Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η απρόκλητη και βάρβαρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έφερε τα πάνω κάτω στις διεθνείς σχέσεις και προκάλεσε παγκόσμιους τριγμούς και ανακατατάξεις. Μία από τις πιο σημαντικές συνέπειές της είναι και η στάση που επέλεξαν να κρατήσουν οι χώρες σʼ ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα, αφού αυτό δεν αφορά μόνο στη σχέση Ρωσίας-Ουκρανίας, αλλά γενικότερα στη σχέση του ρωσοκινεζικού νεοναζιστικού Άξονα κυρίως με τη ΕΕ, που αυτός θέλει να καταπιεί, και δευτερευόντως τις ΗΠΑ του Δημοκρατικού κόμματος. Τώρα πια φαίνονται σχετικά καθαρά τα δύο μπλοκ, που ποτέ δεν είχαν πάψει να υπάρχουν, παρά την πολιτική της Ρωσίας να κάνει μετά τα 1990 τον ψόφιο κοριό και τον τάχα φιλοδυτικό «εταίρο». Βέβαια, αυτό το ξεκαθάρισμα δεν έχει γίνει ακόμη σε απόλυτο βαθμό, καθώς πολλοί ρωσόφιλοι κρύβονται ακόμη πίσω από παχιά λόγια περί σταματήματος του πολέμου. Όσο όμως η Ουκρανία αντιστέκεται, τόσο όλοι θα είναι αναγκασμένοι αργά ή γρήγορα να πάρουν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου.

Μετά το 2004 και την καταψήφιση του σχέδιου Ανάν από την ελληνοκυπριακή πλευρά είναι η δεύτερη φορά που μια νέα απόπειρα ενοποίησης της Κύπρου αποτυγχάνει με την κύρια ευθύνη των ρωσόφιλων και σοβινιστικών μερίδων της ελληνοκυπριακής ηγεσίας της Κύπρου και πιο πολύ της Ελλάδας. Το 2004 αυτή η ευθύνη ήταν πιο καθαρή καθώς είναι η ελληνοκυπριακή πλευρά που καταψήφισε το σχέδιο Ανάν ενώ η τουρκοκυπριακή το υπερψήφισε. Στην τελευταία αποτυχία των συνομιλιών στο Κρανς Μοντανά η ευθύνη ανήκει συντριπτικά στην ελληνική κυβέρνηση Τσίπρα και δευτερευόντως στην ελληνοκυπριακή κυβέρνηση.

Όταν ανήκεις σε μια ένωση κρατών που δέχεται την επίθεση ενός παγκόσμιου νεοναζιστικού άξονα και εκπονεί μέτρα εναντίον του, τότε δε δικαιούσαι να επιδιώκεις φιλικές σχέσεις με τα κράτη αυτού του άξονα. Κι όμως, στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, που δέχεται έναν άνευ προηγουμένου οικονομικό και διπλωματικό πόλεμο και παρακολουθεί μία κτηνώδη εισβολή από τη ναζιστική Ρωσία στα ανατολικά της σύνορα, υπάρχουν αρχηγοί κρατών που δηλώνουν δημόσια ότι αισθάνονται φιλικά αισθήματα απέναντι στη χώρα αυτή! Μεταξύ των φιλο-ρώσων ηγετών συγκαταλέγεται και ο κύπριος πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος, απαντώντας στην κατηγορία περί μεταστροφής της ελληνικής και της κυπριακής πολιτικής που απεύθυνε στις δύο χώρες ο ρώσος ΥΠΕΞ Λαβρόφ, σημείωσε: «Το πρόβλημα είναι να γίνεται μια αυτοκριτική γιατί ενδεχόμενα κάποια κράτη έλαβαν μέτρα. Θα ήθελα να επισημάνω πως η φιλική κατά τα άλλα χώρα Ρωσία, μας υποχρέωσε να ακολουθήσουμε τις συλλογικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν μπορεί να ανέμενε (σ.σ. η Ρωσία) ότι θα μπορούσε να ήμασταν το στίγμα της Ευρώπης, δηλαδή οι διαφωνούντες, με τα καθολικά μέτρα που αποφασίζονται» (iefimerida, 19/1).

Με αφορμή τα 39 χρόνια από την επέτειο της τούρκικης εισβολής στην Κύπρο αναδημοσιεύουμε ένα σημαντικό άρθρο για το Κυπριακό που δημοσιεύτηκε στην 23η επέτειο της εισβολής

Μια παλιά λαϊκή παροιμία λέει πως «ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται». Δεν υπάρχει καλύτερη επιβεβαίωσή της από το γεγονός της μεταφοράς μιας συστοιχίας πυραύλων Πάτριοτ από την ηπειρωτική Ελλάδα στην Κάρπαθο στις αρχές του πολέμου της Μέσης Ανατολής. Ο λύκος στην προκείμενη περίπτωση είναι ο ελληνικός αντιτούρκικος σοβινισμός, με στρατιωτικό του εκφραστή τον ρωσόδουλο υπουργό Άμυνας Δένδια, ενώ η αναμπουμπούλα ήταν ο προβοκατόρικος πόλεμος που εξαπέλυσε ο Τραμπ κατά του Ιράν για να το υποτάξει απόλυτα στη Ρωσία και έτσι να εξασφαλίσει την κυριαρχία του ρωσοκινεζικού Αξονα στον Περσικό Κόλπο.

Η επίσημη δικαιολογία για την αποστολή των Πάτριοτ στην Κάρπαθο ήταν ότι έτσι καλύπτεται η Κύπρος και γενικότερα η ανατολική Μεσόγειος από χτυπήματα ντρόουν όπως αυτό που έπληξε τη βρετανική βάση του Ακρωτηρίου που αποτελεί αγγλικό* έδαφος. Αποδείχθηκε στη συνέχεια ότι η απειλή ήταν πολύ μικρότερη από τη διάσταση που της έδωσαν η Ελλάδα και η Κύπρος και αποτέλεσε μόνο ένα πρόσχημα ώστε το ελληνικό και το κυπριακό πολιτικό καθεστώς να ξεσηκώσουν έναν φοβερό κουρνιαχτό, για να δείξουν ότι τάχατες απειλείται η Κύπρος με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο, οπότε είχαν το δικαίωμα να θέσουν σε εφαρμογή το αλήστου μνήμης παπανδρεϊκό εφεύρημα του «ενιαίου αμυντικού χώρου». Στην ουσία ήταν μια χρυσή ευκαιρία, για να καλέσουν τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ευρώπης να «υπερασπιστούν» όλο το κυπριακό έδαφος με τέτοιο τρόπο ώστε να απομονώσουν για μια ακόμα φορά την Τουρκία. Δηλαδή να την εμφανίσουν σαν μια εντελώς εχθρική, απολύτως κατοχική δύναμη της Κύπρου και όχι σαν ένα έστω προσωρινό και ταλαντευόμενο σύμμαχο της Ευρώπης, μέσα στην αντιρώσικη «Συμμαχία των Προθύμων». Έτσι και κάτω από την πίεση της αντιπολίτευσης της η τουρκική κυβέρνηση έστειλε τα F-16 στο βόρειο κομμάτι του νησιού οξύνοντας κι άλλο τις τουρκοκυπριακές αντιθέσεις.

Η Κύπρος, της οποίας οι τράπεζες εκτέθηκαν στα ελληνικά τοξικά ομόλογα, ακολουθεί την κατρακύλα χρέους της χώρας μας αναζητώντας μία διάσωση 20 δις ευρώ.

Αυτό το άρθρο έχει δημοσιευτεί στην παλιά ιστοσελίδα της ΟΑΚΚΕ στις 2/4/2013

Η συμφωνία ανάμεσα στην Τουρκία και την κυβέρνηση Σαράτζ της Λιβύης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ των δύο χωρών στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ως προς το περιεχόμενό της, και κυρίως ως προς τη στιγμή που γίνεται, μια κίνηση καταστροφική για το μέλλον της Ευρώπης.

Η χειρότερη ζημιά για τη χώρα μας, και ακόμα περισσότερο για όλη την Ευρώπη που κάνει η ελληνική αστική τάξη είναι όταν στοιχίζεται πίσω από τους κνίτες Τσίπρα και Κοτζιά ενάντια στην Τουρκία του Ερντογάν με ελάχιστες εξαιρέσεις, θεωρώντας ότι έχει να κάνει με έναν βάρβαρο οθωμανό τόσο στα Ίμια, όσο και στους κυπριακούς υδρογονάνθρακες, και τον οποίο μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνο αν έχει δίπλα της τις ΗΠΑ και την ΕΕ.