Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Η ΟΑΚΚΕ είχε εκτιμήσει αμέσως μετά τις εντυπωσιακές συλλήψεις των ναζιστών που έγιναν τον περασμένο Σεπτέμβρη, ότι παράλληλα μεθοδεύεται η πολιτική τους ενδυνάμωση,όπως και το δυνάμωμα του αντισημιτισμού.  

H διακομματική κάλυψη της αντισημιτικής επίθεσης σε καθηγήτρια του ΕΚΠΑ μετά και την ανάλογη κάλυψη της πραξικοπηματικής άλωσης της μεγαλύτερης ομοσπονδίας εργαζομένων της χώρας από τους αντισημίτες του ψευτοΚΚΕ δείχνει πόσο ανησυχητικά γρήγορα προχωράει ο εκφασισμός της χώρας

Η επίθεση των αντισημιτών μπορεί να αναχαιτιστεί και στη χώρα μας αλλά και παγκόσμια μέσα από λαϊκά αντιφασιστικά μέτωπα ενάντια στο ρωσοκινέζικο νεοχιτλερικό άξονα και στους υποτακτικούς του

 

Λίγες μέρες πριν από τη μέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος, στις 21/1 μια ομάδα τραμπούκων αντισημιτών βανδάλισαν το γραφείο της καθηγήτριας της Φιλοσοφικής του Πανεπιστημίου της Αθήνας Βάνας Νικολαΐδου.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουμε όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο καταδικάσει αυτές τις επεμβάσεις, επειδή εξυπηρετούν τη στρατηγική ενός άλλου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου νεοχιτλερικού. Αποδείχτηκε πράγματι ότι οι τρεις πρώτες από αυτές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη) τώρα έφεραν στην εξουσία σε βάθος χρόνου κυρίως φιλορώσικες πολιτικές δυνάμεις, ενώ η τέταρτη που ζούμε τώρα δείχνει ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως μάλιστα πιο σύντομα και πιο χτυπητά. Ένας σημαντικός λόγος που πολλοί δημοκράτες υποστηρίζουν αυτές τις επεμβάσεις είναι ότι οι σοσιαλφασίστες φίλοι της Ρωσίας επίσης τις καταδικάζουν, όπως κάνει συχνά και η ίδια. Όμως οι σοσιαλφασίστες καταγγέλλουν την επέμβαση μόνο και μόνο για να καταγγείλουν από θέση αρχής τον επεμβασία αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Εμείς καταγγέλλουμε την επέμβαση γιατί φέρνει από πολιτική παρακμή ή δόλο, αργά ή γρήγορα, τον πιο κτηνώδη ιμπεριαλισμό στην εξουσία και μια πολύ πιο σκληρή και πιο διεφθαρμένη δικτατορία από εκείνη που αντικατέστησε. Και τούτο γιατί αυτές οι επεμβάσεις διευκολύνουν τη Ρωσία να εμφανιστεί σαν προστάτης της χώρας που υπήρξε θύμα της επέμβασης. Γιατί οι επεμβασίες σύντομα από την ίδια την ιμπεριαλιστική φύση τους αποκαλύπτονται στο λαό της δοσμένης χώρας σαν μια εξωτερική καταπιεστική και γι αυτό αντιπατριωτική δύναμη. Έτσι η Ρωσία αλλά και η στρατηγική της σύμμαχός Κίνα κατακτούν μέσα από αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις κρίσιμες θέσεις στον Τρίτο Κόσμο. Έτσι περικυκλώνουν αργά αλλά μεθοδικά τις δυτικές αστοδημοκρατίες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομικά αλλά αδύναμες πολιτικοστρατιωτικά ευρωπαϊκές. Πρόκειται για μια στρατηγική του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που μετά την αμερικάνικη επέμβαση στη Λιβύη την έχουμε περιγράψει με την εξής εικόνα: «Οι ΗΠΑ τινάζουν την ελιά, η Ρωσία μαζεύει τον καρπό». Οι ΗΠΑ αντικειμενικά καταστρέφουν ή εξαρτούν μια χώρα στο όνομα μιας εκστρατείας για την απελευθέρωση της. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πληθυσμοί αυτών των χωρών, βλέπουν τελικά τη Ρωσία αλλά και την Κίνα σα φίλους τους. Έτσι ειδικά η πολύ πλούσια σε παλιούς και νέους πολιτικούς πράκτορες Ρωσία μπορεί να εγκαθιστά σε αυτές τις χώρες φιλικές ή υποτακτικές της κυβερνήσεις.

Το πρόσφατο κύμα αντιδράσεων κατά του Τζέρεμι Κόρμπιν στο Ενωμένο Βασίλειο με αφορμή την εμφάνιση μιας σειράς αντισημιτικών σχολίων από τον ίδιο και τους συνεργάτες του δείχνει ότι ο εκφασισμός της πολιτικής ζωής στη Βρετανία από τον ηγέτη των Εργατικών δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση μπροστά σε ένα λαό με ισχυρά αντιφασιστικά ανακλαστικά.

- Η υποστήριξη στο χιτλερικό γενοκτονικό πογκρόμ της Χαμάς στις 7/10 ο λόγος της απαγόρευσης του "Συνεδρίου για την Παλαιστίνη", και όχι ο δήθεν υπερβολικός ζήλος για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως απατεωνίστικα λέει ο Βαρουφάκης

- Λύση δύο κρατών σημαίνει καταδίκη του ισραηλινού επεκτατισμού, σημαίνει όμως πρώτα και κύρια καταδίκη του κανιβαλικού αντισημιτισμού

Ο γνωστός μας Γ. Βαρουφάκης και το κόμμα του ανακοίνωσαν χθες ότι το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών του απαγόρευσε την είσοδο καθώς και κάθε πολιτική δραστηριότητα στη χώρα… ακόμα και μέσω τηλεδιάσκεψης!

Η ό­λο και ευ­ρύ­τε­ρη α­πο­δο­χή και α­πή­χη­ση των θέ­σε­ων της Ο­ΑΚ­ΚΕ μέ­σα στους α­ρι­στε­ρούς και ευ­ρύ­τε­ρα στους δη­μο­κρα­τι­κούς αν­θρώ­πους, προ­ϊ­όν με­τα­ξύ άλ­λων της ρα­γδαί­ας ε­πέ­λα­σης του ρώ­σι­κου και κι­νέ­ζι­κου κρα­τι­κο­μο­νο­πώ­λιου στη χώ­ρα μας,

Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δίνει τρία πολύτιμα ιστορικά μαθήματα στο λαό μας που ποτέ δεν θα πρέπει να ξεχάσει. Το πρώτο είναι ότι αυτός ο λαός, που στις συνηθισμένες μέρες του ακολουθεί μια άρχουσα τάξη δίχως χαρακτήρα και τόλμη, η οποία περιμένει έγκριση από τις ξένες μεγάλες δυνάμεις για να κάνει το παραμικρό, αποτόλμησέ μια πολύ μεγάλη πολιτική εξέγερση ενάντια σε μια στυγνή δικτατορία χωρίς καμμιά ξένη έγκριση. Το δεύτερο είναι ότι οι πιο προωθημένες και συνεπείς δημοκρατικές δυνάμεις που μπήκαν μπροστά σ αυτήν την εξέγερση δεν ήταν οι ως τότε πιο μεγάλες αστικές πολιτικές δυνάμεις αλλά μικρές πολιτικές οργανώσεις δεμένες με την εργατική ιδεολογία και πολιτική, δηλαδή ακριβώς με την πιο καταπιεσμένη τάξη της κοινωνίας. Το τρίτο, και για το οποίο όπως θα δούμε όχι τυχαία δεν γίνεται πολύς λόγος σε αυτές τις επετείους είναι ότι και αυτή η μεγάλη εξέγερση όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη σ αυτή τη χώρα βρήκε και έμπνευση και πολιτικό στήριγμα μέσα σε ένα πανευρωπαϊκό κίνημα όπως εκείνο που εκείνη την περίοδο στρεφόταν στα δυο κομμάτια της Ευρώπης, το δυτικό και ανατολικό ενάντια στις δύο πιο ισχυρές παγκόσμιες δυνάμεις, τις ιμπεριαλιστικές ΗΠΑ και τη σοσιαλιμπεριαλιστική Ρωσία. 

Αυτά τα μαθήματα πρέπει να τα κρατάμε βαθιά στο μυαλό μας γιατί θα μας δίνουν κατεύθυνση, έμπνευση και αισιοδοξία στα πολύ δύσκολα χρόνια, χρόνια δικτατοριών και άγριου πολέμου, αλλά και μιας μεγαλειώδους αντίστασης που θα έρθουν στη χώρα μας, και στην ως τα σήμερα δημοκρατική Ευρώπη.