Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Κάλεσμα για υποστήριξη στην αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στη ρώσικη εισβολή απευθύνει η ουκρανική κοινότητα με διοργάνωση πορείας από το μετρό στο Πανεπιστήμιο προς το Σύνταγμα την Κυριακή στις 23/2 στις τρεις το μεσημέρι. Η διοργάνωση της πορείας και της συγκέντρωσης στο Σύνταγμα γίνεται στα πλαίσια ενός παγκόσμιου καλέσματος στήριξης στην Ουκρανία γιατί σε λίγες μέρες κλείνουν τρία χρόνια από τότε που η Ρωσία εξαπατώντας όλο τον πλανήτη, ξεκίνησε τον κατακτητικό της πόλεμο με τη ναζιστική γενοκτονική πλατφόρμα της άρνησης της ύπαρξης ουκρανικού έθνους και κράτους.

Σήμερα ο ηρωικός και παρατεταμένος αντιστασιακός πόλεμος της Ουκρανίας περνάει την πιο δύσκολη εποχή του αφού οι νέοι Χίτλερ έχουν στο πλευρό τους την ηγεσία Τραμπ, ό,τι πιο βρώμικο, επιθετικό και κανιβαλικό έχει βγάλει ποτέ του ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός.

Τώρα πια μόνο η ενότητα της Ουκρανίας με την Ευρώπη και η ενότητα της ίδιας της Ευρώπης απέναντι στο νεοναζιστικό άξονα Ρωσίας-Κίνας και τον κουίσλιγκ τους Τραμπ μπορούν όχι μόνο να καθυστερήσουν αλλά ακόμα και να αναχαιτίσουν την επέλαση του.Η ΟΑΚΚΕ θα είναι εκεί στο πλευρό της ουκρανικής κοινότητας για άλλη μια φορά. Πρέπει να είμαστε όλοι εκεί αυτή την Κυριακή για να σπάσουμε την αυξανόμενη απομόνωση που έχει επιβάλλει διακομματικά το ελληνικό πολιτικό καθεστώς με επικεφαλής του τους φασίστες και τους σοσιαλφασίστες ενάντια στους ουκρανούς μετανάστες και στο κίνημα στήριξης στη μεγαλειώδη και μαχητική αντίσταση του ουκρανικού λαού απέναντι στα τέρατα. Ειρήνη σημαίνει μόνο ένα πράγμα τελικά: να φύγει ο κατακτητής από όλο το έδαφος της Ουκρανίας.

Ο βομβαρδισμός- συνειδητή μαζική σφαγή των αμάχων της πολυκατοικίας του Ντνίπρο, έρχεται να θυμίσει στους κατοίκους όλου του πλανήτη ότι η νεοχιτλερική Ρωσία όχι απλά συνεχίζει αλλά κλιμακώνει το γενοκτονικό της πόλεμο ενάντια στην ηρωική Ουκρανία. Πρόκειται για έναν πόλεμο που είναι τμήμα εκείνου που ετοιμάζει στρατιωτικά και προς το παρόν κυρίως πολιτικοδιπλωματικά και οικονομικά ενάντια σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Αυτή η κλιμάκωση πρέπει να απαντηθεί από τις ευρωπαϊκές χώρες και στα τρία επίπεδα του.

Ο παγκόσμιος πολεμικός άξονας Ρωσίας-Κίνας έχει βρει στο πρόσωπο του Τραμπ έναν πολύτιμο υπηρέτη. Ο βασικός του ρόλος είναι να προωθεί τη διάσπαση των δυτικών χωρών ξεκινώντας από το χτύπημα της βαριάς βιομηχανίας των χωρών του β΄ κόσμου. Πριν λίγες ώρες μάλιστα ο Τραμπ κήρυξε και τον πόλεμο ειδικά ενάντια στην ενεργειακή ανεξαρτησία της Ευρώπης.

Ο πρώτος και πιο ανοιχτός πόλεμος του ήταν αυτός ενάντια σε μια από αυτές τις χώρες, στον Καναδά, ακριβώς επειδή αυτή, όσο καμιά άλλη, είναι πολύ στενά δεμένη οικονομικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι τυχαίο που 50 χρόνια αφότου ο μεγαλύτερος μαρξιστής της εποχής μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο, ο Μάο Τσε Τουγκ, χρησιμοποίησε τον όρο β΄ κόσμος για τις δεύτερης γραμμής ιμπεριαλιστικές χώρες, ήταν ένας πρόεδρος του Κανάδα, ο Κάρνεϊ, που χρησιμοποίησε έναν όρο με παραπλήσιο νόημα, τον όρο «μεσαίες δυνάμεις», για να τις καλέσει σε αντίσταση στη Ρωσία του Πούτιν και στις ΗΠΑ του Τραμπ. Εμείς παρά την ωμή φασιστική φρασεολογία του Τραμπ δεν βάζουμε τις ΗΠΑ στο ίδιο στρατηγικό μέτωπο με τη Ρωσία και την Κίνα. Έχουμε πει ότι οι ΗΠΑ του Τραμπ, μια χρηματιστική υπερδύναμη σε πτώση, δεν είναι στρατηγικά νεοχιτλερική όπως η πολεμικά και διπλωματικά ανερχόμενη Ρωσία του Πούτιν ή η Κίνα του Σι. Ο Τραμπ είναι άνθρωπος της Ρωσίας αλλά οι ΗΠΑ είναι χάρη σε αυτόν ένα τακτικός σύμμαχος της Ρωσίας και όχι στρατηγικός, όπως τακτικά σύμμαχος της Ρωσίας θα συνεχίσουν να είναι οι ΗΠΑ αν την προεδρία τους καταλάβει στα 2028 η τροτσκιστική ρωσόδουλη κλίκα Σάντερς μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ. Η στρατηγική ταύτιση του Τραμπ και της κλίκας Σάντερς φαίνεται καθαρά στη μερική συμμόρφωση της προεδρίας Τραμπ στην απαίτηση αυτής της κλίκας να πάψουν οι ΗΠΑ να τροφοδοτούν με πετρέλαιο την Ευρώπη, για να πέσει τάχα η τιμή του, παρά την αντίσταση των «πετρελαιάδων» της κυβέρνησης Τραμπ. Μετά από αυτή την πίεση, που στην ουσία ήταν μία πολιτική «πάσα» της συμμορίας Σάντερς στον Τραμπ, αυτός εκβίασε την Ευρώπη ότι θα της κόψει το ντίζελ που εκείνη εισάγει από τις ΗΠΑ - και είναι το 1/3 από όσο εισάγει συνολικά- αν δεν καταναλώσει μέσα σε 4 μήνες το 20% από τα στρατηγικά της αποθέματα εκ των οποίων ένα μεγάλο μέρος στις πρώτες 20 μέρες. Από δω και πέρα αρκεί οι ρωσόδουλοι πλέον μουλάδες του Ιράν να κρατήσουν πάνω από ένα ως και 4 μήνες το μερικό αποκλεισμό του Ορμούζ και του Μπαμπ Ελ Μαντέμπ για να βρεθεί η Ευρώπη σε αγωνιώδη ενεργειακή θέση. Αν αυτό συμβεί οι φαιο- «κόκκινοι» φασίστες της θα μπορούν να πιέζουν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να μην στηρίζουν τους Ουκρανούς όταν βομβαρδίζουν τα ρωσικά διυλιστήρια και γενικά να μην αντιστέκονται στους νέους Χίτλερ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει έστω και την τελευταία στιγμή να πάψει να ταλαντεύεται για το αν θα μείνει μόνη της απέναντι στον Πούτιν και τον Σι και να νομίζει ότι θα την σώσει η αδύναμη μισοδημοκρατική μειοψηφία του ρεπουπλικανικού κόμματος των ΗΠΑ ή ακόμα χειρότερα οι νεοναζί της Κίνας του Σι. Η Ευρώπη πρέπει να στηριχθεί στον εαυτό της, στα δημοκρατικά αντιφασιστικά κινήματα και στις δημοκρατικές αντιφασιστικές δυνάμεις σε όλο τον κόσμο, ανάμεσα τους και σε αυτές των ΗΠΑ. Κυρίως όμως στην εποχή που τόσο οι κλασικοί φασίστες, όσο κυρίως οι φασίστες με "αριστερές" σημαίες οδηγούν το όλο και πιο εξαθλιωμένο παγκόσμιο προλεταριάτο σε έχθρα με τις αστικές δημοκρατίες και σε φιλία με το νεοναζιστικό Άξονα Ρωσίας-Κίνας και με τον αμερικανό κουίσλιγκ φίλο τους Τραμπ και την κλίκα του, το πιο κρίσιμο και ζωτικό καθήκον των αριστερών δημοκρατών και των πραγματικών κομμουνιστών είναι το να αντισταθούν στον Άξονα συσπειρώνοντας και όχι χτυπώντας το ευρωπαϊκό αλλά και το τριτοκοσμικό προλεταριάτο. Αυτό σημαίνει να αποδείξουν στην πράξη ότι δεν μπορεί ο πατριωτικός πόλεμος της Ευρώπης απέναντι στους νεοναζί, που έχει αρχίσει στο ηρωϊκό ουκρανικό μέτωπο, να γίνει με τους μεγαλοαστούς να συσσωρεύουν όλο και πιο μεγάλο πλούτο και τους λαούς να πληρώνουν μόνοι τους και μάλιστα κύρια για το κόστος της άμυνας τόσο σε χρήμα σήμερα όσο και σε ζωές αύριο. Αυτό σημαίνει ότι τώρα είναι η ώρα να ξεπηδήσει μια νέα δημοκρατική και επαναστατική αντιφασιστική αριστερά και ένα νέο μαζικό αντισοσιαλφασιστικό κομμουνιστικό κίνημα. Γιατί η αστική τάξη, ακόμα και όταν εκτελεί από τις συνθήκες πατριωτικά καθήκοντα αντλεί τη δύναμη της αντίστασής της από την αποφασιστικότητα των μαζών. Η ίδια ακόμα και στην καλύτερη της εκδοχή έχει την τάση του συμβιβασμού, ιδιαίτερα όταν σε μια πρώτη φάση ο φασισμός κερδίζει ένα μεγάλο κομμάτι των μαζών όπως γίνεται σήμερα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στη χώρα μας, και πιο πολύ στις ΗΠΑ.