Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

H διακομματική κάλυψη της αντισημιτικής επίθεσης σε καθηγήτρια του ΕΚΠΑ μετά και την ανάλογη κάλυψη της πραξικοπηματικής άλωσης της μεγαλύτερης ομοσπονδίας εργαζομένων της χώρας από τους αντισημίτες του ψευτοΚΚΕ δείχνει πόσο ανησυχητικά γρήγορα προχωράει ο εκφασισμός της χώρας

Η επίθεση των αντισημιτών μπορεί να αναχαιτιστεί και στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια μέσα από λαϊκά αντιφασιστικά μέτωπα ενάντια στο ρωσοκινέζικο νεοχιτλερικό άξονα και στους υποτακτικούς του

 

Λίγες μέρες πριν από τη μέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος, στις 21/1 μια ομάδα τραμπούκων αντισημιτών βανδάλισαν το γραφείο της καθηγήτριας της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας Βάνας Νικολαΐδου.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουμε όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο καταδικάσει αυτές τις επεμβάσεις, επειδή εξυπηρετούν τη στρατηγική ενός άλλου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου νεοχιτλερικού. Αποδείχτηκε πράγματι ότι οι τρεις πρώτες από αυτές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη) τώρα έφεραν στην εξουσία σε βάθος χρόνου κυρίως φιλορώσικες πολιτικές δυνάμεις, ενώ η τέταρτη που ζούμε τώρα δείχνει ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως μάλιστα πιο σύντομα και πιο χτυπητά. Ένας σημαντικός λόγος που πολλοί δημοκράτες υποστηρίζουν αυτές τις επεμβάσεις είναι ότι οι σοσιαλφασίστες φίλοι της Ρωσίας επίσης τις καταδικάζουν, όπως κάνει συχνά και η ίδια. Όμως οι σοσιαλφασίστες καταγγέλλουν την επέμβαση μόνο και μόνο για να καταγγείλουν από θέση αρχής τον επεμβασία αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Εμείς καταγγέλλουμε την επέμβαση γιατί φέρνει από πολιτική παρακμή ή δόλο, αργά ή γρήγορα, τον πιο κτηνώδη ιμπεριαλισμό στην εξουσία και μια πολύ πιο σκληρή και πιο διεφθαρμένη δικτατορία από εκείνη που αντικατέστησε. Και τούτο γιατί αυτές οι επεμβάσεις διευκολύνουν τη Ρωσία να εμφανιστεί σαν προστάτης της χώρας που υπήρξε θύμα της επέμβασης. Γιατί οι επεμβασίες σύντομα από την ίδια την ιμπεριαλιστική φύση τους αποκαλύπτονται στο λαό της δοσμένης χώρας σαν μια εξωτερική καταπιεστική και γι αυτό αντιπατριωτική δύναμη. Έτσι η Ρωσία αλλά και η στρατηγική της σύμμαχός Κίνα κατακτούν μέσα από αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις κρίσιμες θέσεις στον Τρίτο Κόσμο. Έτσι περικυκλώνουν αργά αλλά μεθοδικά τις δυτικές αστοδημοκρατίες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομικά αλλά αδύναμες πολιτικοστρατιωτικά ευρωπαϊκές. Πρόκειται για μια στρατηγική του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που μετά την αμερικάνικη επέμβαση στη Λιβύη την έχουμε περιγράψει με την εξής εικόνα: «Οι ΗΠΑ τινάζουν την ελιά, η Ρωσία μαζεύει τον καρπό». Οι ΗΠΑ αντικειμενικά καταστρέφουν ή εξαρτούν μια χώρα στο όνομα μιας εκστρατείας για την απελευθέρωση της. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πληθυσμοί αυτών των χωρών, βλέπουν τελικά τη Ρωσία αλλά και την Κίνα σα φίλους τους. Έτσι ειδικά η πολύ πλούσια σε παλιούς και νέους πολιτικούς πράκτορες Ρωσία μπορεί να εγκαθιστά σε αυτές τις χώρες φιλικές ή υποτακτικές της κυβερνήσεις.

- Η υποστήριξη στο χιτλερικό γενοκτονικό πογκρόμ της Χαμάς στις 7/10 ο λόγος της απαγόρευσης του "Συνεδρίου για την Παλαιστίνη", και όχι ο δήθεν υπερβολικός ζήλος για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως απατεωνίστικα λέει ο Βαρουφάκης

- Λύση δύο κρατών σημαίνει καταδίκη του ισραηλινού επεκτατισμού, σημαίνει όμως πρώτα και κύρια καταδίκη του κανιβαλικού αντισημιτισμού

Ο γνωστός μας Γ. Βαρουφάκης και το κόμμα του ανακοίνωσαν χθες ότι το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών του απαγόρευσε την είσοδο καθώς και κάθε πολιτική δραστηριότητα στη χώρα… ακόμα και μέσω τηλεδιάσκεψης!

Α­να­δη­μο­σιεύ­ου­με πα­ρα­κά­τω το άρ­θρο για τους βομ­βαρ­δι­σμούς της Γά­ζας του 2009 που δη­μο­σιεύ­τη­κε στο φ. 441-2 της Νέ­ας Α­να­το­λής. Πρόκει­ται για μί­α α­νά­λυ­ση που ε­πα­λη­θεύ­ε­ται α­πό τις ση­με­ρι­νές ε­ξε­λί­ξεις και εί­ναι ε­ξαιρε­τι­κά χρή­σι­μη για την κα­τα­νό­η­σή του ισραηλο-παλαιστινιακού ζητήματος.

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα μεγάλο μέρος από ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε στη γαλλική Μοντ στις 29 του Σεπτέμβρη, του SamyCohen, διευθυντή έρευνας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (SciencesPo/CERI), με τίτλο «Για τον ισραηλινό στρατό, το να γλιτώσει αμάχους δεν αποτελεί πλέον επιλογή». Η μεγαλύτερη αξία του άρθρου αυτού είναι ότι απαντάει πυκνά σε μια ουσιαστικά κυρίαρχη επιχειρηματολογία, από κάθε είδους «γενοκτονολόγους» μέχρι και μια τέτοια επιτροπή του ΟΗΕ, ότι αυτό που έκανε το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία. Αυτός ο ισχυρισμός πήρε τελευταία νέα ώθηση από τη στιγμή που ο ανερχόμενος αστέρας του “αριστερού” αντισημιτισμού σήμερα στον κόσμο, ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μαμντάνι, ενώ έκανε τα πάντα τον τελευταίο καιρό να ανασκευάσει ό,τι φιλοχαμασίτικο είχε πει προηγούμενα, συνεχίζει να επιμένει κυρίως σε ένα πράγμα: ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.

Ο ρωσόφιλος φασίστας και προβοκάτορας Τραμπ από την πρώτη στιγμή που ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει μόνο ένα πράγμα. Να διαλύει την όποια ενότητα των αστικών δημοκρατικών χωρών, κυρίως των ευρωπαϊκών, ενάντια στο νεο-χιτλερικό Άξονα Ρωσίας-Κίνας, να τις απειλεί και έτσι να τις σπρώχνει  όπως και τις  χώρες του Τρίτου Κόσμου επίσης στην αγκαλιά του Άξονα. Αυτό το επιχειρεί με το να απειλεί να καταλάβει ακόμα και με την οικονομική ή και στρατιωτική βία εδάφη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως την ως τα σήμερα δανικής Γροιλανδίας, τον Καναδά και τον Παναμά, να εκβιάζει την ηρωική Ουκρανία να ξεπουληθεί στις ΗΠΑ για να πάρει τη βοήθεια τους δικαιώνοντας ένα από τα επιχειρήματα της ρώσικης προπαγάνδας. Ο Τραμπ  προσπαθεί να πραγματοποιήσει το λεγόμενο ρήγμα στον Ατλαντικό,

Η Πρωτομαγιά βρίσκει γι’ ακόμη μια χρονιά την παγκόσμια εργατική τάξη χωρίς μαζικά δικά της κόμματα, χωρίς μια κάποια κάπως ενιαία κατεύθυνση, κυρίως χωρίς μια ορατή ελπίδα, για τους περισσότερους εργαζόμενους του χεριού και του πνεύματος, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι μες στα μυαλά και στις καρδιές των εργαζόμενων μαζών σε Ανατολή και Δύση επιβιώνουν και σιγοκαίνε σαν μια βαθιά και πανίσχυρη πολιτισμική παρακαταθήκη οι δημοκρατικές και επαναστατικές παραδόσεις των μεγάλων αντιφασιστικών και εργατικών επαναστατικών αγώνων του 20ού αιώνα.

Αυτή είναι μια κατάσταση που κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη είναι για την παγκόσμια εργατιά, ειδικά από το 1980 και μετά, όταν μετά την ΕΣΣΔ έπεσε το τελευταίο κάστρο των σοσιαλιστικών επαναστάσεων του 20ού αιώνα, η κόκκινη Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ και του Χούα Κούο Φενγκ, αλωμένη από τους σοσιαλφασίστες του Τενγκ Σιάο Πινγκ. Η τραγωδία δεν ήταν τόσο η άλωση απ’ τα μέσα των πρώτων νικηφόρων προλεταριακών επαναστάσεων στην ιστορία και η μετατροπή της Ρωσίας και της Κίνας από κέντρα της παγκόσμιας προόδου σε διεθνείς φάρους του φασισμού, της αντεπανάστασης και του πολέμου. Ήταν κυρίως η μετατροπή της συντριπτικής πλειονότητας των “κομμουνιστικών” (από τη δεκαετία του 60) κι έπειτα των “μ-λ κομμουνιστικών” (τη δεκαετία του 80) κομμάτων και οργανώσεων σε κάθε χώρα σε πρωτοπορίες του πραξικοπηματισμού, του σοσιαλφασισμού και της αντεργατικής αντίδρασης, σε ακροδεξιά εργαλεία των νέων αστικών τάξεων Μόσχας και Πεκίνου για τη χιτλερικού τύπου κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας.

Είναι πλέον πολύ ισχυρά τα δημοσιογραφικά, πολιτικά και στρατιωτικά στοιχεία που δείχνουν ότι η εμφανιζόμενη ως εκατόμβη νεκρών* στο Νοσοκομείο της Γάζας είναι μια ακόμα στρατηγική προβοκάτσια της Χαμάς που ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο. Tο Ισραήλ, προβοκαρισμένο από το χιτλερικό γενοκτονικό πογκρόμ της Χαμάς  στις 7 του Οκτώβρη, συνεχίζει, όπως παλιά,** να βομβαρδίζει μαζικά τις ανθρώπινες ασπίδες αμάχων πίσω  από τις οποίες οχυρώνονται οι ναζήδες - προβοκάτορες της Χαμάς για να εξαπολύουν τις ρουκέτες τους. Όμως μια  κυβέρνηση που στηρίζεται στρατιωτικά σε δυτικές αστοδημοκρατικές χώρες δεν είχε λόγο να δώσει εντολή στο στρατό της και ο στρατός της να βομβαρδίσει ένα νοσοκομείο για να τεμαχίσει αρρώστους σε  ζωντανή μετάδοση σε μια στιγμή μάλιστα που όλη η ανθρωπότητα κοίταγε με αγωνία στις τηλεοράσεις της πως ξετυλίγεται αυτός ο κρίσιμος για την παγκόσμια ειρήνη πόλεμος. 

Τίποτα το περίεργο δεν υπάρχει με το ότι την ειρήνη στη Γάζα κατάφερε να τη φέρει ο πιο αποκρουστικός όσο και γελοίος τύπος, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, καθώς ήδη αρχίζει να γίνεται αντιληπτό ότι δεν πρόκειται για κάποια αληθινή ειρήνη παρά μόνο για μια εύθραυστη ανακωχή. Η ανακωχή διαφέρει από την ειρήνη στο ότι οι δύο πλευρές δεν έχουν παραιτηθεί από το βασικό στόχο τους που είναι η κάθε μια να εξουδετερώσει την άλλη, και στο ότι ταυτόχρονα διατηρούν τα μέσα για να πραγματοποιήσουν αυτό το στόχο. Τίποτα δεν δείχνει ότι ο «ειρηνοποιός» σκοπεύει να αφαιρέσει αυτά τα μέσα από κάποια από τις δύο πλευρές. Αντίθετα κάνει ότι μπορεί για να τις ενισχύσει να τα διατηρήσουν. Γενικά δεν υπάρχει τίποτα το ανεξήγητο στο ότι ένας υποψήφιος δικτάτορας των ΗΠΑ και κυρίως ένας φίλος και θαυμαστής του Πούτιν, σταματάει προσωρινά έναν πόλεμο στον οποίο και οι δύο πλευρές του τουλάχιστον σε επίπεδο ηγεσίας, εν προκειμένω η Χαμάς και η κλίκα Νετανιάχου είναι ανοιχτά φιλοπουτινικές. Αυτή είναι η θεμελιώδης διαφορά του πόλεμου της Γάζας με τον πόλεμο της Ουκρανίας όπου οι δύο εχθροί ανήκουν σε πραγματικά παγκόσμια ανταγωνιστικά στρατόπεδα όποτε δεν υπάρχει έδαφος για ψεύτικους ειρηνοποιούς σαν τον Τραμπ *.

Μό­λις τερ­μα­τί­στηκε με μια νέ­α ε­κε­χει­ρί­α ο δεύ­τε­ρος “πό­λε­μος  των ρου­κε­τών” Ισ­ρα­ήλ-Χα­μάς με­τά α­πό τον πρώ­το του 2008-9   Το πο­λι­τι­κό και δι­πλω­μα­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα  ή­ταν και αυ­τή τη φο­ρά μια κα­τα­στρο­φι­κή ήτ­τα για το Ισ­ρα­ήλ, ε­νώ το στρα­τιω­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα α­πλά δεν ή­ταν νί­κη.  Ό­μως σε αυ­τού του εί­δους τους πο­λέ­μους αυ­τό που με­τρά­ει εί­ναι το πο­λι­τι­κό-δι­πλω­μα­τι­κό α­πο­τέ­λε­σμα, ό­πως αρκε­τά διε­ξο­δι­κά το α­να­λύ­ουμε στο ση­μα­ντι­κό άρ­θρο της Νέ­ας Α­να­το­λής του Γε­νά­ρη του 2009 που α­να­δη­μο­σιεύ­ου­με πα­ρα­κά­τω.