Χαλκοκονδύλη 35, τηλ-φαξ: 2105232553 email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το πιο ύπουλο ιδεολογικό δηλητήριο που μπορεί να σκοτώσει την αριστερά είναι ο φασιστικός αντικαπιταλισμός ο οποίος στην πιο κατανοητή και λαϊκή μορφή του είναι ο σύγχρονος αντισημιτισμός. Αυτός εμφανίζει την εκστρατεία των ναζιστικού τύπου ιμπεριαλιστών για την παγκόσμια κυριαρχία σαν μια αναγκαστική άμυνα απέναντι στις συνομωσίες των υποψήφιων θυμάτων τους, είτε αυτά είναι άλλοι αστοί και ιμπεριαλιστές, είτε είναι κράτη ολόκληρα και πάνω απ όλα λαοί σε επαναστατικό αναβρασμό.

- Η υποστήριξη στο χιτλερικό γενοκτονικό πογκρόμ της Χαμάς στις 7/10 ο λόγος της απαγόρευσης του "Συνεδρίου για την Παλαιστίνη", και όχι ο δήθεν υπερβολικός ζήλος για τα ανθρώπινα δικαιώματα όπως απατεωνίστικα λέει ο Βαρουφάκης

- Λύση δύο κρατών σημαίνει καταδίκη του ισραηλινού επεκτατισμού, σημαίνει όμως πρώτα και κύρια καταδίκη του κανιβαλικού αντισημιτισμού

Ο γνωστός μας Γ. Βαρουφάκης και το κόμμα του ανακοίνωσαν χθες ότι το γερμανικό Υπουργείο Εσωτερικών του απαγόρευσε την είσοδο καθώς και κάθε πολιτική δραστηριότητα στη χώρα… ακόμα και μέσω τηλεδιάσκεψης!

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω ένα μεγάλο μέρος από ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε στη γαλλική Μοντ στις 29 του Σεπτέμβρη, του SamyCohen, διευθυντή έρευνας στη σχολή Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού (SciencesPo/CERI), με τίτλο «Για τον ισραηλινό στρατό, το να γλιτώσει αμάχους δεν αποτελεί πλέον επιλογή». Η μεγαλύτερη αξία του άρθρου αυτού είναι ότι απαντάει πυκνά σε μια ουσιαστικά κυρίαρχη επιχειρηματολογία, από κάθε είδους «γενοκτονολόγους» μέχρι και μια τέτοια επιτροπή του ΟΗΕ, ότι αυτό που έκανε το Ισραήλ στη Γάζα είναι γενοκτονία. Αυτός ο ισχυρισμός πήρε τελευταία νέα ώθηση από τη στιγμή που ο ανερχόμενος αστέρας του “αριστερού” αντισημιτισμού σήμερα στον κόσμο, ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μαμντάνι, ενώ έκανε τα πάντα τον τελευταίο καιρό να ανασκευάσει ό,τι φιλοχαμασίτικο είχε πει προηγούμενα, συνεχίζει να επιμένει κυρίως σε ένα πράγμα: ότι το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα.

Φαίνεται στην πραγματικότητα παράδοξο αυτό που συμβαίνει σήμερα με το Ισραήλ. Δηλαδή το κράτος καταφύγιο ενάντια στην πιο συστηματική γενοκτονία όλων των εποχών, το κράτος που η μαμμή που το ξεγέννησε ήταν το παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο και μάλιστα ηγέτης αυτού του μετώπου, η σοσιαλιστική ΕΣΣΔ, να επιτρέπει σήμερα στους παλιούς και νέους χιτλερικούς και όλους τους αντισημίτες της γης να αντλούν τόση δύναμη από τα λάθη του ώστε να τολμάνε να ζητάνε την απομόνωση και την εξόντωση του χωρίς να απομονώνονται οι ίδιοι.

Η  απομόνωση της ελληνικής κυβέρνησης στην Ευρώπη από τις κυβερνήσεις όλων ανεξαίρετα των άλλων κρατών της Ευρωζώνης αντιμετωπίζεται από την προπαγάνδα της πρώτης με το επιχείρημα ότι αυτό είναι φυσικό αφού η ελληνική κυβέρνηση σαν αριστερή κυβέρνηση που είναι εκπροσωπεί το λαό και παλεύει για τα συμφέροντά του, οπότε αντικειμενικά και για τα συμφέροντα όλων των λαών της Ευρώπης, και συνεπώς είναι φυσικό να είναι σε σύγκρουση με όλες τις άλλες κυβερνήσεις που είναι κυβερνήσεις της αστικής τάξης αυτών των χωρών.

Σε μια κλιμάκωση της αντισημιτικής βίας στη χώρα μας προχωράει μια από τις τραμπούκικες οργανώσεις, του πουτινικού νεοχιτλερισμού στα Εξάρχεια, η ΚΕΔ-Avantgarde. Αυτή η οργάνωση, η μόνη που τόσο ανοιχτά και ωμά στη χώρα μας  υπερασπίζει τη νεοχιτλερική εισβολή στην Ουκρανία*, όσο ανοιχτά υπερασπίζει τους νεοναζί γενοκτόνους της Χαμάς, με ανάρτηση της στο Ιντυμίντια** και στο Κινηματόραμα καλεί σε «συγκέντρωση διαμαρτυρίας» έξω από μια εκδήλωση  παρουσίασης ενός βιβλίου που έχει τίτλο:  «Η πάλη ενάντια στο μίσος και τα πογκρόμ κατά των Εβραίων την ιμπεριαλιστική εποχή». Είναι για πρώτη φορά που διοργανώνεται στη χώρα μας αντισυγκέντρωση για να ασκήσει τουλάχιστον  ψυχολογική βία και έμμεσα να απειλήσει με άσκηση φυσικής βίας τους συμμετέχοντες σε μια εκδήλωση που καταφέρεται ενάντια στον αντισημιτισμό. Μάλιστα η πρόκληση είναι ακόμα μεγαλύτερη στο βαθμό που αυτή η εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου γίνεται μέσα σε έναν κλειστό χώρο.  

Ολοένα και περισσότερο γίνεται κατανοητό στην Ευρώπη το ότι αυτό που συνήθως εμφανίζεται σαν «αριστερά» δεν είναι παρά η σύγχρονη πολιτική μεταμφίεση του ρώσικου νεοχιτλερικού ιμπεριαλισμού, μία πέμπτη φάλαγγα στο έδαφός της έτοιμη να τη διασπάσει και να την προσφέρει ανίσχυρη και πολιτικά αποχαυνωμένη στα ανατολικά της αφεντικά.

Με τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν που ζούμε αυτή την περίοδο η ΟΑΚΚΕ βρέθηκε για τέταρτη φορά σε σύγκρουση με τη θέση που πήραν οι περισσότεροι δημοκρατικοί φιλελεύθεροι υπέρ μιας δυτικής στρατιωτικής επέμβασης ενάντια σε μια χώρα του τρίτου κόσμου που έχει μια τρομοκρατική δικτατορική κυβέρνηση. Η ΟΑΚΚΕ καταδίκασε αποφασιστικά όλες αυτές τις επιθέσεις σε πρώτο επίπεδο από άποψη αρχής, δηλαδή με το σκεπτικό ότι καμιά χώρα δεν έχει δικαίωμα να επιτεθεί σε μια άλλη για να την «απελευθερώσει» από μια δικτατορία. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που έχει μόνο ο ίδιος ο λαός της δοσμένης χώρας και μπορεί να το ασκήσει παίρνοντας όπλα κατ’ αρχήν από τον ίδιο τον εχθρό και τελικά και από έξω.

Έχουμε όμως σε ένα δεύτερο επίπεδο καταδικάσει αυτές τις επεμβάσεις, επειδή εξυπηρετούν τη στρατηγική ενός άλλου ιμπεριαλισμού, του ρώσικου νεοχιτλερικού. Αποδείχτηκε πράγματι ότι οι τρεις πρώτες από αυτές επεμβάσεις (Αφγανιστάν, Ιράκ, Λιβύη) τώρα έφεραν στην εξουσία σε βάθος χρόνου κυρίως φιλορώσικες πολιτικές δυνάμεις, ενώ η τέταρτη που ζούμε τώρα δείχνει ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα, ίσως μάλιστα πιο σύντομα και πιο χτυπητά. Ένας σημαντικός λόγος που πολλοί δημοκράτες υποστηρίζουν αυτές τις επεμβάσεις είναι ότι οι σοσιαλφασίστες φίλοι της Ρωσίας επίσης τις καταδικάζουν, όπως κάνει συχνά και η ίδια. Όμως οι σοσιαλφασίστες καταγγέλλουν την επέμβαση μόνο και μόνο για να καταγγείλουν από θέση αρχής τον επεμβασία αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Εμείς καταγγέλλουμε την επέμβαση γιατί φέρνει από πολιτική παρακμή ή δόλο, αργά ή γρήγορα, τον πιο κτηνώδη ιμπεριαλισμό στην εξουσία και μια πολύ πιο σκληρή και πιο διεφθαρμένη δικτατορία από εκείνη που αντικατέστησε. Και τούτο γιατί αυτές οι επεμβάσεις διευκολύνουν τη Ρωσία να εμφανιστεί σαν προστάτης της χώρας που υπήρξε θύμα της επέμβασης. Γιατί οι επεμβασίες σύντομα από την ίδια την ιμπεριαλιστική φύση τους αποκαλύπτονται στο λαό της δοσμένης χώρας σαν μια εξωτερική καταπιεστική και γι αυτό αντιπατριωτική δύναμη. Έτσι η Ρωσία αλλά και η στρατηγική της σύμμαχός Κίνα κατακτούν μέσα από αυτές τις στρατιωτικές επεμβάσεις κρίσιμες θέσεις στον Τρίτο Κόσμο. Έτσι περικυκλώνουν αργά αλλά μεθοδικά τις δυτικές αστοδημοκρατίες, ιδιαίτερα τις ισχυρές οικονομικά αλλά αδύναμες πολιτικοστρατιωτικά ευρωπαϊκές. Πρόκειται για μια στρατηγική του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού που μετά την αμερικάνικη επέμβαση στη Λιβύη την έχουμε περιγράψει με την εξής εικόνα: «Οι ΗΠΑ τινάζουν την ελιά, η Ρωσία μαζεύει τον καρπό». Οι ΗΠΑ αντικειμενικά καταστρέφουν ή εξαρτούν μια χώρα στο όνομα μιας εκστρατείας για την απελευθέρωση της. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι πληθυσμοί αυτών των χωρών, βλέπουν τελικά τη Ρωσία αλλά και την Κίνα σα φίλους τους. Έτσι ειδικά η πολύ πλούσια σε παλιούς και νέους πολιτικούς πράκτορες Ρωσία μπορεί να εγκαθιστά σε αυτές τις χώρες φιλικές ή υποτακτικές της κυβερνήσεις.

Τα τάγματα εφόδου χτυπήσανε ουσιαστικά ανενόχλητα στη Σταυρούπολη, ενώ προχθές, στην Παλιά Κοκκινιά ξεκίνησαν να κάνουν αντιμεταναστευτικά πογκρόμ τραυματίζοντας και κυνηγώντας επί τρεις ώρες, χωρίς η αστυνομία να επέμβει, πακιστανούς εργάτες που ζουν χρόνια δεμένοι με τον υπόλοιπο λαό σ αυτήν την ιστορική γειτονιά.

Πριν ένα χρόνο στη μεγαλειώδη συγκέντρωση μπροστά στο Εφετείο, όπου ανακοινωνόταν η φυλάκιση των αρχιναζί και το πιο μεγάλο κομμάτι αυτού που λέγεται αντιφασιστικό κίνημα έριχνε το σύνθημα ότι η “Χρυσή Αυγή τέλειωσε”, η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία και η ΟΑΚΚΕ ύψωναν το πολύ τολμηρό για εκείνη τη στιγμή πανώ, που προειδοποιούσε τους δημοκράτες αντιφασίστες ότι «η μεγάλη μάχη με τους ναζιστές είναι μπροστά μας» (δες τη φωτογραφία στην αρχή αυτού του κειμένου). Τότε αυτή η άποψη είχε θεωρηθεί στην καλύτερη περίπτωση σαν μια παραδοξολογία και στη χειρότερη σαν μεμψίμοιρη ή ηττοπαθής. Σήμερα οι αντιφασίστες αναρωτιούνται με αληθινή ανησυχία τι σημαίνει η επανεμφάνιση των ναζιστικών ταγμάτων εφόδου και πόσο βάρος έχει αυτή.

Η ΟΑΚΚΕ θεωρεί σαν πρώτη αναγκαιότητα τη συντριβή της ναζιστικής Χαμάς. Όμως ο πόλεμος που διεξάγει εναντίον της το Ισραήλ, κάτω από την ηγεσία της φασιστικής κλίκας Νετανιάχου, με τον τρόπο και με την πολιτική κατεύθυνση που τον διεξάγει βοηθάει τελικά τη Χαμάς,και τον προστάτη της τη Ρωσία.Έτσι εκτός από μια πρόβα ολοκαυτώματος το πογκρόμ της 7 του Οκτώβρη αποτελεί μια στρατηγική προβοκάτσια που παροξύνειτην αντίθεση Δημοκρατίες της Δύσης vs Αραβομουσουλμανικός κόσμος και απειλεί να διασπάσει και να καταβροχθίσει κυρίως το ευρωπαϊκό δημοκρατικό αντι-πουτινικό Μέτωπο.

Το Ισραήλ έχει και δικαίωμα και υποχρέωση να χτυπήσει και να συντρίψει τους ναζί-κανίβαλους της Χαμάς

 Όσο και να προσπαθούν οι σοσιαλφασίστες να σπεκουλάρουν πάνω στους άμαχους νεκρούς της Γάζας για να ξεσηκώσουν τους λαούς ενάντια στο Ισραήλ, όσο και αν αυτό θα πληρώσει πολιτικά για το ότι βομβαρδίζει τις ανθρώπινες ασπίδες που χρησιμοποιούν οι ναζήδες της Χαμάς για να καλυφθούν στρατιωτικά και πολιτικά, δεν θα μπορέσουννα σκεπάσουν το αιώνιο στίγμα τους για το χιτλερικό πογκρόμ της 7 του Οκτώβρη, τη νέα, ακόμα χειρότερη από την προηγούμενη, «Νύχτα των Κρυστάλλων».