Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

Το ότι έχει συλληφθεί η επίσημη ηγεσία της συμμορίας και είναι στη φυλακή, αυτό είναι κάτι το πολύ καλό, και το έχει βγει στην επιφάνεια μεγάλος όγκος μπόχας από τη διεφθαρμένη λούμπεν φυσιογνωμία της αυτό είναι ακόμα καλύτερο. Όμως αυτά δεν πρέπει να καθησυχάσουν κανένα δημοκράτη όσο η συμμορία είναι νόμιμη σα ναζιστικό κόμμα,

Έντεκα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα ο φασισμός είναι πιο δυνατός από ποτέ και όλο και περισσότερο πλησιάζει στην εξουσία. Το χειρότερο είναι ότι οι δήθεν αντιφασίστες της ψευτοαριστεράς όχι μόνο κρύβουν αυτή την προέλαση αλλά έχουν τακτικά αναλάβει να κάνουν μαζί τους έναν νέο καταμερισμό εργασίας.

ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΜΑΥΡΟ ΣΤΟ ΜΩΡΑΛΗ

Ο πρώτος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών σημαδεύτηκε από δύο αντικρουόμενες μεταξύ τους τάσεις. Η πρώτη ήταν η αποτυχία των φαιο-«κόκκινων», παρά το ότι γενικά ανέβασαν τις δυνάμεις τους, να πετύχουν έναν πολιτικό θρίαμβο απέναντι στην κλασσική κάπως φιλοευρωπαϊκή, μη φαιο-«κόκκινη» αστική τάξη.

 

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία (Α.Π) συμμετείχε με πανώ στην χθεσινή μαζική συγκέντρωση στο Σύνταγμα που τη διοργάνωσε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ. Βέβαια η μαζικότητα αυτή προήλθε από την αυθόρμητη διάθεση συμμετοχής κυρίως της  αντιφασιστικής νεολαίας καθώς οι διοργανωτές φρόντισαν να την ανακοινώσουν ουσιαστικά μόνο το πρωί της ίδιας μέρας. Στη συγκέντρωση αυτή μοιράστηκε και η παρακάτω προκήρυξη.

Αστυνομικοί συνέλαβαν στις 11 το βράδυ της 21/3 δύο συντρόφους μας νεολαίους της ΟΑΚΚΕ επειδή έγραφαν συνθήματα κατά της «Χρυσής Αυγής» στον Πειραιά. Οι αστυνομικές αρχές τους οδηγούν σήμερα στον εισαγγελέα με την κατηγορία για «διακεκριμένη περίπτωση φθοράς», άρθρο 382 του Ποινικού Κώδικα.

 

Η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και οι σύντροφοι της ΟΑΚΚΕ έκαναν παρέμβαση στη συγκέντρωση που διοργάνωσαν το ψευτοΚΚΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ, και ο ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Κερατσίνι για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Στις 7 του Ιούλη είχαμε δυο καλά νέα και ένα κακό. Από τακτική άποψη τα δυο καλά νέα είναι σημαντικότερα. Από στρατηγική τη μεγαλύτερη σημασία έχει το κακό. Τα δύο καλά νέα είναι η πτώση της σοσιαλφασιστικής συμμορίας Τσίπρα και το ξωπέταγμα των ναζικανιβάλων της «Χρ. Αυγής» από τη Βουλή. Το κακό νέο είναι η σταθεροποίηση του ΣΥΡΙΖΑ παρά το κάζο των ευρωεκλογών.

Δεν είναι τυχαίο που οι αναρχοφασίστες του Ρουβίκωνα επέλεξαν να εγκατασταθούν στην Καισαριανή, φτιάχνοντας εκεί το δεύτερο στέκι τους μετά τα Εξάρχεια, αφού ξέρουν ότι εκεί θα έχουν την προστασία της ναυαρχίδας του ψευτοαριστερού φασισμού στην Ελλάδα, του ψευτοΚΚΕ των δολοφόνων του αληθινού ΚΚΕ και του Νίκου Ζαχαριάδη, και του τάχα «πλατιού» συριζοκνίτη δημάρχου Βοσκόπουλου. Ο Ρουβίκωνας δεν είναι παρά ένας κνίτης που αντί για κόκκινο ρόπαλο κρατάει μαυροκόκκινο. Ξέρουν ότι στην Καισαριανή, που την ελέγχει πολιτικά ο Κουτσούμπας, δεν πρόκειται να τους ενοχλήσει κανένας Δήμος και καμιά αστυνομία να κάνουν εκδηλώσεις για να στρατολογούν νέα μέλη, ή για να υποστηρίξουν τον αρχιδολοφόνο Κουφοντίνα, ακόμα και όταν κάνουν μαζικές συγκεντρώσεις χωρίς καμιά προστασία εν μέσω πανδημίας, ακόμα και όταν ετσι δεν δείχνουν τον πιο στοιχειώδη σεβασμό στους κατοίκους της συνοικίας που τους φιλοξενεί.

Tο κανιβαλικό εθνοφασιστικό συλλαλητήριο της 20ης του Γενάρη στο Σύνταγμα έκανε τα στομάχια πολλών δημοκρατικών και προοδευτικών ανθρώπων να σφιχτούν. Το καθεστωτικό τέρας, με τους παπάδες του, τους άμεσα ή έμμεσα συμμετέχοντες στρατιωτικούς του, τη σοβινιστική αντιδραστική ιντελιγκέντσια του και πάνω απ’ όλα με τους μαχαιροβγάλτες ναζιστές του της «Χρυσής Αυγής» ήταν εκεί. Δεν ήταν όσο μαζικό διακήρυσσε πως θά ‘ταν, μάζεψε ωστόσο μια όχι αμελητέα μάζα, κυρίως από το πολιτικά πιο καθυστερημένο και γεμάτο εθνικιστικές προλήψεις κομμάτι του συντηρητικού κόσμου και, το χειρότερο, είχε πίσω του ένα γενικά πλειοψηφικό ρεύμα.

  Η κατάληξη της υπόθεσης των «αδειών για σπουδές» του κρατούμενου ληστή Ρωμανού δικαίωσε πέρα για πέρα τη θέση της ΟΑΚΚΕ ότι επρόκειτο για καθεστωτική δουλειά «ηρωοποίησης» ενός πολιτικά αντιδραστικού ανθρώπου που καμώνεται τον επαναστάτη.