Η επίθεση αυτή των ΗΠΑ που ξεκίνησε σαν ενεργειακός αποκλεισμός της Βενεζουέλας αποτελεί μια ακόμα προβοκάτσια της προεδρίας Τραμπ στη συνέχεια μιας σειράς στρατιωτικών και οικονομικών επιθέσεων της σε εκείνες τις χώρες που έχουν φασιστικές ή αυταρχικές ηγεσίες και διατηρούν μεν ιδιαίτερα στενές σχέσεις με τη Ρωσία, όμως έχουν εθνικιστικές αντιστάσεις στο να υποταχθούν ολότελα σε αυτήν. Τέτοιας προβοκατόρικης φύσης ήταν ο βομβαρδισμός του Ιράν των μουλάδων, τέτοιος και ο οικονομικός πόλεμος μέσω δασμών που εξαπέλυσε ενάντια στην Ινδία του ινδουιστή εθνορατσιστή Μόντι. Τέτοιας φύσης με ακόμα ευρύτερο στόχο ήταν και η ενθάρρυνση από τον Τραμπ των επεκτατιστών στο Ισραήλ, ώστε να μετατρέψουν έναν δίκαιο αμυντικό πόλεμο ενάντια στην ισλαμοναζιστική Χαμάς σε έναν άδικο επιθετικό ενάντια στο παλαιστινιακό έθνος-κράτος με αποτέλεσμα να φτάσει σε ιστορικά ύψη στον πλανήτη ο γενοκτονικός αντισημιτισμός, δηλαδή η διεθνής ενοποιητική σημαία της κανιβαλικής βίας που προωθεί ο ρωσοκινεζικός πολεμικός Αξονας.
Θεωρούμε ότι από όλες τις προβοκάτσιες του Τραμπ η πιο χρήσιμη πολιτικά για το ρωσοκινεζικό Άξονα είναι η απαγωγή του Μαδούρο. Ήδη διαπιστώνουμε την πρώτη άμεση συνέπειά της: την άνοδο στην εξουσία της ως χθες αντιπροέδρου του Μαδούρο Ντέλσι Ροντρίγκες, που είναι η αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών οπότε και αρχιβασανίστρια του καθεστώτος, εκείνη που μεσολάβησε για να μεταφερθούν από την Ευρώπη στη Ρωσία τα πετρελαϊκά κεφάλαια της χώρας, και η οποία σύμφωνα με τέσσερις πηγές που επικαλείται το Ρόιτερς ήταν στη Ρωσία λίγο πριν την απαγωγή του Μαδούρο. Πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι σε αντίθεση με χώρες σαν τη Νικαράγουα, την Ερυθραία, ή τη Βόρεια Κορέα η Βενεζουέλα του Μαδούρο έκανε αποχή στις ψηφοφορίες για το Ουκρανικό, και δεν ψήφιζε υπέρ της Ρωσίας.
Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό που θα ακολουθήσει για τη Βενεζουέλα. Το χειρότερο βρίσκεται στην τεράστια πολιτική προσφορά που έκανε ο Τραμπ με αυτή την προβοκάτσια στους νεοχιτλερικούς και στους συμμάχους τους σε διεθνές επίπεδο, καθώς α) έδωσε πελώρια δύναμη στη βασική θέση τους ότι κάθε υπερδύναμη έχει δικαίωμα να ταπεινώνει κατ’ αρχήν τις χώρες της δικιάς της Ηπείρου, όπως έκανε η Ρωσία στην Ουκρανία, και όπως ετοιμάζεται να κάνει η Κίνα στην Ταϊβάν και β) εξέθεσε την υπό άμεση χιτλερική απειλή Ευρώπη σαν σύμμαχο αυτής της επιθετικής Αμερικής.
Αυτό το δεύτερο εκφράστηκε από την αδυναμία της ευρωπαϊκής διπλωματίας (δηλώσεις Κάλας και Κόστα και ακόμα χειρότερα του Μακρόν) αν όχι να καταγγείλει με ορμή, τουλάχιστον να διαχωρίσει τη θέση της από αυτήν την ωμή πράξη καταπάτησης της κυριαρχίας μιας χώρας. Αυτός ο διαχωρισμός ήταν πολιτικά αναγκαίος από την ώρα που μια ευρωπαϊκή χώρα, η Ουκρανία, έχει δεχτεί την πιο ακραία και απόλυτη στον αιώνα μας εκδήλωση καταπάτησης του διεθνούς δικαίου και της κρατικής κυριαρχίας, δηλαδή μια στρατιωτική εισβολή, κατοχή και ναζιστικού τύπου προσάρτηση. Αυτήν οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες με σθένος και έμπρακτα την καταγγέλλουν, όμως τώρα εμφανίζονται ασυνεπείς και αδύναμες μπροστά σε όλο τον Τρίτο κόσμο, ο οποίος ήδη τόσο άσχημα ταλαντεύεται από την πλευρά του για να πάρει μια καθαρή θέση στο Ουκρανικό κάτω από την επιρροή του Άξονα. Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα βρήκε την ευκαιρία και ο καλυμμένα ρωσόφιλος Μητσοτάκης να υπερασπίσει το φίλο του τον Τραμπ για την απαγωγή του Μαδούρο, πράγμα που έδωσε φτερά στους ρωσόδουλους σοσιαλφασίστες (ψευτοΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) και έσυρε πίσω τους ακόμα πιο πολύ το ΠΑΣΟΚ.
Το ερώτημα είναι γιατί αντιδρά έτσι η Ευρώπη. Αντιδρά έτσι γιατί φοβάται να συγκρουστεί ανοιχτά με τον Τραμπ που διαρκώς την απειλεί ότι θα της κόψει τη στρατιωτική στήριξη των ΗΠΑ. Και δεν φοβάται τόσο τον ίδιο τον Τραμπ, όσο μήπως χάσει το τελευταίο στήριγμα της μέσα στην προεδρία του που είναι η αντιρώσικη - αντικινεζική και γι’ αυτό αρκετά φιλοουκρανική τάση του ρεπουμπλικανικού κόμματος, η οποία σε συμμαχία με τους δημοκρατικούς ελέγχει την πλειοψηφία του Κογκρέσου. Είναι αυτή η τάση που έχει επιβάλει στον Τραμπ σαν ΥΠΕΞ τον Ρούμπιο. Το πιο μεγάλο πρόβλημα τώρα για την Ευρώπη είναι ότι η αυτή η τάση, όντας κλασικά ιμπεριαλιστική, επεμβατική και παλιού τύπου αντικομουνιστική, πρωτοστατεί στην ανατροπή από τα έξω του καθεστώτος Μαδούρο, όπως είχε κάνει επί Μπους του πρεσβύτερου στον Παναμά το 1989 με τη σύλληψη και τη φυλάκιση του επίσης δικτάτορα Νοριέγκα. Η διαφορά όμως εκείνης της επίσης ωμής ιμπεριαλιστικής επέμβασης με τη σημερινή, τουλάχιστον ως αυτή τη στιγμή που γράφουμε αυτή την ανακοίνωση, βρίσκεται στο ότι τώρα η αμερικάνικη υπερδύναμη βρίσκεται σε τέτοια πτώση και παρακμή ώστε ο πρόεδρός της να εξυπηρετεί άμεσα έναν εχθρικό της ιμπεριαλισμό: Τουλάχιστον τότε οι Αμερικάνοι επεμβατιστές είχαν εγκαταστήσει στη θέση του Νοριέγκα έναν φιλοαμερικανό πρόεδρο που μόλις τον είχε εκλέξει ο λαός του Παναμά και ο Νοριέγκα είχε εμποδίσει την ορκωμοσία του. Αντίθετα σήμερα ο Τραμπ δεν εγκαθιστά ούτε καν τον ψηφισμένο, επίσης φιλοδυτικό αστοδημοκράτη πρόεδρο Εντμούντο Γκονζάλες Ουρούτια ως πρόεδρο και καταγγέλλει σαν ακατάλληλη τη Ματσάδο που είναι η αληθινή αρχηγός της δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Έτσι, τουλάχιστον προς το παρόν, ο Τραμπ έχει κάνει απλά μια λεπτή εγχείρηση μέσα στο μπλοκ εξουσίας η οποία το έχει μετατρέψει σε ακόμα πιο τρομοκρατικό και πιο ρωσόφιλο. Δεν ξέρουμε αν οι νέοι ηγέτες της Βενεζουέλας θα μπορέσουν να κάνουν κάποια στιγμή και μια συμφωνία με τον απαγωγέα Τραμπ και να μοιραστούν μαζί του όπως αυτός έχει υποσχεθεί στους ρεπουμπλικάνους αλλά και μαζί με τη Ρωσία τα πετρέλαια της χώρας, αλλά σίγουρα οι ΗΠΑ έχουν ήδη γίνει το πιο μισητό πράγμα στην αμερικανική ήπειρο και οι ρωσοκινέζοι «φίλοι» του πολύ πιο αγαπητοί από όσο ως χθες.
Έτσι εκτίθεται σήμερα πολλαπλά η Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική που τόσο έχει ανάγκη την πολιτική και οικονομική συνεργασία της, ειδικά τη στιγμή που οι φαιο-«κόκκινοι» της Γαλλίας έχουν ουσιαστικά ανατινάξει τη συμφωνία της ΕΕ με τη Μερκοσούρ. Με μια πρώτη ματιά η ηγεσία της ΕΕ πληρώνει με πολιτικό εξευτελισμό το γεγονός ότι έχει καταφέρει να μείνει στρατιωτικά μισοάοπλη επειδή δεν είδε για ολόκληρες δεκαετίες την επιθετική φύση της Ρωσίας και της Κίνας. Αν όμως κοιτάξει κανείς βαθύτερα θα διαπιστώσει ότι δεν έλειπε τόσο από αυτή την ηγεσία η πολιτική οξυδέρκεια, όσο γιατί από την ταξική φύση της μονοπωλιακής αστικής τάξης, την οποία αυτή η ηγεσία εκπροσωπεί, έμεινε αδιάφορη όταν η Ρωσία και οι σύμμαχοι τους επί δεκαετίες έσφαζαν μαζικά και βίαζαν και ισοπέδωναν τη Βοσνία, την Τσετσενία και τη Συρία ή όταν ντε φάκτο διαμέλιζαν τη Γεωργία και τη Μολδαβία και προσαρτούσαν την βόρεια Οσσετία, την Αμπχαζία και την Υπερδνειστερία ή όταν ασταμάτητα και ως τα σήμερα στην Κίνα βασάνιζαν τους Ουιγούρους.
Γι’ αυτό το λόγο τονίζουμε συχνά τούτο: Ότι αντίθετα με τους χιτλερικούς που ξεκίνησαν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ξεκινώντας από τη συντριβή προλεταριακών επαναστάσεων τις οποίες νίκησαν από τα έξω, όπως τη γερμανική του 1919, οι νέοι χιτλερικοί ιμπεριαλιστές που έχουν ξεκινήσει τον τρίτο παγκόσμιο ξεκίνησαν την πορεία τους από τις μεγάλες προλεταριακές και αντιιμπεριαλιστικές επαναστάσεις της Ρωσίας και της Κίνας τις οποίες νίκησαν από τα μέσα. Γι αυτό το λόγο οι νεοχιτλερικοί ιμπεριαλισμοί είναι ντυμένοι με τις προβιές του επαναστατικού μαρξισμού και του αντιιμπεριαλιστικού πατριωτισμού, δηλαδή είναι ντυμένοι σαν επαναστατημένοι λαοί. Έτσι σήμερα κάνουν όλες τις δικτατορίες και τους πολέμους τους μέσα από ένα παγκόσμιο αντιδραστικό μέτωπο που αποτελείται από παραπλανημένους εργάτες και κατεστραμμένους μικροαστούς και έχει επικεφαλής του τους πιο άπληστους και κτηνώδεις δισεκατομμυριούχους της ιστορίας. Αυτοί παριστάνουν τους πατριώτες οι οποίοι αντιπαλεύουν τους «φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές». Αυτό το μέτωπο είναι αδύνατο να νικηθεί δίχως να ορθωθεί απέναντί του, να το πολεμήσει ασυμβίβαστα και να το ξεσκεπάσει ταξικά ένας παγκόσμιος πραγματικά αντιφασιστικός στρατός των καταπιεσμένων λαών, εθνών, και κρατών. Ένας τέτοιος στρατός μοιραία θα πρέπει να έχει στην ηγεσία του το νικημένο στην προηγούμενη φάση και γι’ αυτό πολύ πιο έμπειρο από ποτέ μαρξιστικό επαναστατικό προλεταριάτο. Αυτό το προλεταριάτο έχει μια ύψιστη αλάνθαστη αρχή: Οι καταπιεσμένοι μπορούν να σωθούν με τη δικιά τους πάλη και όχι από οποιονδήποτε σωτήρα από τα έξω. Δηλαδή ο λαός της Βενεζουέλας θα σωθεί από το λαό της Βενεζουέλας και από κανέναν Τραμπ, από κανέναν Πούτιν και από κανέναν Σι. Και μάλιστα θα πρέπει αυτούς τους σωτήρες να τους συντρίψει σε ενιαίο μέτωπο με τους αντιφασιστικούς λαούς, έθνη και κράτη όλου του κόσμου.
Αυτό είναι αδύνατο να το κάνει αν δεν καταγγείλει ταυτόχρονα με το δικτάτορα Μαδούρο, αλλά ακόμα πιο πολύ τον ψευδοσωτήρα ιμπεριαλιστή και προβοκάτορα απαγωγέα του.