Επίσης η κυβέρνηση Μητσοτάκη του έχει δώσει τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και αυτός τα χρησιμοποιεί κύρια για επισκευή και όχι για την ανάπτυξη της ναυπηγικής βιομηχανίας της χώρας.
Είναι η πρώτη φορά που αποκαλύπτεται τόσο καθαρά πόσο ρωσόδουλος είναι ο Μητσοτάκης, ο οποίος προσποιείται πως βοηθάει την Ουκρανία αλλά τη μαχαιρώνει πισώπλατα.
Οι προτεινόμενες κυρώσεις θα απαγόρευαν τη μεταφορά ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) σε τρίτες χώρες, όποτε θα απειλούσαν τα γιγαντιαία κέρδη της Dynagas από τα δεξαμενόπλοια LNG της ρώσικης Αρκτικής. Αυτό το μέτρο θα είχε αρνητικές επιπτώσεις και σε άλλες ευρωπαϊκές εταιρίες μεταφοράς LNGαλλά μόνο η Ελλάδα επέμενε στο βέτο με αποτέλεσμα να αναβληθεί η συνεδρίαση της ΕΕ που θα αποφάσιζε για το 21ο πακέτο.
Το αδιέξοδο αυτό ωφελεί πάνω από όλους τη Ρωσία σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ουκρανία και την Ευρώπη και καθυστερεί άλλα μέτρα που στοχεύουν ρωσικές τράπεζες, δίκτυα κρυπτονομισμάτων και στρατιωτικοβιομηχανικές εταιρείες, καθώς και ένα αναθεωρημένο ανώτατο όριο τιμών πετρελαίου στη Ρωσία για τη μεταφορά του.
Είναι η δεύτερη φορά που η Ελλάδα βάζει βέτο σε πακέτο κυρώσεων ενάντια στη Ρωσία. Η πρώτη φορά ήταν όταν μαζί με την Ουγγαρία του ρωσόφιλου Ορμπάν το Μάη του 2023 πέτυχε να εξαιρέσει τους έλληνες εφοπλιστές από τις κυρώσεις. Στο άρθρο μας με τίτλο «Το ελληνικό διακομματικό καθεστώς: ο εκβιαστής του Κρεμλίνου μέσα στην Ευρώπη», γράφαμε: «Μπορεί η ελληνική πολιτική ηγεσία να καταγγέλλει με έμφαση την αναθεωρητική στάση της Τουρκίας – έγινε αναθεωρητική μετά τα 2020 όταν οι ρωσόφιλοι ενίσχυσαν τη θέση τους μέσα σε αυτήν εξαιτίας της προβοκατόρικης αντιτουρκικής πολιτικής των ελλήνων ρωσόφιλων- και να ζητά τη διπλωματική-στρατιωτική απομόνωσή της από τη Δύση, αλλά η συνολικότερη στάση της προδίδει τις πραγματικές προθέσεις της. Όχι μόνο γιατί η ίδια αυτή ηγεσία έχει αντιταχθεί σε κάθε σοβαρή προσπάθεια επίλυσης των χρόνιων ελληνοτουρκικών διαφορών, αλλά και γιατί επιχειρεί τεχνηέντως να αμβλύνει τις αντιστάσεις των δυτικών κρατών απέναντι στην επιθετικότητα της Νο.1 αναθεωρητικής δύναμης στον πλανήτη που είναι η νεοχιτλερική Ρωσία, η μόνη χώρα που επιτίθεται και προσαρτά ανοιχτά εδάφη άλλων κρατών αρνούμενη μάλιστα τον εθνικό τους χαρακτήρα, όπως κάνει τώρα στην Ουκρανία. Η επίσημη ελληνική στάση απέναντι στην Ουκρανία χαρακτηρίζεται από διπροσωπία. Για να μη φανεί αδιάφορη απέναντι στην ΕΕ και πιο πολύ απέναντι στις ΗΠΑ σχετικά με το ουκρανικό δράμα, η Αθήνα έστειλε όπλα στο Κίεβο, μεταξύ των οποίων ορισμένα παλιά σοβιετικής κατασκευής τεθωρακισμένα οχήματα, αλλά του αρνείται τα πιο εξελιγμένα Leopard όπως και τους πυραύλους S-300 που διαθέτει για να αποτρέπει τις δολοφονικές αεροπορικές επιθέσεις της Μόσχας. Αλλά κι αυτά τα 40 τεθωρακισμένα τα έδωσε κάθε άλλο παρά με την ψυχή της, αφού απαίτησε σε αντάλλαγμα να εξοπλιστεί η ίδια από τη Γερμανία με πιο σύγχρονα άρματα μάχης. Όμως τώρα μόνο η επίσημη Ελλάδα αποδεικνύει ότι ανήκει στο φιλορώσικο στρατόπεδο όταν όχι μόνο αρνείται να τιμωρήσει τρεις έλληνες εφοπλιστές γιατί σπάνε τις ευρωπαϊκές κυρώσεις της ενάντια στο ρώσικο πετρέλαιο μεταφέροντας το σε τρίτες χώρες αλλά γιατί σε ανοιχτή συμμαχία με την Ουγγαρία του Ορμπάν έβαλε βέτο στην τελευταία 11η σειρά κυρώσεων της ΕΕ ενάντια στη Ρωσία αν η ΕΕ επιμένει να συμπεριλάβει στη λίστα των κυρώσεων τους παραπάνω έλληνες εφοπλιστές».***
Σήμερα εκτός από το βέτο με το LNG η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει και στην εγκληματική άρνηση του να βοηθήσει με συστήματα Πάτριοτ την Ουκρανία. Την ίδια ώρα δηλαδή που η Ουκρανία ματώνει όσο ποτέ προηγούμενα από τους ρωσικούς βομβαρδισμούς στο Κίεβο και σε άλλες πόλεις ο Μητσοτάκης αρνείται να δώσει δύο από τις πιο παλιές αντιαρεοπορικές συστοιχίες Πάτριοτ και άλλους πυραύλους, ένα αίτημα που του έχουν απευθύνει τόσο οι ίδιοι οι Ουκρανοί όσο και άλλοι εταίροι της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.
Σύμφωνα με άρθρο στην Καθημερινή της 17ης Ιούλη :
«Από την Αθήνα δεν υπάρχει κάποιο σήμα για θετική απόκριση στο Κίεβο, καθώς η Ελλάδα έχει χρησιμοποιήσει ήδη τις συστοιχίες που διαθέτει για ανάγκες του ΝΑΤΟ.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές, οι Ουκρανοί έχουν ζητήσει έως και 200 πυραύλους PAC-2, κάνοντας την εκτίμηση ότι έπειτα από 23 χρόνια στην υπηρεσία της Π.Α. κάποια από τα πυρομαχικά θα πλησιάζουν στο τέλος του βίου τους. Ο υπολογισμός αυτός γίνεται προφανώς με τη συνεκτίμηση του γεγονότος (από ουκρανικής πλευράς) ότι αυτή τη στιγμή η ζήτηση για τις πυραυλικές συστοιχίες κατασκευής της αμερικανικής Raytheon είναι τεράστια, ως εκ τούτου οποιαδήποτε εκδήλωση ενδιαφέροντος για αναβάθμιση ή επαναπιστοποίηση των πυραύλων ή αγορά νέων θα οδηγούσε και την Αθήνα σε μια πολύ μακρά λίστα αναμονής».
Αυτή η άρνηση είναι η δεύτερη μετά από εκείνη τον Απρίλη του 2023 που πάλι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε αρνηθεί βοήθεια στην Ουκρανία. (Δες το άρθρο μας τότε «ο ρωσόδουλος Μητσοτάκης αποκαλύπτεται στο ουκρανικό» ).
Νομίζουμε ότι ο λόγος για τον οποίο αυτή τη φορά απέκτησε πανευρωπαϊκή δημοσιότητα το βέτο του Μητσοτάκη και αυτός εκτέθηκε τόσο πολύ είναι γιατί η Ευρώπη αρχίζει να καταλαβαίνει ότι χωρίς την Τουρκία δεν μπορεί να έχει μια ισχυρή άμυνα απέναντι στη νεοχιτλερική ιμπεριαλιστική Ρωσία, οπότε η συνηθισμένη προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να βάλει σφήνα ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρώπη έχει αρχίζει να γίνεται ύποπτη και να χάνει τη δυναμική της.
Σε αυτό πρέπει να έπαιξε ρόλο και η τεράστιας σημασίας δήλωση Ζελένσκι τον Απρίλη του 2026, στην οποία έχουμε αναφερθεί, ο οποίος είχε πει: «Νομίζω ότι η ΕΕ βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου χρειάζεται περισσότερες χώρες. Το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ουκρανία, την Τουρκία και τη Νορβηγία. Αυτές είναι τέσσερις ισχυρές χώρες, οι οποίες αποτελούν μέρος της Ευρώπης. Μαζί, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ουκρανία και η Τουρκία έχουν στρατούς που είναι ισχυρότεροι από τον στρατό της Ρωσίας. Χωρίς την Ουκρανία και την Τουρκία, η Ευρώπη δεν μπορεί να ανταγωνιστεί τη Ρωσία. Με τις τέσσερις χώρες μαζί μπορείτε να αποκτήσετε τον έλεγχο των θαλασσών, να έχετε ασφαλείς ουρανούς και τις μεγαλύτερες χερσαίες δυνάμεις.»
Η έκθεση της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας στην Ευρώπη είναι πρωτοφανής. Είναι χαρακτηριστικό ένα άρθρο του Euronews στα αγγλικά της 17ης Ιούλη με τίτλο «Αδιάντροπη»: Η Ελλάδα και το LNG αναδεικνύονται ως σημαντικό εμπόδιο στις νέες κυρώσεις κατά της Ρωσίας».
Για να καλυφθεί βέβαια και να μην απομονωθεί ο Μητσοτάκης χρησιμοποίησε, όπως λένε διπλωμάτες της ΕΕ, το επιχείρημα, ότι τα μέτρα θα έβλαπταν την ευρωπαϊκή ναυτιλία περισσότερο από όσο τη Ρωσία. Όμως τα άλλα κράτη μέλη επιμένουν ότι οι κυρώσεις αναπόφευκτα συνεπάγονται οικονομικό κόστος για όλους. Kυρίως όμως ο Μητσοτάκης καλύφθηκε με μια μέθοδο που ξέρει καλά η ελληνική τάξη να χρησιμοποιεί όταν κάνει μια τολμηρή διασπαστική κίνηση: Περίμενε να δει κι άλλα βέτο από άλλες χώρες να ξεπροβάλλουν για άλλες κυρώσεις κατά της Ρωσίας ώστε να κρυφτεί μέσα στο μπούγιο μιας στιγμής ευρωπαϊκής αποσυσπείρωσης. Έτσι μόλις τη στιγμή που γράφεται αυτό εδώ το άρθρο δημοσιεύτηκε ένα άρθρο στους Financial Times που γράφει ότι: «Σε μια τάση που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο μια τετραετή στρατηγική υποστήριξης της Ουκρανίας, μια σειρά από χώρες — συμπεριλαμβανομένων της Ελλάδας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Πορτογαλίας — έχουν ζητήσει εξαιρέσεις από το τελευταίο πρόγραμμα κυρώσεων που έχουν καταρτίσει οι Βρυξέλλες ή έχουν μπλοκάρει εντελώς τα προτεινόμενα μέτρα».
Όμως κανένα από τα βέτο αυτά δεν έχει την ελληνική βαρύτητα γιατί μόνο αυτό αφορά το πιο πολύτιμο εξαγωγικό εμπόρευμα που τροφοδοτεί το ρωσικό πολεμικό προϋπολογισμό, τους υδρογονάνθρακες. Γι’ αυτό από όσο έχουμε διαπιστώσει ως τώρα καμιά άλλη χώρα και κανένας άλλος πρωθυπουργός δεν βγήκε τόσο πολύ στο ξέφωτο της υπονόμευσης της κοινής αμυντικής πολιτικής όσο η Ελλάδα και ο υποτιθέμενος φιλοευρωπαίος φιλελεύθερος πρωθυπουργός της Μητσοτάκης.
Παραπομπές
***Το άρθρο «Το ελληνικό διακομματικό καθεστώς: ο εκβιαστής του Κρεμλίνου μέσα στην Ευρώπη» δημοσιεύτηκε στις 2 Ιουνίου του 2023, και το 11ο πακέτο των κυρώσεων εγκρίθηκε στις 21/6/2023 αφού πέρασε ο εκβιασμός της Ελλάδας για τις εφοπλιστικές εταιρείες με κάποιους όρους για αποφυγή πρακτικών παραπλάνησης όπως αυτές που “εξαφανίζουν” τα πλοία από τα ραντάρ, ή που σβήνουν τα ίχνη της μεταφοράς. Σύμφωνα με τα στοιχεία της αρθρογραφίας οι εταιρείες ήταν τελικά πέντε μεταξύ των οποίων και η Dynacom Tankers.