Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Ο διακομματικός νεο-μεσαίωνας καλύπτει ουσιαστικά την καταδίκη

Καθώς η εύθραυστη κρούστα δημοκρατισμού που αγωνίζεται να περιβάλει ακόμα το ελληνικό πολιτικό σύστημα ραγίζει καθημερινά ολοένα και περισσότερο και καθώς ο φαιοκόκκινος νεο-μεσαίωνας δεν φαντάζει πλέον για αυτή τη χώρα ένα τόσο μακρινό ενδεχόμενο, ήρθε και η πρώτη καταδίκη μπλόγκερ

Η αλλαγή η οποία έχει συντελεστεί στην πολιτική ζωή και στο δημόσιο λόγο στην Ευρώπη και σε κάποιο βαθμό και στις υπόλοιπες δημοκρατικές χώρες του πλανήτη μετά τις 24/2, όταν ο Πούτιν ξεκίνησε το νεοχιτλερικό του γιουρούσι στην ανεξάρτητη, ηρωική Ουκρανία είναι εντυπωσιακή. Ξαφνικά εκατοντάδες δημοσιολόγοι, διανοούμενοι, δημοσιογράφοι και άλλοι ιδεολογικοί εκπρόσωποι - στην κύρια πλευρά - της δυτικού τύπου, φιλελεύθερης αστικής τάξης ξύπνησαν από μια οικονομίστικη χαύνωση δεκαετιών και αντίκρισαν το πρόσωπο του νέου Χίτλερ στο πρόσωπο του μέχρι χτες «προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας κυρίου Βλάντιμιρ Πούτιν», όπως τον αποκαλούσαν με όλο τον «προσήκοντα» σεβασμό.

Από τότε που η χώρα μας μπήκε για τα καλά στην κρίση, την οποία προκάλεσε το επί δεκαετίες παραγωγικό σαμποτάζ των ρωσόδουλων, ακούγονται από την πλευρά τους συχνά-πυκνά, ανάλογα

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ

ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΑΝΟΙΧΤΟ, ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΜΕ ΑΝΤΙΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΑΝΔΥΑ

Να καταδικάσουμε τη βάναυση ναζιστική επίθεση ενάντια στο Εβραϊκό Νεκροταφείο της Αθήνας

Να καταγγείλουμε κυβέρνηση και κοινοβουλευτικά κόμματα που με τρόπο προωθούν την αντισημιτική προπαγάνδα ενώ ανέχονται την αντισημιτική βία

Τα τάγματα εφόδου χτυπήσανε ουσιαστικά ανενόχλητα στη Σταυρούπολη, ενώ προχθές, στην Παλιά Κοκκινιά ξεκίνησαν να κάνουν αντιμεταναστευτικά πογκρόμ τραυματίζοντας και κυνηγώντας επί τρεις ώρες, χωρίς η αστυνομία να επέμβει, πακιστανούς εργάτες που ζουν χρόνια δεμένοι με τον υπόλοιπο λαό σ αυτήν την ιστορική γειτονιά.

Πριν ένα χρόνο στη μεγαλειώδη συγκέντρωση μπροστά στο Εφετείο, όπου ανακοινωνόταν η φυλάκιση των αρχιναζί και το πιο μεγάλο κομμάτι αυτού που λέγεται αντιφασιστικό κίνημα έριχνε το σύνθημα ότι η “Χρυσή Αυγή τέλειωσε”, η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και η ΟΑΚΚΕ ύψωναν το πολύ τολμηρό για εκείνη τη στιγμή πανώ, που προειδοποιούσε τους δημοκράτες αντιφασίστες ότι «η μεγάλη μάχη με τους ναζιστές είναι μπροστά μας» (δες τη φωτογραφία στην αρχή αυτού του κειμένου). Τότε αυτή η άποψη είχε θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση σαν μια παραδοξολογία και στη χειρότερη σαν μεμψίμοιρη ή ηττοπαθής. Σήμερα οι αντιφασίστες αναρωτιούνται με αληθινή ανησυχία τι σημαίνει η επανεμφάνιση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου και πόσο βάρος έχει αυτή.

Να κόψουμε το δρόμο στη μεταλλαγμένη «Χρ. Αυγή» του πουτινικού Κασιδιάρη που δυναμώνει με διακομματική στήριξη

ΕΚΤΟΣ ΝΟΜΟΥ ΟΙ ΝΑΖΙ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ

Τα 13 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα στιγματίζονται από την αποφυλάκιση του ναζί Κασιδιάρη. Το ξεθάρρεμα των οπαδών του και η πανηγυρική υποδοχή του αποκαλύπτει το καλά κρυμμένο έγκλημα των κοινοβουλευτικών ηγεσιών που άφησαν ανέγγιχτες τις τοπικές οργανώσεις των ναζιστών, τους πυρήνες της μέσα στο στρατό, στην αστυνομία και στην ίδια τη δικαιοσύνη, που επέμειναν αταλάντευτα στην άρνησή τους να βγάλουν τη ναζιστική συμμορία εκτός νόμου, και πάνω απ όλα που έκρυψαν τη δίκη και τα ατελείωτα εγκλήματα της δολοφονικής συμμορίας από τα μάτια του λαού για να ξεπλυθούν μέσα στη λήθη.

Έτσι ετοίμασαν τις κατάλληλες συνθήκες για να κρύψει ο Κασιδιάρης τη σβάστικα μέσα από το σακάκι και τη γραβάτα και να μπορέσει να επαναφέρει στο πολιτικό σκηνικό σα νόμιμο κόμμα το νέο μεταλλαγμένο τέρας που έχει όλες τις ρατσιστικές και αντισημιτικές περγαμηνές της "Χρυσής Αυγής” και όλο τον αέρα που του δίνει η επίθεση της νεοχιτλερικής Ρωσίας στην οποία δηλώνει πιο ανοιχτά από ποτέ την αφοσίωση του. Με την αποφυλάκιση του αποκαλύπτεται κυρίως το μεγάλο έγκλημα του κλίματος του εφησυχασμού που καλλιέργησε στους δημοκράτες η ψευτοαριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική μετά την καταδίκη του 2020. Αυτή η τελευταία μάλιστα εμφάνισε σαν νίκη της τις ποινές χάδι που τους εξασφάλισε ο ποινικός κώδικας ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τη διατήρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων και παρά το γεγονός ότι οι πυρήνες τους και οι φίλοι τους στον κρατικό μηχανισμό παρέμειναν ανέγγιχτοι.

Όταν έγινε η καταδίκη της Χ.Α. το 2020 είχαν προηγηθεί πολλά χρόνια ασύδοτης βίας, με τους ναζί που έδερναν το βράδυ να κατεβαίνουν ελεύθερα στις εκλογές και να καμώνονται μάλιστα τους βουλευτές στο φως της μέρας, μέσα στο καθεστώς της προστασίας και της νομιμότητας που τους εξασφάλιζε με συνέπεια το πολιτικό σύστημα. Επικεφαλής της υπεράσπισης αυτής της νομιμότητας ήταν οι ψευτοαριστερές ηγεσίες των ΣΥΡΙΖΑ και ψευτοκΚΕ. Η δολοφονία του Π. Φύσσα στο Πέραμα το 2013, στα 34 του χρόνια, σε κοινή θέα, ήταν το έγκλημα που τους άνοιξε την πόρτα για τη φυλακή. Αλλά ούτε και αυτή θα ήταν καταλύτης αν δεν υπήρχε η αφόρητη πίεση από την Ευρώπη όταν μετά τα δημόσια πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας οι τραμπούκοι με τις σβάστικες και όλο το κλασικό χιτλερικό πρόγραμμα, όχι μόνο παρέμεναν νόμιμοι αλλά τελικά βρέθηκαν και μέσα στη Βουλή. Οι χιλιάδες δημοκράτες που ξεχύθηκαν το 2020 στο δρόμο για να πανηγυρίσουν που επιτέλους θα έμπαινε ένας οριστικός φραγμός σε αυτό το αίσχος έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν πόσο εξαπατήθηκαν από όσους τους εγγυήθηκαν ότι η καταδίκη σήμανε το τέλος της συμμορίας.

Με την ευκαιρία της δημοσίευσης του φιλοσοφικού δοκιμίου του Μάο Τσε Τουνγκ  «Για την Πράξη»

Δη­μο­σιεύ­σα­με σε δύ­ο συ­νέ­χειες στα φύλ­λα 483 και 484 της Νέ­ας Α­νατο­λής το σπου­δαί­ο φι­λο­σο­φι­κό δο­κί­μιο «Για την πρά­ξη» που έ­γρα­ψε ο Μά­ο Τσε Τουν­γκ το 1937 στη διάρ­κεια του α­ντι­για­πω­νέ­ζι­κου ε­θνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τικού πο­λέ­μου. Στο κά­θε κομ­μά­τι εί­χα­με γρά­ψει και α­πό έ­να μι­κρό πρό­λο­γο. Τώ­ρα το δη­μο­σιεύ­ου­με ό­λο μα­ζί στην ι­στο­σε­λί­δα της Ο­ΑΚ­ΚΕ. 

Αρ­χι­κά εί­χα­με την πρό­θε­ση να ε­νο­ποιή­σου­με κά­πως τους δύ­ο προ­λό­γους, με έ­ναν τρί­το ε­πί­σης ο­λι­γό­λο­γο. Αρ­χί­ζοντας όμως να γρά­φου­με αυ­τόν τον τε­λευ­ταί­ο, αι­σθαν­θή­κα­με την α­νά­γκη να δια­τυ­πώ­σου­με κά­ποιες σκέ­ψεις για το γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο μέ­σα στο ο­ποί­ο κα­τά τη γνώ­μη μας ε­ξε­λίσ­σε­ται η ση­με­ρι­νή πά­λη για την α­νά­πτυ­ξη της μαρ­ξιστι­κής γνώ­σης και τε­λι­κά της πρά­ξης. Δεν εί­ναι τυχαί­ο  ό­τι α­πό ό­λα τα θεω­ρη­τι­κά κεί­με­να του Μά­ο Τσε Τουν­γκ δια­λέ­ξα­με αυ­τό για να δη­μο­σιεύ­σου­με σε αυ­τή τη φά­ση και μά­λι­στα το με­τα­φρά­σα­με και α­πό το γαλ­λι­κό πρω­τό­τυ­πο των πα­λιών κι­νέ­ζι­κων εκ­δό­σε­ων του Λα­ού για να εί­ναι πιο α­κρι­βές.