγε στο σπίτι της για να την απειλήσει μήπως τελικά βάλει μυαλό. Αναγκάστηκε όπως λέει στο κείμενο του να κινηθεί έτσι, αφού η πρυτανεία, η κυβέρνηση και οι αρχές δεν έχουν προβεί «σε οποιαδήποτε ποινή ή έστω στον έλεγχό της καθηγήτριας». Και καταλήγει: «Δεν περιμένουμε από καμία κυβέρνηση ή πανεπιστημιακή αρχή να λάβει τα μέτρα που θα έπρεπε να λάβει προ πολλού. Διότι, εννοείται είναι περισσότερο επικίνδυνος ένας φοιτητής που γράφει ένα σύνθημα υπέρ της Παλαιστίνης, παρά μία πανεπιστημιακός που υποστηρίζει δημόσια εγκληματίες πολέμου. Η Βάνα και η κάθε Βάνα καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν τις πρακτικές που ακολουθούν. Αυτοί θα αποφασίσουν, και εμείς θα πράξουμε αναλόγως». Πρόκειται για μία ξεκάθαρη και απροκάλυπτη απειλή βίας. Απέναντι σε αυτή την πρόκληση των υποστηρικτών της “17Ν” και φίλων της πουτινικής Ρωσίας η κυβέρνηση, οι πρυτανείες, η δικαιοσύνη, τα συνδικαλιστικά όργανα των καθηγητών, σύσσωμες οι ηγεσίες των κοινοβουλευτικών κομμάτων, και η τηλεόραση επέλεξαν τη σιωπή. Με λίγα λόγια το κράτος πήρε στην πράξη το μέρος του Ρουβίκωνα επειδή αυτός και όχι η καθηγήτρια εκφράζει το ρωσόδουλο ηγετικό πυρήνα του ελληνικού πολιτικού καθεστώτος. Αυτός ο πυρήνας ασκεί την εξουσία του στη χώρα με ανοιχτό δικτατορικό τρόπο προς το παρόν μόνο στα ΑΕΙ γιατί στους άλλους χώρους πρέπει να κρύβει το φασισμό του κάτω από φιλοευρωπαϊκό και δημοκρατικό μανδύα για να μπορεί με κυβερνήσεις σαν του διπρόσωπου Μητσοτάκη να διασπάει την Ευρώπη.
Είναι στα πλαίσια αυτής της ακήρυκτης δικτατορίας στον πανεπιστημιακό χώρο που το καθεστώς θέλει να υποχρεώσει σε σιωπή τη Βάνα Νικολαΐδου επειδή αυτή είναι μια από τις πιο θαρραλέες δημοκρατικές φωνές από την πλευρά του διδακτικού προσωπικού στα ΑΕΙ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η επίθεση εναντίον της ξεκίνησε αμέσως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, όταν αυτή πρωτοστάτησε σε ένα κίνημα για να αφαιρεθεί ο τίτλος του επίτιμου διδάκτορα που είχε δώσει το Πανεπιστήμιο Αθηνών στον Πούτιν (!). Αυτός ο τίτλος είχε απονεμηθεί στον Πούτιν το Δεκέμβριο του 2001 κατά την επίσημη επίσκεψη του στην Ελλάδα αφού αυτός είχε προηγούμενα ισοπεδώσει το Γκρόζνι με μαζικούς βομβαρδισμούς, εξολοθρεύοντας τον πληθυσμό του σε μια πραγματική γενοκτονία, που ποτέ κανείς αντισημίτης δεν κατήγγειλε.
Οι ρωσόδουλοι σοσιαλφασίστες δεν μπόρεσαν τότε να επιτεθούν μετωπικά στην Νικολαΐδου γιατί στο ζήτημα της Ουκρανίας βρίσκονταν σε παγκόσμια απομόνωση καθώς δεν μπορούσαν να πείσουν κανέναν δημοκράτη ότι η Ρωσία είχε το δικαίωμα να καταλάβει μια χώρα και να την προσαρτήσει επειδή θεωρούσε ότι αυτή την απειλούσε. Όταν μια χώρα απειλείται από μια άλλη την αναχαιτίζει, δεν την προσαρτά.
Βρήκαν την ευκαιρία να επιτεθούν ανοιχτά στην καθηγήτρια μετά την προβοκατόρικη πρόβα ολοκαυτώματος της Χαμάς στις 7 του Οκτώβρη όταν υπεράσπισε το Ισραήλ και την απάντηση του στη Γάζα, παρόλο που αυτή η απάντηση δόθηκε ακριβώς με τον τρόπο που περίμεναν και ήθελαν οι προβοκάτορες, δηλαδή με το να μην διαχωριστούν ουσιαστικά από τους χαμασίτες γενοκτόνους και να μην προστατευτούν από τον ισραηλινό στρατό οι άμαχες παλαιστινιακές μάζες. Έτσι ξεκίνησε το πρώτο γιγαντιαίο παγκόσμιο αντισημιτικό κύμα μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν τότε που στην Ελλάδα οι ανοιχτοί πουτινικοί αντισημίτες απαγόρευαν την παρουσίαση του βιβλίου του “Διεθνούς Βήματος” κατά της Χαμάς, που η κρατική ψευτοαριστερά άρχισε το κυνηγητό των Ισραηλινών τουριστών, και που ο Ρουβίκωνας συγκροτούσε «περιπολίες» με μαύρες μπλούζες με την παλαιστινιακή σημαία για να εντοπίζει ισραηλινούς τουρίστες.
Είχαμε τότε επισημάνει πόσο η επεκτατική αντιπαλαιστινιακή πολιτική της ηγεσίας Νετανιάχου, η συγκυβέρνηση της με τους ρατσιστές του θρησκευτικού σιωνισμού και η συμμαχία της με τον Τραμπ και την παγκόσμια φασιστική ακροδεξιά, έδινε την τέλεια κάλυψη σε όλους τους αντισημίτες της γης να εμφανίσουν το Ισραήλ σαν «κράτος-δολοφόνο» και να παρασύρουν πλατιές δημοκρατικές μάζες στην αμφισβήτηση του δικαιώματος του να υπάρχει. Σήμερα αυτοί έχουν αποθρασυνθεί παραπέρα μετά τον προβοκατόρικο πόλεμο του Τραμπ κατά του Ιράν, ο οποίος το «ρωσοποίησε», το φασιστικοποίησε, ενώ την πολιτική ευθύνη γι αυτόν τον πόλεμο ο προβοκάτορας αυτός την ανέθεσε στην πρόθυμη να την αναλάβει ηγεσία του Ισραήλ. Ειδικά από την ώρα που οι μουλάδες έκλεισαν τα Στενά του Περσικού και φτώχυναν παραπέρα την παγκόσμια φτωχολογιά, οι αντισημίτες αποχαλινώθηκαν. Έτσι χτύπησαν τη Βάνα Νικολαΐδου και καμιά «φιλελεύθερη» κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν βγήκε να την υπερασπίσει την ίδια ώρα που το ελληνικό κράτος καλούσε για διαλέξεις την αντισημίτρια Αλμπανέζε.
Ωστόσο αυτές οι παγκόσμιες συνθήκες δεν είναι διάφανες. Οι συνειδητοί αντιφασίστες έχουν να δώσουν στη χώρα μας και παγκόσμια έναν σύνθετο και διμέτωπο πολιτικό αγώνα για να κερδίσουν τις πλατιές δημοκρατικές μάζες. Έτσι από τη μια και κατ αρχήν δεν πρέπει να τις χαρίσουν στους ανοιχτούς αντισημίτες που εμφανίζονται συνήθως σαν «αριστεροί» υπερασπιστές του παλαιστινιακού εθνοανεξαρτησιακού αγώνα, και από την άλλη δεν πρέπει να τις χαρίσουν στους ακροδεξιούς και φασίστες που τελευταία παριστάνουν τους αντι-αντισημίτες φίλους του Ισραήλ. Πρέπει δηλαδή να καταγγείλουν και τις δυο πλευρές ενός τεχνητού φιλοπουτινικού Δίπολου μέσα στο οποίο συνθλίβονται σήμερα οι δημοκράτες σε όλο τον πλανήτη.
Οι αντιφασίστες πρέπει ωστόσο να κάνουν μια καίρια διάκριση όσο δίνουν αυτόν τον πολιτικο-ιδεολογικό διμέτωπο. Πρέπει να ξεκαθαρίσουν ότι η πρώτη και πιο βασική βαθμίδα αντίστασης στον αντισημιτισμό είναι η υποστήριξη του δικαιώματος στην ύπαρξη όλων των κρατών του κόσμου και πρώτα-πρώτα του κράτους του Ισραήλ. Γιατί μόνο αυτό το κράτος είναι αντικείμενο μιας παγκόσμιας εκστρατείας άρνησης του δικαιώματος ύπαρξής του, καθώς πηγή αυτής της εκστρατείας είναι κάθε χιτλερικού τύπου ιμπεριαλισμός. Η παγκόσμια σημαία της εκστρατείας άρνησης αυτής της κρατικής ύπαρξης είναι και η πιο σύγχρονη μορφή αντισημιτισμού, ο γενοκτονικός «αντισιωνισμός» .
Ωστόσο οι δημοκράτες είναι υποχρεωμένοι να ανέβουν σήμερα σε μια δεύτερη βαθμίδα αντίστασης στο σύγχρονο αντισημιτισμό που είναι η υποστήριξη από διεθνιστική θέση αρχής του δικαιώματος κάθε έθνους στην αυτοδιάθεση, και ειδικά του δικαιώματος στην ύπαρξη του παλαιστινιακού εθνικού κράτους. Αυτό το δικαίωμα το αρνείται έμπρακτα και μάλιστα από θέση αρχής ακόμα και με αποικιακές μεθόδους, ένας μόνο τοπικός εθνικισμός-επεκτατισμός, αυτός του ίδιου του Ισραήλ με τη σημαία του αναθεωρητικού καθώς και του θρησκευτικού σιωνισμού, και με την τακτική διεθνή ενθάρρυνση μιας μεγάλης μερίδας της δυτικής ακροδεξιάς. Αυτός ο τοπικός εθνικισμός-επεκτατισμός, βρίσκει το πρόσχημα του στο γενοκτονικό αντισιωνισμό, που έχουν υποδαυλίσει οι παλιοί και νέοι χιτλερικοί στο παλαιστινιακό έθνος. Η άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του παλαιστινιακού κράτους από το Ισραήλ είναι σήμερα το μεγαλύτερο όπλο των νεοχιτλερικών της Μόσχας και του Πεκίνου προκειμένου να κάνουν μισητό το Ισραήλ. Με το μίσος αυτό όχι μόνο μπορούν να γιγαντώσουν και να θρέψουν τον παγκόσμιο «αντισιωνιστικό» γενοκτονικό τους στρατό, αλλά και να συσπειρώσουν τα δισεκατομμύρια των μουσουλμανικών και γενικά των λαών του Τρίτου Κόσμου χωρίς τον οποίο καμιά δημοκρατική Δύση δεν μπορεί να επιβιώσει.
Γι αυτό το λόγο η ΟΑΚΚΕ δίνει μια κρίσιμη πολιτική και ιδεολογική πάλη ξεκαθαρίσματος μέσα στο παγκόσμιο αντιφασιστικό στρατόπεδο. Παγκόσμιο αντιφασιστικό στρατόπεδο σημαίνει σήμερα κατά τη γνώμη μας τη συμφωνία σε τρία πράγματα κατά σειρά σπουδαιότητας: 1ον την υποστήριξη της Ουκρανίας απέναντι στη Ρωσία 2ον την αντίσταση στο γενοκτονικό «αντισιωνισμό», 3ον την αντίσταση στην ακροδεξιού τύπου αντιπαλαιστινιακή δήθεν υπεράσπιση του Ισραήλ. Είναι σε αυτό το τρίτο σημείο που δίνουμε μια κατά τη γνώμη μας κρίσιμη εσωτερική πάλη μέσα στο αντιφασιστικό στρατόπεδο καθώς διαφωνούμε με τη θέση πολλών εντιμων δημοκρατών όπως της Βάνας Νικολαΐδου αλλά και πολλών άλλων φίλων μας σε ότι αφορά το τι αποτελεί πραγματική υποστηριξη στο Ισραήλ. Ενώ δηλαδή είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι και θα συνεχίσουμε να είμαστε κάθε φορά που οι φίλοι μας και εμείς θα δεχόμαστε τη βία και τις συκοφαντίες του αντισημιτικού στρατοπέδου, θα υποστηρίζουμε από την πλευρά μας τη θέση ότι τόσο η ισραηλινή ακροδεξιά όσο και η παγκόσμια με επικεφαλής τον Τραμπ όχι μόνο δεν μπορούν τακτικά να πετύχουν οποιαδήποτε νίκη απέναντι στους μουλάδες του Ιράν και στους τοπικούς δορυφόρους τους αλλά τους ενισχύουν πολιτικά, τόσο αυτούς όσο, ακόμα περισσότερο, τον προστάτη τους νεοχιτλερικό ρωσοκινεζικό Άξονα. Μάλιστα θεωρούμε ότι αυτές οι δυνάμεις εκθέτουν στρατηγικά το Ισραήλ και αντικειμενικά το προβοκάρουν και το απομονώνουν τόσο τοπικά όσο και παγκόσμια, ενώ δυναμώνουν σε πρωτοφανή βαθμό τον γενοκτονικό αντισημιτισμό-«αντισιωνισμό» (δες τελευταίο άρθρο για τον πόλεμο του Τραμπ ενάντια στο Ιράν και άρθρο στρατηγικό για τα τρία χτυπήματα του ρωσοκινέζικου νεοχιτλερικού άξονα στην Ευρώπη). Γι αυτό θεωρούμε αυτές τις δυνάμεις τόσο στρατηγικά όσο και τακτικά εχθρικές στον παγκόσμιο αντιφασιστικό και αντι-αντισημιτικό αγώνα.
Όπως είχαμε γράψει σε προηγούμενη καταγγελία μας για την επίθεση που είχε δεχτεί η Βάνα Νικολαΐδου στο γραφείο της τον Γενάρη του 2025 : «Δεν μπορεί σήμερα να υπάρξει νίκη ενάντια στον αντισημιτισμό, ούτε άμυνα απέναντι στη Ρωσία και στην Κίνα αν δεν δει κανείς το γενοκτονικό αντισημιτισμό σαν αιχμή του δόρατος του παγκόσμιου νεοχιτλερικού Άξονα Ρωσίας- Κίνας που σημαίνει αν παράλληλα με τους σοσιαλφασίστες “αριστερούς” αντισημίτες, που αποτελούν σήμερα σε όλες τις χώρες του κόσμου τον πιο μαζικό αντισημιτικό φιλοπουτινικό στρατό, δεν διαχωριστεί αποφασιστικά και τελικά δεν κόψει το δρόμο της πολιτικής προβοκάτσιας στους ακροδεξιούς και φασίστες δήθεν φίλους του Ισραήλ».
Αυτή η παρότρυνση μας ισχύει ακόμα περισσότερο σήμερα και ειδικά στη χώρα μας που οι νεοχιτλερικοί τη χρησιμοποιούν μαζί με την πιο αντιδραστική πλευρά του Ισραήλ σαν σκούπα για να σπρώξουν την Τουρκία μακριά από την περικυκλωμένη Ευρώπη στο ρωσικό φαράσι.