Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Όσο ζωντανή παραμένει η δημοκρατική αντιφασιστική εξέγερση του Νοέμβρη του ‘73 σαν συλλογική μνήμη μέσα στην κουλτούρα και τη ζωή του λαού σε ολόκληρη την περίοδο της Μεταπολίτευσης, άλλο τόσο μία έμπρακτη άρνηση και συκοφάντησή της αποτελεί εδώ και πολλά πια χρόνια ο επίσημος, κρατικός “γιορτασμός” της το τριήμερο 15-17 του Νοέμβρη.

Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ‘80 η πορεία στην αμερικανική πρεσβεία έχει γίνει όχημα του νέου, μονόπλευρου, δεξιού και φιλορώσικου αντιαμερικανισμού για το ρούφηγμα στις τάξεις του ψευτοΚΚΕ (καθώς και του “εξωκοινοβουλευτικού” στολίσκου που ακολουθεί πολιτικά τον Περισσό) νεολαίων με αριστερές, συχνά και επαναστατικές διαθέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το κόμμα που υπονόμευσε και συκοφάντησε ως “δουλειά προβοκατόρων της ΚΥΠ” τη μεγαλειώδη αντιφασιστική εξέγερση νεολαίας και λαού το 73, έχει κάνει τη συγκεκριμένη πορεία τη μεγαλύτερη κομματική του επίδειξη δύναμης κάθε χρόνο, εκείνη στην οποία κατεβαίνει όσο πιο μαζικά μπορεί με τα κομματικά του λάβαρα - κι όχι με τα μετωπικά του “σχήματα” τύπου ΠΑΜΕ, ΜΑΣ κλπ.

Ο τριήμερος γιορτασμός που προηγείται της πορείας, πάλι, από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 έχει περάσει κι αυτός οριστικά στη σφαίρα της σοσιαλφασιστικής αντίδρασης, ειδικά μετά τη “σύλληψη” - απόσυρση της ΔΕΚΟ “17Νοέμβρη” το 2002. Από τότε - με την έκθεση “έργων τέχνης” των ρωσόδουλων δολοφόνων κουφοντιναίων μέσα στον ιστορικό χώρο του Πολυτεχνείου - μέχρι και σήμερα δεν υπάρχει μαγάρισμα της μνήμης της εξέγερσης που να μην έχει γίνει από το ψευτοΚΚΕ και τη μικροαστική αντιδραστική ουρά του: οι σημαίες των ναζιστικών, ρώσικων κατοχικών “λαϊκών δημοκρατιών” του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ με δικέφαλους αετούς, που φιγούραραν στην πρόσοψη του Πολυτεχνείου, πίσω από την ιστορική πύλη ήδη από το 2014 (πρωτοβουλία του ΝΑΡ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και η αντισημιτική αποχαλίνωση με τους ύμνους στους ισλαμοναζί δολοφόνους της Χαμάς και τα καλέσματα για “διάλυση της σιωνιστικής οντότητας” (του Ισραήλ) μετά την 7η Οκτωβρίου του 2023 είναι τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Γενικά πάντως το ψευτοΚΚΕ για χρόνια, όσο βόλευε τις εκκαθαρίσεις που πραγματοποιούσε στο κράτος από κοινού με τους ρωσόδουλους φίλους του πρωθυπουργούς των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έδινε κάποιο χώρο στον σπασοτζαμάκικο αναρχισμό να ασκεί τη βία του στο πλαίσιο της “τελετουργίας” του σφετερισμένου Πολυτεχνείου, αν και σταθερά τον ράβδιζε για να τον κρατάει υπό έλεγχο (1996 επίθεση με οικοδόμους, 1998 παράδοση των αναρχικών στην αστυνομία κλπ).

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα μεγάλο μέρος από ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε στη γαλλική Μοντ στις 29 του Σεπτέμβρη, του SamyCohen, διευθυντή έρευνας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (SciencesPo/CERI), με τίτλο «Για τον ισραηλινό στρατό, το να γλιτώσει αμάχους δεν αποτελεί πλέον επιλογή». Η μεγαλύτερη αξία του άρθρου αυτού είναι ότι απαντάει πυκνά σε μια ουσιαστικά κυρίαρχη επιχειρηματολογία, από κάθε είδους «γενοκτονολόγους» μέχρι και μια τέτοια επιτροπή του ΟΗΕ, ότι αυτό που έκανε το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία. Αυτός ο ισχυρισμός πήρε τελευταία νέα ώθηση από τη στιγμή που ο ανερχόμενος αστέρας του “αριστερού” αντισημιτισμού σήμερα στον κόσμο, ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μαμντάνι, ενώ έκανε τα πάντα τον τελευταίο καιρό να ανασκευάσει ό,τι φιλοχαμασίτικο είχε πει προηγούμενα, συνεχίζει να επιμένει κυρίως σε ένα πράγμα: ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.

Ανήκει μια μεγάλη και ξεχωριστή τιμή στον Διονύση Σαββόπουλο: Από όλους τους μεγάλους μουσικούς δημιουργούς αυτού του τόπου είναι ο μόνος που πάνω απ’ τη σορό του ήδη μαίνεται μια πολιτική μάχη ανάμεσα στους φίλους και στους εχθρούς του. Προς το παρόν αυτή εκδηλώθηκε με τις άδειες καρέκλες στην κηδεία του αλλά διεξάγεται κυρίως υπόκωφα, αν και με ένταση στα σπίτια, στις παρέες και σε σχετικά περιορισμένους κύκλους μέσα στα ηλεκτρονικά μέσα, γιατί ακόμα δεν έχει κηρυχτεί ο αληθινός εμφύλιος σ’ αυτή τη χώρα οπότε δύσκολα μπορεί κάποιος, αν δεν είναι Πολάκης, να τα βάλει ανοιχτά με ένα νεκρό πάνω στο φρεσκοσκαμμένο τάφο του. Πόσο μάλλον που τα μεγάλα τραγούδια είναι σκέψεις που κολυμπάνε μέσα στα πιο βαθιά αισθήματα κάθε ανθρώπου και γι αυτό κανένα κόμμα δεν μπορεί να σηκώσει ανοιχτά το χέρι του ενάντια στο δημιουργό τους δίχως ταυτόχρονα να πονέσει το ίδιο. Γιατί ξέρει ότι αν το κάνει πρέπει να χτυπήσει ένα κομμάτι από την ψυχή και των δικών του οπαδών και να ακρωτηριάσει τις πιο πολύτιμες αναμνήσεις τους, εκείνες που τους οικοδόμησαν σαν ανθρώπους.  

Σε αυτή την πολιτική μάχη εμείς παίρνουμε το μέρος του Σαββόπουλου χωρίς, όπως το κάνουν πολλοί υποστηρικτές του, να κρυβόμαστε πίσω από μια συζήτηση για την αισθητική της ποίησης και της μουσικής του, που το μέγεθος της πραγματικά ελάχιστοι ειδικοί στα ζητήματα αυτά μπορούν στα σοβαρά να αμφισβητήσουν. Δεν στεκόμαστε δηλαδή στο ότι τον θεωρούμε έναν από τους τέσσερις πιο μεγάλους μουσικούς δημιουργούς αυτής της χώρας, δηλαδή δίπλα στον Τσιτσάνη, στο Θεοδωράκη και στον Χατζηδάκη, που εκπροσωπούν διακριτά μουσικά ρεύματα ο καθένας τους αλλά οι συνθέσεις τους είναι σπουδαίες ακριβώς επειδή αντλούν από όλα αυτά και τα ενώνουν μέσα στις αντιθέσεις τους, πράγμα στο οποίο ο Σαββόπουλος υπήρξε μοναδικά καινοτόμος.