Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

-   Οι νεοχιτλερικοί ηγέτες του Άξονα δίνουν εδώ και τέσσερα χρόνια το κύριο και πιο αιματηρό χτύπημα τους στην Ευρώπη με την εισβολή της Ρωσίας από την Ανατολή στην ηρωικά αμυνόμενη Ουκρανία και την προσάρτηση του ενός πέμπτου του εδάφους της. Η στάση όλων των χωρών των εθνών και των τάξεων απέναντι σε αυτή την επίθεση είναι αυτή που κρίνει σήμερα τα παγκόσμια πολιτικά στρατόπεδα.

-    Τελευταία οι νεοχιτλερικοί έχουν ξεκινήσει έναν μεγάλο ενεργειακό πόλεμο στην Ευρώπη από τον Νότο με την προβοκατόρικη επίθεση στο Ιράν που έκανε για χάρη τους η φασιστική, ανοιχτά φιλορώσικη προεδρία Τραμπ. Στόχος της επίθεσης ήταν από τη μια το καθεστώς των μουλάδων να αναζητήσει προστασία στον Άξονα και από την άλλη με τις επιλεκτικές δολοφονίες των ηγετών του να «εγχειριστεί» έτσι ώστε να αναρριχηθούν στην ηγεσία τα πιο φιλικά προς τη Ρωσία και την Κίνα και γι’ αυτό πιο φασιστικά στελέχη του. Το πρακτικό αποτέλεσμα της επίθεσης του Τραμπ είναι ότι αυτό το καθεστώς μπορεί από δω και μπρος να ανοιγοκλείνει για λογαριασμό του ρωσοκινέζικου Άξονα τα Στενά του Ορμούζ και να δίνει επιλεκτικά χτυπήματα στην παγκόσμια οικονομία. Όχι τυχαία ο προβοκάτορας φρόντισε να ενοχοποιήσει για αυτόν τον πόλεμο την σημερινή επεκτατική ηγεσία του Ισραήλ ώστε να απογειώσει το γενοκτονικό αντισημιτισμό που είναι η παγκόσμια ενοποιητική σημαία του νεοχιτλερικού Άξονα. Τέλος με τον πόλεμο αυτό ο Τραμπ έδιωξε την Ευρώπη από τη Μέση Ανατολή, άφησε ακάλυπτες τις χώρες του Κόλπου στα εκδικητικά χτυπήματα των μουλάδων, και έβαλε σαν μεσολαβητή το Πακιστάν, μια μουσουλμανική χώρα ιδιαίτερα εξαρτημένη από την Κίνα, ώστε η τελευταία να γίνει αυτή ο νέος προστάτης των Αράβων του Κόλπου και ο επιδιαιτητής της αραβο-ιρανικής σύγκρουσης.

 

Δη­μο­σιεύ­ου­με α­πό­σπα­σμα α­πό την ο­μι­λί­α του σ. Η­λί­α Ζα­φει­ρό­που­λου που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 11/01/2015 στα γρα­φεί­α της Ο­ΑΚ­ΚΕ  για τις ε­κλο­γές της 25 Γε­νά­ρη. Σ’ αυ­τό γί­νε­ται μια ε­κτε­τα­μέ­νη α­να­φο­ρά στην ξε­νό­δου­λη, σο­σιαλ­φασι­στι­κή και σα­μπο­τα­ρι­στι­κή πο­λι­τι­κή της η­γε­τι­κής κλί­κας του Σύ­ρι­ζα που σή­με­ρα, ι­διαί­τε­ρα με τα τε­λευ­ταί­α γε­γο­νό­τα ε­πι­βε­βαιώ­νε­ται. Ο­λό­κλη­ρη η ο­μι­λί­α εί­ναι σε αυ­τό το σύν­δε­σμο: http://www.oakke.gr/videos/item/465. 

Η κα­θε­στω­τι­κή προ­πα­γάν­δα μπο­ρεί να ε­ξυ­μνεί τον Τσά­βες σα λα­ϊκό η­γέ­τη ό­μως τα γε­γο­νό­τα βγά­ζουν το προ­φίλ ε­νός ε­πι­κίν­δυ­νου δι­κτά­τορα που μπή­κε στην υ­πη­ρε­σί­α του χει­ρό­τε­ρου ι­μπε­ρια­λι­σμού.

Πριν από λίγο καιρό ήρθε στη δημοσιότητα η είδηση ότι ένας κινέζος επενδυτής αγόρασε 100 σπίτια στα Εξάρχεια ενώ προηγούμενα είχε αγοράσει έναν άλλο μεγάλο αριθμό από σπίτια τα οποία μεταπούλησε ακριβότερα. (http://news.in.gr/economy/article/?aid=1500169574).

  Παντού η εργοδοσία  ποδοπατεί τα εργατικά δικαιώματα, άλλά μόνο στην COSCO οι εργαζόμενοι δουλεύουν σα δούλοι. Αυτό γίνεται γιατί τους αποικιοκράτες της COSCO τους καλύπτει  η κυβέρνηση, η αντιπολίτευση, τα δικαστήρια, η επιθεώρηση εργασίας, η ΓΣΕΕ και το ΠΑΜΕ.

Πρόσφατα η κυβέρνηση της Τανζανίας αποφάσισε να διακόψει την κατασκευή του λιμανιού Μπαγκαμόγιο που χρηματοδοτείται από το κινεζικό κράτος. Το έργο υπογράφηκε στα 2013 και φιλοδοξεί να δημιουργήσει το μεγαλύτερο λιμάνι στην ανατολική Αφρική, όμως ο νυν πρόεδρος της χώρας Τζον Μανγκουφούλι το απέρριψε χαρακτηρίζοντάς το «εκμεταλλευτικό και επικίνδυνο». Είπε στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι οι κινέζοι χρηματοδότες έθεσαν «σκληρούς όρους που μόνο τρελοί θα μπορούσαν να τους αποδεχτούν» (The Economic Times, 6/7).

Ενώ είχε γραφτεί το παρακάτω κείμενο και λίγο πριν δημοσιευτεί έγινε η παγκόσμιας στρατηγικής σημασίας διάλυση της τελευταίας συνόδου των G7 από τον αμερικανό πρόεδρο. Όχι τυχαία λίγο πριν οι υπόλοιποι έξι, που είναι οι αρχηγοί των μεγαλύτερων δεύτερης γραμμής ιμπεριαλιστικών χωρών του β κόσμου (Ευρώπη, Ιαπωνία, Καναδάς), είχαν καταψηφίσει την πρόταση του Τραμπ να συμμετάσχει ξανά στους G7 και η Ρωσία,

O Τραμπ μπορεί να είναι ένα ναζιστόμουτρο αλλά οι ΗΠΑ είναι ακόμα μια αστοδημοκρατική χώρα. Αντίθετα δηλαδή με τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα όπου οι πληθυσμοί δεν είναι σε θέση να ξέρουν τι γίνεται στον κόσμο επειδή οι σοσιαλφασιστικές δικτατορίες τους ασκούν απόλυτο έλεγχο στην ενημέρωσή τους, ο αμερικάνικος λαός έχει την πολιτική ισχύ να ξέρει αφού ο πουτινικός Κουίσλιγκ Τραμπ έχει την κυβερνητική αλλά όχι όλη την κρατική. Δηλαδή καθώς ούτε ο στρατός, ούτε η δικαστική εξουσία, ούτε πάνω απ όλα ο τύπος, είναι στα χέρια του. Έτσι η εξουσία Τραμπ διαρκώς φθείρεται. Γι αυτό το λόγο ο ρωσοκινεζικός Άξονας βιάζεται να αξιοποιήσει όσο είναι καιρός τις διευκολύνσεις που αυτή η εξουσία του κάνει σε διεθνές επίπεδο με αλλεπάλληλες προβοκάτσιες, προσφέροντας του χωρίς κόπο τις ενδιάμεσες παγκόσμιες δυνάμεις τύπου Ινδίας, Βραζιλίας και χτυπώντας τις εχθρικές του, με πρώτες την Ευρώπη και τον Καναδά, οι οποίες ως χθες ήταν οι καλύτεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ.

Μια πολύ χαρακτηριστική στιγμή από τα γεγονότα του 1989 στην Κίνα είναι η καταστροφή από ένα τεθωρακισμένο στρατιωτικό όχημα του περίφημου αγάλματος της θεάς της Δημοκρατίας, μίας αρκετά ογκώδους κατασκευής από αφρολέξ και πεπιεσμένο χαρτί πάνω σε μεταλλικό καλούπι που παριστάνει μια γυναίκα να κρατά έναν πυρσό. Το άγαλμα κατασκευάστηκε από φοιτητές της κεντρικής ακαδημίας καλών τεχνών και στήθηκε στην πλατεία Τιεν Αν Μεν από τολμηρούς νεολαίους που αψήφησαν τις απειλές της ασφάλειας ότι θα έχαναν το δίπλωμά τους. Τοποθετήθηκε ανάμεσα στο Μνημείο των Ηρώων του Λαού και την Πύλη της πλατείας κοιτάζοντας προς το τεράστιο πορτραίτο του Μάο που κρέμεται εκεί. Αν και πολλοί συγκρίνουν το έργο με το άγαλμα της Ελευθερίας των ΗΠΑ προβάλλοντας τον ισχυρισμό περί αμερικανικής καλλιτεχνικής (και παραπέρα πολιτικής) επιρροής, ένας γλύπτης που ήταν παρών στην κατασκευή του αγάλματος ονόματι Τσάο Τσινγκ-γιουάν έχει εξηγήσει ότι οι δημιουργοί του όχι μόνο συνειδητά απέφυγαν να πάρουν σαν πρότυπο το άγαλμα της Νέας Υόρκης επειδή μια τέτοια κίνηση θα ήταν φιλο-αμερικανική, αλλά αντίθετα επηρεάστηκαν πολύ από το πασίγνωστο έργο σοσιαλιστικού ρεαλισμού της σοβιετικής γλύπτριας Βέρας Μούχινα που παριστάνει έναν εργάτη και μία αγρότισσα με προτεταμένα χέρια να κρατούν το σφυροδρέπανο.

 

Αν η πρω­θυ­πουρ­γί­α Γ. Πα­παν­δρέ­ου πρό­σφε­ρε στους κι­νέ­ζους νέ­ο-α­ποι­κιο­κρά­τες σο­σια­λι­μπε­ρια­λι­στές έ­να πρώ­το έ­ρει­σμα στο βα­σι­κό ε­μπο­ρι­κό λι­μά­νι της χώ­ρας, η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά-Βε­νι­ζέ­λου ε­νί­σχυ­σε α­πο­φα­σι­στι­κά αυτή την πα­ρου­σί­α. Με τη συμ­φω­νί­α του Νο­έμ­βρη (και με την α­πα­ραί­τη­τη α­νοχή, έμ­με­ση υ­πο­στή­ρι­ξη ό­λων των κομ­μά­των, και τε­λευ­ταί­α με μια ε­πί­σης συ­νένο­χη “μου­γκή” προ­ε­κλο­γι­κή τρο­πο­λο­γί­α α­στρα­πή 250 εκ. ευ­ρώ!)